Μήπως θα πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε για το “momsplaining” στην ελληνική κοινωνία;

Η αλήθεια είναι ότι όσες και όσοι έχουμε γεννηθεί στη δεκαετία 80′-90′ , (και νωρίτερα, αλλά ο περίγυρός μου αποτελείται από άτομα αυτών των δεκαετιών) έχουμε φάει πολύ ξύλο “για το καλό” μας, “γιατί έτσι”, “γιατί ξέρεις εσύ” και πολλά άλλα, προερχόμενο όχι εξαιτίας ενδοοικογενειακής βίας, αλλά ως μέσο διαπαιδαγώγησης. Στη ζωή μας, υπήρχαν πολλές φορές που ντρεπόμασταν ή δε θέλαμε να μιλήσουμε σε άτομα που μόλις γνωρίσαμε ή απλώς δεν γουστάραμε να μιλήσουμε και μιλούσε η μαμά μας αντί για εμάς, στην κλασσική ερώτηση “πως σε λένε;” ή “τι τάξη πας”, “τι νούμερο παπούτσι φοράς” κι εκεί έρχεται ο πληθυντικός γιατί  πάει και η μαμά στο σχολείο μαζί με το παιδί, “πάμε στην τετάρτη δημοτικού”

Πριν από λίγη ώρα, νόμιζα έκανα την ανακάλυψη του αιώνα. Σκέφτηκα ότι εφόσον υπάρχει όρος γι’ αυτό που μου κάνει ο μπαμπάς στο αυτοκίνητο, άρα θα υπάρχει όρος γι’ αυτό που μου κάνει η μαμά στην κουζίνα (ο καθένας στον τομέα του, δεν το γράφω αντιφεμινιστικά-true story). Το έψαξα στο Google και φυσικά υπήρχε σαν όρος το mumsplaining ή momsplaining μάλλον ανάλογα το πως έχεις μάθει τη γραφή της λέξης μαμά στα αγγλικά (αμερικάνικα/βρετανικά).  Αν λοιπόν κι εσύ έχεις βρεθεί στην κατάσταση όπου η μαμά σου, σε όποια ηλικία και να είσαι, είτε έχεις παιδιά είτε όχι, να σου λέει ΠΩΣ ΝΑ ΒΡΑΣΕΙΣ ΕΝΑ ΑΥΓΟ, τότε συγχαρητήρια, έχεις υποστεί mumsplaining.

Γιατί συνέδεσα το mumsplaining με το ξύλο. Στην ελληνική οικογένεια όπου μεγάλωσα και όπου αυτό έμαθα ότι γίνεται σε όλα τα σπίτια συγγενών/φίλων/γνωστών, το ένα φέρνει το άλλο! Είτε θα δεχτείς αυτό που σου λέει η μαμά σου, είτε θα φας ξύλο επειδή δεν την άκουσες!  Ειλικρινά όλες οι μαμάδες πιστεύουν ότι είναι ο Θεός και ότι μόνο αυτήν ακούμε και όλα τα συναφή. Πέρασα από διάφορα στάδια, αρχικώς ότι, μάλλον έτσι μεγαλώνουν όλα τα παιδιά, ξέρω ότι με αγαπάει η μαμά μου όπως όλα τα παιδάκια αγαπάνε τις μαμάδες τους, δεύτερον, ότι μόνο η μαμά μου είναι έτσι γιατί κανένα παιδάκι δεν έχει φάει ξύλο από τη μαμα του (ώπα!) ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΝΑ ΠΑΙΔΑΚΙ ΔΕΝ ΤΟΛΜΟΥΣΕ ΝΑ ΠΕΙ ΟΤΙ ΤΡΩΕΙ ΞΥΛΟ (momsplaining και σε αυτό: “εγώ δεν δέρνω ΠΟΤΕ τα παιδιά μου”) και τρίτον, ότι όλοι μας έχουμε φάει ξύλο, απλώς ντρεπόμαστε να το παραδεχτούμε, εγώ το λέω εσωτερικευμένο mumsplaining.

Αναρωτιέμαι γιατί δεν έχει πέσει το μάτι μου σε ένα άρθρο γι’ αυτό; Όλοι και όλες μας το έχουμε πάθει, αλλά δεν ξέραμε πως να το εκφράσουμε. Και άντε να εξηγήσεις στη μαμά σου ότι αυτό που κάνει είναι το ίδιο με αυτό που της κάνει ένας άντρας. Μετά από επίσκεψη σε ψυχολόγο ένιωσα φυσιολογική! Ότι όλες μου οι αντιδράσεις είναι φυσιολογικές. Με όλες αυτές τις σκέψεις, καταλήγω να  πιστεύω ότι το mumsplaining είναι χειρότερο από το mansplaining, γιατί προτιμώ να βάλω στη θέση του έναν άντρα που νομίζει ότι ξέρει ΕΝΑ πράγμα καλύτερα από σένα, παρά ΟΛΑ.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News