O πατέρας, που έπαιρνε συγχαρητήρια για τον γιο του, ήταν ο πατέρας του κακοποιητή μου

Με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό στην Ν. Σμύρνη έπεσα πάνω στο ποστ ενός πατέρα που έγραφε ότι πριν βγει ο γιος του έξω στην κοινωνία, του έμαθε να σέβεται τις κόρες όλου του κόσμου.

Με περίσσια σιγουριά ανέφερε ότι τα κατάφερε, και να τα σχόλια από κάτω βροχή  «συγχαρητήρια για το αγόρι που μεγάλωσες» «μπράβο να είσαι περήφανος» κ.α. κι εγώ σε μια γωνιά του καναπέ μου, διαβάζοντας τα όλα αυτά, να θέλω να ουρλιάξω, να νιώθω ότι δεν έχω οξυγόνο, ότι πνίγομαι.

Γιατί ο περήφανος αυτός πατέρας, ήτανε ο πατέρας του κακοποιητή μου.

Τον γνώρισα στα 14 μου χρόνια (εκείνος τέσσερα χρόνια μεγαλύτερος), μέσω κοινής παρέας καθώς είχαμε την ίδια μέρα γενέθλια. Ο πρώτος μου έρωτας, η πρώτη μου σχέση, ένιωθα ότι ζούσα σε παραμύθι. Στην αρχή φάνταζαν όλα ειδυλλιακά, τα σημάδια βέβαια φαινόντουσαν από νωρίς αλλά τότε δεν τ’ αναγνώριζα.

Απ την αρχή που έλεγε ότι θέλει να είμαστε αχώριστοι, να μην βάζουμε τίποτα και κανέναν πάνω από την αγάπη μας, ότι πρέπει να είμαι δυνατή σε ότι εμπόδιο βρεθεί μπροστά μας και να το προσπεράσω. Κι άλλα μεγάλα λόγια που τότε τα έβλεπα σαν τα λόγια ενός ερωτευμένου, αλλά χρόνια μετά κατάλαβα ότι ήτανε απλά  μια μέθοδος χειραγώγησης κι ο τρόπος του να με κάνει να νιώσω ασφάλεια.

Κάπως έτσι άρχισε να με απομακρύνει από την οικογένεια μου και τους φίλους μου, έβλεπα παντού εχθρούς κι ότι μόνο αυτός θέλει το καλό μου. Έτσι ξεκίνησε το παραμύθι να γίνεται εφιάλτης. Ο έλεγχος, οι τσακωμοί, η υποτίμηση και η λεκτική βία είχανε γίνει η καθημερινότητα μου και δεν άργησε να έρθει και η σωματική βία.

Φυσικά όταν συνέβαινε αυτό, μετά από λίγο δήλωνε μετανιωμένος, έκλαιγε και μου έλεγε ότι η αντίδραση του αυτή δεν γίνεται από κακία αλλά από παράπονο, γιατί μ’ αγαπάει και δεν τον καταλαβαίνω, ρίχνοντας τις ευθύνες σε μένα και κάπως έτσι συνεχίζαμε.

Κάθε φορά που έλεγε ότι ήτανε η τελευταία εγώ έμενα, μέχρι να έρθει η επόμενη και ξανά από την αρχή. Όσο περνούσε ο καιρός όμως κάτι έσπαγε μέσα μου κι ένιωθα να πνίγομαι, μέχρι που έκανα τις επαναστάσεις μου, πολλές και μικρές αλλά για μένα τότε και σε αυτή τη κατάσταση φάνταζαν τεράστιες.

Μια πρώτη μικρή επανάσταση ήταν στη Τρίτη λυκείου, όταν αποφάσισα να κάνω εκείνη την τρύπα στον αφαλό που τόσο ήθελα (είχανε γίνει ομηρικοί καυγάδες γι’ αυτό καθώς ισχυριζότανε ότι τέτοια πράγματα τα κάνουν κάτι πουτάνες! Και φυσικά δεν επέτρεπε η κοπέλα που έχει δίπλα του να κάνει κάτι τέτοιο).

Αλλά η μεγάλη επανάσταση μου ήταν την ίδια χρονιά όταν αποφάσισα να πάω πενταήμερη. Και πήγα. Κι  πέρασα τόσο όμορφα και ξέγνοιαστα ( παρόλο που εκείνος είχε βάλει κάποιους απ’ το σχολείο μου να με παρακολουθούν και να τον ενημερώνουν για κάθε βήμα μου και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να μου το κατεστρέψει ) κι εκεί συνειδητοποίησα ότι έτσι έπρεπε να είναι η ζωή μου, η ζωή ενός 17χρονου κοριτσιού, να διασκεδάζει με τις φίλες της και να γελάει, τόσο απλά. Όχι να φοβάται για τη ζωή της.

