Χρειάζομαι την άποψη σου σε θέμα που αντιμετωπίζω πρώτη φορά κ δεν ξέρω καν πως να νιώσω (εκτός από χάλια) κ τι να κάνω. Ιδού ο ιστορία μου. Κοπέλα Α(εγώ) γνωρίζει αγόρι Β. Ηλικίες 34-35. Είμαστε μαζί 8 μηνες, ολα πηγαίνουν τελεια, πηγαίνουμε τα ταξίδια μας, βρισκόμαστε τακτικά κ μου εμπνέει εμπιστοσύνη για το μέλλον … μέχρι που μια μέρα με χωρίζει μέσω μηνύματος για σουρεαλιστικό κ ακρως προσβλητικό λόγο. Να μην τα πολυλογώ, ο Β είναι διπολικος μανιο-καταθλιπτικός, δεν μου είχε αναφέρει τίποτα οσο ήμασταν μαζί κ η διάγνωση επιβεβαιώθηκε με αυτό το μανιακό επεισόδιο (είχε αλλά 2 πριν τον γνωρίσω). Πέρασε 15 μέρες σε ψυχιατρική κλινική, κ παρόλο που με είχε χωρίσει πάνω στην τρέλα του (κυριολεκτικά!), πήγα να τον δω..μου φαινόταν απίστευτα σκληρό να μην πάω εφόσον μιλάμε για άρρωστο δικό μου άνθρωπο, ακόμα κ αν μου φέρθηκε χάλια (χωρίς να μπορεί να το ελέγξει). αμπα μου τι κάνουμε σε αυτή την περίπτωση;; Τρέχουμε μακριά (εφόσον δεν έχουμε παιδιά κ η σχέση είναι ακόμα σε φάση χτισίματος), με ενοχές ότι δεν στήριξα τον άνθρωπο μου στην αρρώστια ; Η μένουμε στη σχεση στην οποία επενδύουμε τόσο καιρό με έναν (σε κανονική φάση) υπέροχο άνθρωπο, με το ρίσκο να υποφέρουμε συχνά πυκνά στο υπόλοιπο της κοινής μας ζωής;; Ιδού η ιστορία
Δεν υπάρχουν κανόνες σε αυτό. Έχεις το ψυχικό απόθεμα να ζήσεις με έναν άνθρωπο που μπορεί να βιώσει στο μέλλον ξανά μία τέτοια κρίση; Αυτή είναι η πρώτη ερώτηση που πρέπει να απαντήσεις στον εαυτό σου. Μετά μένουν τα πρακτικά ζητήματα. Αυτός ο άνθρωπος δέχεται να παρακολουθήσει φαρμακευτική αγωγή και να παρακολουθείται από ψυχίατρο και ψυχοθεραπευτή; Είναι τρομερά βασικό. Αν η απάντηση σε αυτό είναι όχι, τότε ναι, να φύγεις. Η διπολική διαταραχή είναι μια κατάσταση πολύ δυσάρεστη για αυτόν που τη βιώνει, αλλά και για το περιβάλλον του, όταν το άτομο δεν ακολουθεί φαρμακευτική αγωγή και ψυχοθεραπεία. Και κάτι τελευταίο, όσον αφορά τα πρακτικά. Υπάρχει υποστηρικτικό περιβάλλον εκτός από σένα; Υπάρχει κοινό πλάνο σε αυτό το υποστηρικτικό περιβάλλον, ή ο καθένας λέει τα δικά του; (τα αδέρφια πχ και η μητέρα- τυχαίο παράδειγμα- είναι υποστηρικτικοί και ο πατέρας θεωρεί πως δεν χρειάζεται φαρμακευτική αγωγή και ήταν μεμονωμένο περιστατικό, ή κανένας δεν ασχολείται ή κανείς δεν δίνει την απαραίτητη σημασία ή μετά το περιστατικό οι φίλοι απομακρύνθηκαν) Είναι σημαντικό να υπάρχει υποστηρικτικό πλαίσιο και εκτός από εσένα. Και τέλος, αν και εφόσον μπεις σε μια τέτοια σχέση, απαραίτητο είναι να ξεκινήσεις και εσύ θεραπεία.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αφού σε έχει ήδη χωρίσει πώς ρωτάς “τι να κάνω”;; Δε νομίζω ότι περνάει καν από το χέρι σου. Πάντως το ότι σου κρύβει κάτι τόσο σοβαρό που έχει άμεσο αντίκτυπο και στη δική σου ζωή θα έπρεπε ήδη να σε απομακρύνει οριστικά. Οι 8 μήνες δε δειχνουν τίποτα, ουσιαστικά δεν τον ήξερες καθόλου όπως αποδείχτηκε.
