Ο πατέρας μου παρουσιάζει εκρήξεις θυμού λόγω σακχαρώδους διαβήτη, τι θα μπορούσε να κάνει;

Ερωτήσεις απαντημένες από την ψυχολόγο Φαίνια Ξανθοπουλίδου.

Καλησπέρα Λένα και σε όλη την υπόλοιπη Αμποπαρέα. Η ερώτησή μου πιθανότατα να απευθύνεται στη Φαίνια. Ο πατέρας μου πάσχει έχω και δέκα χρόνια περίπου από σακχαρώδη διαβήτη ο οποίος είναι κατά κύριο λόγο ρυθμισμένος και μέχρι σήμερα δεν έχει χρειαστεί ινσουλίνη. Τον τελευταίο χρόνο περίπου παρατηρώ σχετικά συχνά τρομερές εκρήξεις θυμού κυρίως προς τη μητέρα μου, λίγες φορές σε συζητήσεις με τρίτους και σχεδόν ποτέ σε εμάς και στα εγγόνια του. Γίνεται φοβερά οξύθυμος στα επεισόδια αυτά. Ήταν ένας αρκετά ήρεμος άνθρωπος που τύχαινε να υψώνει τη φωνή του πέντε φορές το χρόνο κυρίως για να μας βάλει σε τάξη όταν ήμασταν παιδιά. Γινόταν κάπως απότομος αλλά όχι και όπως είναι σήμερα. Είναι στα 68 αν έχει κάποια σημασία. Σε συζητήσεις που έχω κάνει μαζί του, θεωρεί ότι όλο αυτό είναι αποτέλεσμα του διαβήτη και ισχυρίζεται ότι δεν μπορεί να το ελέγξει. Από όσο έχω διαβάσει όντως ο χρόνιος διαβήτης μπορεί να προκαλέσει εξάρσεις θυμού ή νευρική συμπεριφορά. Δεν έχει μπει στον κόπο να ζητήσει μια συγνώμη βέβαια από τη μητέρα μου ούτε μια φορά αλλά αυτό μάλλον είναι άλλη συζήτηση. Σε ένα σημερινό επεισόδιο που ήμουν μπροστά, παρατήρησα πόσο τρομοκρατήθηκε η μητέρα μου με τις φωνές του και συνειδητοποίησα ότι πρέπει κάτι να γίνει αλλά δεν ξέρω τι. Θέλω να του συζητήσω το θέμα ξανά αλλά δεν ξέρω τι να του προτείνω. Μόλις του μιλάω για αυτό μαζεύεται και κλείνεται στον εαυτό του. Υπάρχουν ειδικευμένοι ψυχολόγοι υγείας που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη διαχείριση του θυμού του; Ή κάποια άλλη πρόταση ή παρατήρηση που να μπορούσε να βοηθήσει; Υ.Γ. το ότι έχει αλλάξει και δεν ήταν έτσι είναι και παρατήρηση της ίδιας της μητέρας μου κι όχι εξιδανικευμένη εικόνα που είχα εγώ μικρότερη

Πριν καταφύγει σε ψυχοθεραπεία, θεωρώ πως θα έπρεπε να αντιμετωπίσει το ζήτημα συνεργατικά, καταλήγοντας στο τέλος ίσως σε κάποιον ψυχολόγο υγείας. Εννοώ πως πρέπει πρώτα να εξετάσει το ζήτημα του παθολογικά, να δει αν υπάρχουν περαιτέρω περιθώρια ρύθμισης του διαβήτη και έπειτα είτε να επισκεφτεί κάποιον ψυχίατρο όπου σε συνεργασία με τον παθολόγο θα αντιμετωπίσουν το ζήτημα φαρμακευτικά (αν για οποιοδήποτε λόγο αυτή η λύση για παράδειγμα του φαίνεται πιο άμεση, πιο προτιμητέα) είτε να επισκεφτεί όπως λες κάποιον ψυχολόγο υγείας ώστε με τη βοήθεια του να ρυθμίσει τις συναισθηματικές του μεταπτώσεις. 

