Μια γυναίκα δεν μπορεί να πιει ένα ποτό χωρίς να ενοχληθεί

Γιατί δεν αλλάζει ο κόσμος;

Γιατί για να αλλάξει ο κόσμος πρέπει να αλλάξουμε εμείς και να χαλάσουμε την βολή μας. Αυτό άρχισα να το συνειδητοποιώ αρκετά περισσότερο αυτό το διάστημα που σκεφτόμουν κάποια θέματα για τον φεμινισμό, τις κακοποιήσεις και την θέση της γυναίκας αλλά και του άντρα μέσα σε όλα αυτά.

Γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν πως δεν είμαστε υστερικές οι φεμινίστριες που φωνάζουμε για τα ίσα δικαιώματα. Που παρουσιάζουμε ολόκληρες εκθέσεις και έρευνες για την μισθολογική διαφορά ανάμεσα στα φύλλα, για το πως επηρέασε ο κορονοϊός περισσότερο τις γυναίκες, σε κάποιους τομείς, καθώς το βάρος του σπιτιού έπεσε πάνω τους σχεδόν εξ ολοκλήρου αυτή τη περίοδο γιατί έτσι είναι δομημένος ο κόσμος. Ή ότι δεν είναι φυσιολογικό που έχουμε νορμαλοποιήσει εκφράσεις και σκέψεις και “συμβουλές“ όπως το να μην κυκλοφορείς αργά το βράδυ μόνη σου, πρόσεχε τι θα βάλεις φαίνονται όλα και το αφού πήγαινες γυρεύοντας. Και έχουμε βγάλει εντελώς από το μυαλό μας πως δεν φταίει ποτέ το θύμα, αλλά ο θύτης.

Και μετά όλος μου ο εγκέφαλος και το σώμα άλλαξε πορεία και σκέφτηκε λογικό δεν είναι; Εσύ σκέφτεσαι όλους τους ανθρώπους που βασανίζονται για να ζεις εσύ έτσι; Μπορεί να μην ζω πλουσιοπάροχα, αλλά για να αγοράζω τζιν 20€, ένα παιδάκι κάπου στο Μπαγκλαντές δούλεψε 1 μέρα, 1 εβδομάδα σε ένα εργοστάσιο για 5€ χωρίς κανένα μέτρο ασφάλειας. Το ίδιο συνέβη για να έχω το λάπτοπ, το κινητό μου και οτιδήποτε άλλο χρησιμοποιώ επειδή έτυχε να γεννηθώ Ελλάδα. Γεννήθηκα εδώ, σε αυτή την οικογένεια που μπορούσε να μου τα προσφέρει αυτά τα πράγματα και ενσωματώθηκαν τόσο πολύ στην καθημερινότητα μου και στην ζωή μου, που δεν κάθισα στιγμή να σκεφτώ πως δεν χρειάζομαι 5 ζευγάρια παπούτσια, 8 τζιν, 10 μπλούζες.. Έχω την δυνατότητα να τα πάρω και τα παίρνω, δεν θα σκεφτώ την αντίπερα όχθη. Και αν την σκεφτώ δεν θα κάνω κάτι για να αλλάξω το πως είναι τα πράγματα, γιατί ουσιαστικά αν το κάνω θα χάσω κάθε προνόμιο μου και θα πρέπει να αλλάξω όλη μου την ζωή και να ξαναπρογραμματιστώ ουσιαστικά σε μια άλλη πραγματικότητα. Και αυτό είναι δύσκολο.. γιατί να χάσω τα προνόμια μου για κάτι που δεν πολυσκέφτομαι και δεν χρειάζεται να σκέφτομαι; Γιατί να δυσκολέψω έτσι την ζωή μου;

Η ίδια λογική επικρατεί και σε εκείνους που αντιδράνε στις φεμινίστριες με τόσο πάθος, για το πάθος που δείχνουν και εκείνες για την μάχη τους. Και δεν λέω ότι δεν υπάρχουν φεμινίστριες και φεμινιστικές ομάδες που ίσως να το παρακάνουν αλλά αν η ΚΚΚ δεν αντιπροσωπεύει όλους τους λευκούς, η ΙΣΙΣ δεν αντιπροσωπεύει όλους τους Μουσουλμάνους και οι παιδεραστές ιερείς δεν αντιπροσωπεύουν όλες τις εκκλησίες, γιατί να κρατήσουμε πως αυτές οι “feminazi” αντιπροσωπεύουν τον αληθινό αγώνα των φεμινιστριών;