Είχα ήδη πάρει την απόφαση μετά απ’ αυτό να το τελειώσω και επιβεβαιώθηκα καθώς γυρνώντας με περίμενε εκείνος με το που κατέβηκα από το λεωφορείο φανερά εκνευρισμένος. Με πήρε σπίτι και ήτανε σε έξαλλη κατάσταση μου έσπασε τα γυαλιά που φορούσα στο κεφάλι μου καθώς με χαστούκιζε επειδή είχα τολμήσει και είχα πάει σε ένα πάρτυ στην εκδρομή.

Εκεί είπα στον εαυτό τέλος μου και το έκανα πράξη. Δεν ήτανε εύκολο βέβαια, πέρασαν πολλοί μήνες που δεν με άφηνε σε ησυχία, με παρακολουθούσε, πότε απειλούσε εμένα, πότε με απειλούσε ότι θα κάνει κακό στον εαυτό του, πότε τους φίλους μου απλά επειδή ήτανε στο πλευρό μου και με στήριζαν. Μέχρι που ευτυχώς για μένα, δυστυχώς για εκείνη, βρήκε το επόμενο θύμα και με άφησε.

Μου πήρε πάρα πολύ καιρό να συνειδητοποιήσω και να δεχτώ  ότι ήμουν θύμα κακοποίησης. Μου πήρε πολλά χρόνια να σταματήσω να με κατηγορώ γι’ αυτό που μου συνέβη. Να με κατηγορώ που το άφησα να κρατήσει τόσο, που δεν με προστάτευσα, που έχασα σχολικές εκδρομές, που έχασα φιλίες, στιγμές με την οικογένεια μου, μα το πιο σημαντικό απ’ όλα που έχασα τον αυτοσεβασμό μου. Γιατί για μένα αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί σε μια σχέση.  Ήταν πολύ επίπονη αυτή η διαδικασία, μα μέσα απ’ αυτό κατάφερα και με συγχώρησα και κατάλαβα ότι ο μόνος που έφταιγε ήτανε αυτός.

Η ιστορία αυτή, έντεκα χρόνια μετά, μου έχει αφήσει σίγουρα μια κοινωνική φοβία και μετατραυματικό στρες.

Τρέμω να εκτεθώ μπροστά σε άλλους ανθρώπους, και κάθε φορά που ακούω για μια ακόμα γυναικοκτονία το αναβιώνω και αρρωσταίνω ψυχικά για μέρες. Πονάω πολύ για την κοπέλα που χάθηκε και παράλληλα και εντελώς ασυνείδητα σκέφτομαι πως παραλίγο να ήμουν εγώ στη θέση της.

Κάποιες φορές ξυπνάω πάντα από τον ίδιο εφιάλτη, μ’ εκείνον να με έχει κολλήσει στην πόρτα κρατώντας με σφιχτά απ’ το λαιμό. Να με πνίγει και να με κοιτάει με μίσος και μένος στα μάτια.

Όπως είχε κάνει εκείνη την Πρωτοχρονιά του 2008.

Μπορεί να έχουν περάσει τόσα χρόνια κι όμως νιώθω τον ίδιο τρόμο όταν συμβαίνουν όλα τα παραπάνω, και πλέον είμαι έτοιμη να το αντιμετωπίσω και με την βοήθεια ειδικού γιατί θέλω να πάψει να με στοιχειώνει.

Δημοσιεύω το βίωμα μου αυτό γιατί το όφελος είναι διπλό για μένα. Γιατί δεν ντρέπομαι πια όπως ντρεπόμουν όλα τα προηγούμενα χρόνια. Ξέρω πλέον ότι ο μόνος που θα έπρεπε να ντρέπεται είναι αυτός. Και νιώθω ότι θα λυτρωθώ με το να το μοιραστώ.

Κι ο δεύτερος και ο πιο σημαντικός λόγος που το κάνω, είναι γιατί μέσα σε αυτές τις γραμμές μπορεί μια άλλη γυναίκα ν’ αναγνωρίσει τον εαυτό της κι αυτό που βιώνει αυτή τη στιγμή, και μέσα απ’ αυτό να αναγνωρίσει τα σημάδια και να φύγει. Αυτό θα είναι το μεγαλύτερο κέρδος για μένα.

Κλείνοντας θέλω να πω ότι, μπορεί να μου πήρε τον εαυτό μου, την αυτοκυριαρχία μου, τη ψυχή μου και τη φωνή μου, αλλά νιώθω ευγνώμων που τα κατάφερα και είμαι σήμερα εδώ γράφοντας αυτό το κείμενο. Είμαι ζωντανή και φωνάζω με όλη μου τη δύναμη για όλες τις αδερφές μας που βιώνουν κάτι αντίστοιχο.

Y.Γ. Λένα σ’ ευχαριστώ γι’ αυτόν τον ασφαλή χώρο που έχεις φτιάξει, με βοήθησε πολύ σε αυτό το ταξίδι μου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News