Εντελβάις σε διαβάζω πάντα στα σχόλια και πολύ μου αρέσουν οι απαντήσεις σου! ‘Εχω όμως κάποιες ενστάσεις εδώ: Ένας διπολικός μπορεί να αρνηθεί και τα παιδιά του κατά τη διάρκεια κάποιου επεισοδίου. Θέλω να πω οτι η περίπτωση της γραφούσας δεν εμπίπτει στην κατηγορία «με χώρισε αλλά λέω να το παλέψω και θα κάνω πως δεν με χώρισε μέχρι να περάσει το δικό μου». Επίσης θα τολμήσω να πώ οτι σε μια σχέση 8 μηνών δεν μου φαίνεται εντελώς παράλογο να μην μοιραστεί κάποιος διπολικός -σε φαρμακευτική αγωγή και όχι σε άρνηση- τι του συμβαίνει. Έαν όμως δεν είχε σκοπό… Διαβάστε περισσότερα »
Σ ευχαριστώ πολυ!! 😊 Θεώρησα ότι είναι σε άρνηση και δεν έπαιρνε φαρμακευτική αγωγή οπότε η απάντησή μου βασίστηκε σ αυτό. Έχεις δίκιο, τώρα που το ξαναδιαβάζω δε διευκρινίζεται απόλυτα και συμφωνώ, το ότι δεν τον ξέρει στους 8 μήνες θα ίσχυε και σε οποιαδήποτε άλλη σχέση.
Δεν θέλω να σου πω μείνε ή φύγε, γιατί ό,τι και να σου πει κάποια που δεν ξέρεις δεν πρόκειται να καταλάβεις τη βαρύτητα αυτής της ασθένειας. Θα σου πω μόνο πως ήμουν πέντε χρόνια με σύντροφο με διπολική. Μέσα σε αυτά τα χρόνια έχασα τον εαυτό μου, κάθε όρεξη για ζωή, τα ενδιαφέροντα μου, τα χρήματα μου τα οποία ξόδευε στις περιόδους μανίας για να αγοράσει τη μία εξοπλισμό του σκι και την επομένη τα άπαντα του Γκαίτε. Κάθε έξι μήνες με χώριζε με τον χειρότερο τρόπο, έφευγε από το σπίτι μας και μου έλεγε να μην τον ξαναενοχλήσω… Διαβάστε περισσότερα »
Επίσης, αν αποφασίσεις να τον στηρίξεις, προσπάθησε να ενημερωθείς για το τι συμβαίνει και όχι να χρησιμοποιείς εκφράσεις όπως “πάνω στην τρέλα του”. Δεν είναι αστείο αυτό που περνάει και δεν θα καταλάβεις το μέγεθος του κάνοντας αστειάκια pun-intended.
πως ξερεις, αν δεν ηταν και η σχεση σας παρενεργεια της ασθενειας του και οχι μονο ο χωρισμος;
πως μπορεις να αισθανεσαι εμπιστοσυνη για ενα ατομο που δεν ξερει που βρισκεται συναισθηματικα, λογω των προβληματων του;
Φραννυ, και έσενα όπως την Εντελβάις, στην οποία απάντησα πιο πάνω, σε διαβάζω πάντα στα σχόλια και πολύ μου αρέσουν οι απαντήσεις σου! ‘Όμως, στο συγκεκριμένο σχόλιο θα ήθελα να πω πως ένας διπολικός που παρακολουθείται από ψυχίατρο και είναι συνεπής με την θεραπεία του, μπορεί να κάνει σχέσεις όπως όλοι οι υπόλοιποι. Εννοώ οτι διαλέγει τους ανθρώπους του όπως όλοι μας. Δεν μπορεί μια ολόκληρη σχέση -έστω και 8 μηνών- να ναι παρενέργεια της νόσου του. Επίσης, «δεν ξέρει που βρίσκεται συναοσθηματικά» μόνο όταν βρίσκεται σε κάποιο επεισόδιο (μανίας ή κατάθλιψης) και δεν συμβαίνει «λόγω των προβλημάτων του» αλλά… Διαβάστε περισσότερα »
καλησπερα.
δεν διαφωνω, αλλα θετεις σαν αξιωμα κατι που δεν ξερουμε αν ειναι ετσι. το “που παρακολουθειται απο ψυχιατρο και ειναι συνεπης στην θεραπεια του”. εγω αυτο αμφισβητω, και οχι αυθαιρετα.
για να μην ξερει η κοπελα τπτ για την νοσο του, και να εχει μια τοσο ασχημη κριση που τον οδηγησε στο ψυχιατρειο, μπορει και να σημαινει οτι δεν ακολουθουσε την θεραπεια του.
προσωπικα, αν επι 8 μηνες μου εκρυβε κατι τετοιο, δεν θα ειχα εμπιστοσυνη ουτε για το αν ακολουθει θεραπεια, αλλα ουτε και για το αν η σχεση μας ηταν αποτελεσμα ενος αποσταθεροποιημενου ψυχισμου.