Όχι ότι οι φεμινίστριες δεν είμαστε πολλές φορές θυμωμένες και εξουθενωμένες. Είμαστε αλλά γιατί προσπαθούμε να εξηγήσουμε γιατί χρειάζεται να εξηγούμε ξανά και ξανά πράγματα που θα έπρεπε να είναι κατανοητά για να παίρνουμε απαντήσεις όπως “not all men”, “συμβαίνει και στους άντρες αυτό”. Ναι μπορεί να επιτεθούν και σε κάποιον άντρα και το να κάνεις πως κοιτάς ένα παράθυρο μπορεί να σε βοηθήσει αν νιώσεις αυτή την απειλή. ΑΛΛΑ, αυτό που λέμε εμείς είναι πως κάθε βράδυ που θα γυρνάει μια κοπέλα στο σπίτι της το βράδυ θα επικοινωνεί με πολλούς φίλους της σαν δίκτυ προστασίας για να ξέρουν αν εξαφανιστεί, θα κοιτάει την σκιά της στο πεζοδρόμιο για να βεβαιωθεί πως δεν θα δει κάποια άλλη σκιά να τρέχει πίσω της, θα έχει τα κλειδιά της στα χέρια της για να αντεπιτεθεί όσο μπορεί, αν χρειαστεί. Αν σε κάποιο σημείο έχει σκοτάδι και δεν έχει φως θα τρέξει φοβισμένη ή θα ψάξει για άλλη διαδρομή. Κάθε βράδυ. Και αν της επιτεθεί κάποιος τότε θα ακούσει από την κοινωνία πως έφταιγε γιατί ήταν έξω αργά, ήταν μόνη της, τον εμπιστεύτηκε, ή οτιδήποτε άλλο. Αυτό που λέμε είναι πως αυτό δεν είναι φυσιολογικό.

Τέλος πάντων δεν θέλω να κατέβω σε αυτό το rabbit hole. Ας πιάσω αυτό που σκεφτόμουν για το προνόμιο. Το ανδρικό προνόμιο και η δυσκολία της κατανόησης της συναίνεσης. Γιατί είναι δύσκολο να καταλάβουμε που ξεκινά και που τελειώνει αυτό το πρόβλημα. Θα πω λίγες προσωπικές ιστορίες για καλά παιδιά, χωρίς εισαγωγικά, που γνώρισα και δεν είχαν ιδέα για το τι είναι η συναίνεση. Το πρώτο μου αγόρι όταν κάναμε σεξ για πρώτη φορά, ήξερε πως δεν ήμουν σίγουρη το είχα πει, αλλά δεν σκέφτονταν, είχε ένα στόχο. Να μπει το φίδι στην τρύπα, όπως έγραψε στο μήνυμα που έστειλε στους κολλητούς του μετά την πράξη. Ήταν καλό παιδί, αλλά ότι είχε μάθει επί του θέματος το είχε μάθει μέσα από τσόντες και τους άλλους τεστερονάτους έφηβους φίλους του. Δεν είχε ιδέα για το πως πρέπει να γίνει η πράξη να την ευχαριστηθούν και οι δυο.

Εγώ δεν ήξερα ακριβώς πως να πω όχι και πως να προστατέψω τον εαυτό μου, δεν ένιωθα άνετα να σηκωθώ να φύγω, να κάνω φασαρία. Βλέπεις τα καλά κορίτσια είναι ευγενικά, ήρεμα, να κάνουν αυτό που θες. Έτσι μεγαλώνουμε από μικρές να είμαστε όμορφα μικρά λουλούδια, ή πριγκίπισσες. Στη συνέχεια τις μεγαλώνουμε για να είναι σεμνές και να μην κάνουν σεξ με τον οποιονδήποτε γιατί θα είναι πουτάνες, φτηνές και θα φταίνε για ότι πάθουν. Πρέπει να περιμένουν τον πρίγκιπα του παραμυθιού..χωρίς κανείς να τις προετοιμάσει για τα εμπόδια που μπορεί να βρεθούν στον δρόμο της.

Στα αγόρια αφήνουμε όμως μια μεγαλύτερη ελευθερία. Έχουν την δυνατότητα να πάνε με όσες θέλουν γιατί είναι μάγκες, μπορούν να σχολιάζουν τα κορίτσια όπως θέλουν αν δεν είναι ντυμμένα σωστά, ή αν έχουν αγόρι/αγόρια, ή αν δεν έχουν. Οπότε μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με τόσα μικρά αόρατα βάρη που δεν καταλαβαίνουμε και εμείς οι ίδιοι πολλές φορές, και μετά τους στέλνουμε να τραυματίσουν ο ένας τον άλλον και συνεχίσουν τον φαύλο αυτό κύκλο.