Στην Ελλάδα υπάρχουν αρκετοί ψυχολόγοι υγείας, κάτοχοι μεταπτυχιακών από δημόσια ή ιδιωτικά πανεπιστήμια. 

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

in

Αξιολογήστε το άρθρο

-2 points
Upvote Downvote

14
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
7 Θέματα σχολίων
7 Απαντήσεις θεμάτων
0 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
8 Συντάκτες σχολίων
MitsiΣοβατεπίferte mou ena mantolinoΑιλουροειδέστατοTsutsuki beach (πρώην Tsoutseki) Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
ferte mou ena mantolino
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Επειδή τυγχάνει να έχω διαβήτη τύπου 1 εδώ και 37 χρόνια, να διευκρινίσω ότι “νεύρα” οι διαβητικοί έχουμε όταν παθαίνουμε υπογλυκαιμία. Υπογλυκαιμία παθαίνεις μόνο όταν κάνεις ινσουλίνη. Ας βρει μια άλλη δικαιολογία για την κακή συμπεριφορά του. Δεν φταίει ο διαβήτης του.

Αιλουροειδέστατο
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

Συγγνώμη αλλά δεν ισχύει πως μόνο η ινσουλίνη προκαλεί υπογλυκαιμία. Ακόμη και μη διαβητικοί παθαίνουν υπογλυκαιμίες αν μείνουν πολλές ώρες νηστικοί. Επιπλέον, ο πατέρας της γράφουσας έχει διαβήτη τύπου 2 και όχι 1. Και επειδή έχω κι εγώ τύπου 2 ενώ ο πατέρας μου είχε τύπου 1, γνωρίζω πως οι υπογλυκαιμίες βιώνονται διαφορετικά. Δηλαδή ο μετρητής μπορεί να δείχνει 79 ή 82 κι εσύ να έχεις συμπτώματα υπογλυκαιμίας, κανονικά, κανονικότατα. Δεν είναι άμεσα επικίνδυνες για τη ζωή βέβαια αυτές οι υπογλυκαιμίες, αλλά δεν παύουν να είναι ένα σοκ για τον οργανισμό. Υπάρχουν επίσης, όταν είμαστε απορρυθμισμένοι, κάποια σκαμπανεβάσματα τόσο σύντομα… Διαβάστε περισσότερα »

ferte mou ena mantolino
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Στον τύπου 2 ο οργανισμός συνεχίζει να παράγει γλουκαγόνο. Οπότε πρακτικά δεν μπορεί να πάθει υπογλυκαιμία. Τώρα αν κάποιος είναι νεοδιαγνωσθείς μπορεί να έχει κατάθλιψη λόγω της διάγνωσης και ξεσπάσματα θυμού. Όχι όμως ότι ο διαβήτης αυτός καθαυτός τα προκαλεί. Δεν έχουμε όλοι οι διαβητικοί προβλήματα συμπεριφοράς.

Αιλουροειδέστατο
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

Και πάλι συγγνώμη, αλλά… παθαίνουμε υπογλυκαιμίες, τόσο στον προδιαβήτη (υπερινσουλιναιμία) όσο και στον διαβήτη τύπου 2. Παλιότερα, αν έτρωγα δεύτερη φέτα κέικ, σε μισή ώρα μπορεί να έπεφτε το ζάχαρο στο 50 (το επίσημο όριο της υπογλυκαιμίας είναι το 70). Δε σε σκοτώνει (άμεσα τουλάχιστον, γιατί αν οδηγείς και ζαλιστείς ή πέσεις από καμιά σκάλα μια χαρά σε σκοτώνει), αλλά επηρεάζει άσχημα τον οργανισμό. Και φυσικά η απορρύθμιση μπορεί να επηρεάσει πρωτογενώς, όχι δευτερογενώς, τη συμπεριφορά. Το ότι υπάρχουν τρόποι να χειριστείς τον εκνευρισμό ως σύμπτωμα δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Και το ότι δεν συμβαίνει σε όλους δε σημαίνει… Διαβάστε περισσότερα »

