Αχ τι διαβάζω πάλι σήμερα !
Αντιγράφω από metrosport.gr μια αναδημοσίευση από ένα ποστ γνωστής δημοσιογράφου όπου είναι λέει έξαλλη με απόφαση της κυβέρνησης:
Λέει λοιπόν ότι κακώς δεν άνοιξαν οι παιδικοί σταθμοί και καταλήγει :
“...Για τις μαμάδες πάλι τι να πεις; Πλέον έχουν εξελιχθεί σε ένα υπερφυσικό ον με φαντασιακές δυνατότητες διαχείρισης εξωγήινων καταστάσεων. Μπορούν να εργάζονται μέσα ή έξω από το σπίτι, να κρατάνε το σπίτι, ταυτόχρονα να έχουν σε τηλεκπαίδευση παιδιά το πρωί, στα καπάκια το μεσημέρι κι ένα νήπιο να ζητάει παράλληλα τσουλήθρα και κούνια.
Κι άντε και έχεις νταντά ή γιαγια. Αν δεν έχεις; Κι αν – όπως η πλειοψηφία- έχεις βάλει το παιδί σου στον παιδικό σταθμό ακριβώς επειδή δεν έχεις και πρέπει και να δουλέψεις; Λεπτομέρειες… Ας τις θυμηθούμε όμως παρακαλώ αυτές τις λεπτομέρειες όταν θα στέλνουμε βαρύγδουπα μηνύματα σε λίγες μέρες στη γιορτή της Μητέρας”.
Οι πατεράδες δεν αναφέρονται πουθενά και δεν αναφέρεται στις μονογονεικές οικογένειες. Επίσης πολύ απλά αν έχεις νταντά ή γιαγιά άντε το έλυσες το πρόβλημα!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Φρικτο κ απαισιο! Κ ακομα πιο απαισιο το πως μια μεγαλη μεριδα ανθρωπων λατρευει αυτα τα αρθρα. Νισαφι με τις γυναικες ηρωιδες που εχουν αξια μονο εαν παλευουν-σκυβουν το κεφαλι-σφιγγουν τα δοντια-ματωνουν τα χερια-χαμογελανε πισω απ τα δακρυα τους. Γιατι ν κανεις οικογενεια αμα ειναι να τραβας μια ζωη κουπι μονη σου? Γιατι η ομορφη/βατη ζωη ειναι τοσο ενοχοποιημενη? Αν δηλαδη δεν εχεις σοβαρα προβληματα, γιατι ντε και καλα να εισαι ο Σισυφος?
Ε βέβαια, η καλή μας η θρησκεία έχει φροντίσει να το περάσει αυτό στο συλλογικό υποσυνείδητο με αξιοθαύμαστο ταλέντο. Δεν είναι τυχαίο που οι “άγιοι” στος εικόνες είναι πάντα θλιμμένοι, που είναι πάντα βασανισμένοι. Πώς θα πουλήσουν ως άγιοι? Με γλέντια, χαρά και καλοπέραση? Η αρετή και το ήθος είναι ταυτόσημα της αυτοθυσίας και των βασάνων. Υπήρχε περίπτωση να τη γλύτωνε η γυναίκα? Αυτή και αν δεν θα έπρεπε να έχει καν λόγο ύπαρξης αν δεν ζει ως στωική παναγία, αν δεν σκίζεται να φροντίσει καθημερινά όλους τους άλλους ( άντρας, παιδιά, γονείς) εκτός από τον εαυτό της. ( τζιζ)
Δεν είναι μαμάδες ηρωίδες η κατάσταση που περιγράφει …είναι η σύγχρονη σκλαβιά της γυναίκας …
Μου αρέσει που ταυτόχρονα με αυτές τις μα@ακίες που πετάνε ( μόλις μου ήρθε στο μυαλό ένα απόσπασμα από άρθρο που είχα διαβάσει εδώ σχετικά με το πόσο δυσοίωνο είναι το να νοιώθεις ότι πρέπει να αναλύεις τα αυτονόητα), νομίζουν ότι περνάνε και κοινωνικό μύνημα.
Θα μπορούσε αυτό το ποστ να είναι ένα πονηρό κλείσιμο του ματιού στη πατριαρχία , τύπου “Τίποτα δεν κάνετε πασάδες για τα παιδιά σας. ΤΙ – ΠΟ – ΤΑ ! Μου θέλετε και υποχρεωτική συνεπιμέλεια…βραδυποδες σαχλαμπουχλες”
“εδω δεν ξερετε να δεσετε τα δικα σας κορδονια, ενα σκ το μηνα κ αυτο με μανιουαλ και πολυ σας ειναι”
ΒΡΑΔΥΠΟΔΕΣ ΣΑΧΛΑΜΠΟΥΧΛΕΣ. ΤΕΛΕΙΟ.
Εμείς δεν έχουμε παιδιά, άλλα στο πλαίσιο του διακοσμητικού συντρόφου, όταν εκπλήσονται για τον σύντροφο μου που κάνει αυτά που του αναλογούν στο σπίτι μας, τους απαντάω ”γιατί κάνετε έτσι καλέ; Είπε κανείς ότι είναι άχρηστος ο άνθρωπος;” Και κάπως τους βαράει πολύ άσχημα αυτό και χάνουν τα λόγια τους. Νομίζω ακροβατούν ανάμεσα στο αν τον πρόσβαλαν ή αν τους πρόσβαλα εγώ.
Χαχαχα! Ακριβώς αυτο!
Πόσος σουρεαλισμός πια?
Είσαι πτώμα από την κούραση φροντίζοντας την οικογένεια = υπερφυσικό ον
Αφήνεις το μωρό με τον μπαμπά = κακιά μάνα που παράτησε το παιδί της
Μπαμπας φροντιζει μωρο/παιδι , όσο εσυ δουλευεις: Μπραβο στον μπαμπα, τι τυχερη που εισαι.
Φροντιζεις εσυ μωρο/παιδι όσο δουλευει ο μπαμπας: γιατι δεν μαγειρεψες?