ferte mou ena mantolino
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Μα μόνη σας το λέτε : υπερινσουλιναιμία! Είτε ενδογενής είτε λόγω παραπάνω δόσης. Υπάρχει λόγος που μόνο οι τύπου 1 πέφτουν σε υπογλυκαιμικό κώμα και είναι ακριβώς αυτός. Όπως δεν παράγουμε ινσουλίνη δεν παράγουμε και γλουκαγόνο. Όπως λοιπόν τα μωρά κλαίνε όταν πεινάνε, τα παιδιά γκρινιάζουν όταν δεν έχουν φάει, δέχομαι ότι υπάρχει ευερεθιστότητα αλλά όχι ότι οι διαβητικοί έχουν προβλήματα συμπεριφοράς. Τώρα ότι νεοδιαγνωσθέντες ενδέχεται να έχουν κατάθλιψη λόγω της διάγνωσης είναι πιθανό. Ο πατέρας της κοπέλας όμως το έχει ήδη 10 χρόνια και είναι ρυθμισμένος. Το πρόβλημά του δεν είναι ο διαβήτης κατά την δική μου άποψη.Τέλος πάντων… Διαβάστε περισσότερα »

Tartine
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Εδώ διαβητικη τύπου 1 επί 28 χρόνια. Καλό είναι να μη γενικεύουμε στο πως αντιδρά κάθε διαβητικός, γιατί δεν ισχύουν τα ίδια για όλους. Εγώ πχ ποτέ σε υπογλυκαιμία δεν ένιωσα νευρική η ευεξαπτη, ένιωσα πχ φοβισμένη και αδύναμη. Αντιθέτως, στην υπεργλυκαιμια νιώθω τέτοια νευρα που νομίζω ότι θα πάθω έμφραγμα, μερικές φορές δε κλαίω από τον εκνευρισμό μου με λυγμούς. Σε κάθε περίπτωση μιλάμε για ορμόνες και αυτοανοσα, που καθένας τα αντιμετωπίζει με διαφορετικά συμπτώματα και αντιδράσεις.

Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ήρωας

Επειδή έχω ινσουλινοαντισταση όπου δεν χρειάζεται να κάνω ινσουλίνη έχω να σου πω ότι παθαίνω συνέχεια υπογλυκαιμίες και υπεργλυκαιμίες και έχω πολλά συμπτώματα, ανάμεσα σε αυτά και νεύρα. Εγώ βέβαια το διαχειρίζομαι πολύ καλύτερα από τον εν λόγω πατέρα. Όμως ναι, μπορεί να είναι οργανικά τα αίτια.

Southwest M
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Σύζυγος στενού συγγενικού μου προσώπου με σακχαρώδη διαβήτη και λήψη ινσουλίνης έχει ακριβώς αυτήν την λεκτικά βίαιη συμπεριφορά προς όλο τον κοινωνικό του περίγυρο με αποτέλεσμα να έχει απομονωθεί από φίλους συνεργάτες κλπ και να είναι μόνο ανεκτός από το οικογενειακό του περιβάλλον για οικονομικούς νομίζω λόγους. Φυσικά ποτέ δεν έχει αισθανθεί την ανάγκη να ζητήσει συγγνώμη. Ίσως η παθολογική αιτία να χρησιμοποιείται σαν δικαιολογία , μιας και του έχει προταθεί από παθολόγους να αναζητήσει ψυχολογική βοήθεια ειδικού & την έχει απορρίψει χωρίς περιστροφές.

Αιλουροειδέστατο
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

Η άρνηση είναι μέρος του προβλήματος και τη βλέπεις σε πολλούς ασθενείς. Δεν είναι ακριβώς “δικαιολογία”, αλλά όταν αρχίζει να συγχωνεύεται το σύμπτωμα με την προσωπικότητα, συχνά ο ασθενής βολεύεται και κρύβεται πίσω από την ταυτότητα του “αρρώστου” αντί να ζητήσει ουσιαστική βοήθεια. Και δυστυχώς δεν έχει εφευρεθεί ακόμα το φάρμακο που γυρίζει τα αγύριστα κεφάλια 🙃🙃🙃

kathie
Μέλος
Συμμετέχων

Δεν ξέρω κατά πόσον θα βοηθήσει η απάντησήκ μου, αλλά αντίστοιχο πρόβλημα είχε και η μητέρα μου (με διαβήτη τύπου ΙΙ) πριν ξεκινήσει την ινσουλίνη. Παρά το γεγονός ότι δεν έπαιρνε ινσουλίνη, πάθαινε υπογλυκαιμίες (μάλλον όταν δεν έτρωγε σωστά) οι οποίες την έκαναν πολύ νευρική και οξύθυμη. Μας είχε προβληματίσει πάρα πολύ, καθώς μέχρι τότε δεν την είχαμε ακούσει να φωνάζει ποτέ! Ακόμα και όταν θύμωνε, προσπαθούσε να λύσει το θέμα με συζήτηση. Έντονη συζήτηση, αλλά συζήτηση. Επίσης ήταν μονίμως κουρασμένη και κακόκεφη. Ο γιατρός της τότε αδιαφόρησε για το πρόβλημα και της είπε ότι δεν χρειάζεται να κάνει κάτι.… Διαβάστε περισσότερα »

Αιλουροειδέστατο
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

Διαβητική τύπου 2 τα τελευταία 11 χρόνια εδώ. Πραγματικά ισχύει ότι ο απορρυθμισμένος διαβήτης προκαλεί εκρήξεις θυμού που είναι πολύ δύσκολο όντως να ελεγχθούν, και γενικά η συμπεριφορά μπορεί να αλλοιωθεί. Ωστόσο, με τον καιρό, με την πείρα και με τη συνδυασμένη βοήθεια του διαβητολόγου και του ψυχολόγου, είναι ένα πρόβλημα εντελώς διαχειρίσιμο. Αυτό που πρέπει πρώτα να μάθει ο ασθενής είναι αυτό που λέμε “αναγνωρίζω τον εαυτό μου πίσω από το σύμπτωμα”. Να διακρίνει δηλαδή πότε ο εκνευρισμός είναι ψυχολογικός και πότε οργανικός, να κάνει ένα βήμα πίσω και να λέει”α, οκ, τώρα είναι σύμπτωμα”. Επίσης έχει μεγάλη σημασία… Διαβάστε περισσότερα »

dune
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Να πατε και σε νευρολογο. Καποιες φορες η ανοια μπορει να εκδηλωθει ετσι στις αρχες της, με αλλαγες στην προσωπικοτητα και τη συμπεριφορα.

Tsutsuki beach
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Οι υπογλυκαιμίες προκαλούν νεύρα και σε άτομα που δεν έχουν διαβήτη. Αυτές οι υπογλυκαιμίες μπορούν να ρυ8μιστούν με σωστή διατροφή (και φυσικά φάρμακα όταν πρόκειται για διαβήτη). Ωστόσο, η γενικότερη συμπεριφορά δείχνει νομίζω έλλειψη βούλησης να βρεθεί λύση στο πρόβλημα. Φωνάζει κυρίως στη σύζυγο. Αν η σύζυγος δεν το ανεχόταν και έλεγε ότι αν σνεχίσεις έτσι θα φύγω, πως θα αντιδρούσε ο άνθρωπος αυτός (με δεδομένο ότι η σύζυγος έχει τους υλικούς όρους για να κάνει πραγματικότητα την απειλή της και να μην ακουστεί ως τουφεκιά στον αέρα); Έχω την εντύπωση ότι τα ξεσπάσματα θυμού θα περιορίζονταν σημαντικά ακόμη κι… Διαβάστε περισσότερα »

Tartine
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Καλό θα ήταν να κάνει και μια εξέταση θυρεοειδούς. Ο θυρεοειδή αδένα στους διαβητικούς είναι πολύ επιρρεπής σε δυσλειτουργίες, και πράγματι αν έχει πρόβλημα στον θυρεοειδή οι κρίσεις θυμού όχι μόνο θα είναι μονόδρομος, αλλά δεν θα συνειδητοποιεί και το μέγεθος.