Οπότε εμείς προσπαθούμε ακόμα και τις πιο δύσκολες στιγμές να είμαστε γλυκές και να χαμογελάσουμε και να πουμε πλαγίως στην αρχή δεν ξέρω, δεν νιώθω έτοιμη, δεν νιώθω καλά, αν έρθει κάποιος, σε παρακαλώ δεν θελω, δεν μπορούμε να το συζητησουμε, να το αφήσουμε για άλλη μέρα; Αλλά και εδώ υπάρχει το πρόβλημα, όπως δεν έχουμε εκπαιδεύσει τα κορίτσια να λένε όχι και να σηκώνονται να φεύγουν και να μην παγώνουν όταν γίνεται κάτι τέτοιο…άλλο τόσο δεν έχουμε μάθει στα αγόρια να ερμηνεύουν αυτό το πάγωμα και αυτά τα δεν.

Και τα αγόρια που στην συντριπτική πλειοψηφία τους ο τρόπος εκπαίδευσης για το σεξ των αγοριών προέρχεται από site όπως το pornhub κλείνονται να λύσουν ένα πρόβλημα στο οποίο έχουν αποτύχει άντρες πολλοί μεγαλύτεροι από αυτούς. Μέχρι αυτή την ηλικία έχουν μεγαλώσει με το να ξέρουν πως ο άντρας είναι ο κατακτητής, πως η κοπέλα μπορεί να το παίξει δύσκολη για να μην την πεις εύκολη…

Και η κοπέλα μένει ξεκρέμαστη και αβοήθητη και τρώει το πρώτο τσραπάτσο. Και θα θεωρεί πως έτσι είναι τα πράγματα. Αυτό είναι το σεξ. Να κάνεις ότι θέλει το αγόρι, όποτε θέλει. Να θολώνουν μερικές φορές οι γραμμές ανάμεσα στο αν ήθελες όντως να κάνετε να σεξ, ή αν ήθελες όντως να κάνετε αυτά τα πράγματα στο σεξ έτσι ακριβώς. Και ούτε θα έχεις απαιτήσει να τελειώνεις εσύ κάθε φορά, σημασία έχει να τελειώσει εκείνος. Τότε τελειώνει το σεξ. Εξάλλου το σεξ είναι  κυρίως για τους άντρες, να το ευχαριστηθούν εκείνοι.

Και κάπως έτσι έχουν περάσει τα πρώτα και πιο βασικά χρόνια των παιδιών και έχουν γίνει μικροί ενήλικες. Και όλα τα μηνύματα που έχουν δεχτεί από την κοινωνία, την οικογένεια και τις σχέσεις, τους έχουν διαμορφώσει και θα συνεχίσει να τους διαμορφώνει για την υπόλοιπη ζωή τους.

Οπότε η ερώτηση μου είναι ποια μαθήματα έχουν πάρει μέχρι τώρα;

Στο πανεπιστήμιο, το κορίτσι θα κάνει νέους φίλους και φίλες. Θα θέλει τα βράδια να βγει να πιεί ποτό και να γλεντήσει μαζί τους να περάσει ωραία. Και στο μαγαζί που θα βγουν, ενώ είναι με τις φίλες της, θα της έρθει ο πρώτος μνηστήρας και θα της την πέσει. Θα νιώθει άβολα, δεν είναι ο τύπος της αλλά δεν θέλει να είναι αγενής. Θα μιλήσει λίγο μαζί του ευγενικά και μετά θα του πει συγγνώμη είμαι με τις φίλες μου. Θα επιμείνει, θα της λέει να την κεράσει ένα πότο. Μια, δυο, τρεις, τέσσερις,δεκαπέντε. Μετά από σκέψη θα πει εντάξει για να μπορέσει να ηρεμήσει και να γλυτώσει τουλάχιστον. Την επόμενη θα βρει στο φβ της μηνύματα από εκείνον, στην αρχή ευγενικά να την χαιρετάνε, να τις λένε πως είναι όμορφη  και στο τέλος να την βρίζουν γιατί ξόδεψε τα λεφτά του στο ποτό της και εκείνη ούτε του έκατσε, ούτε του μιλάει.

Η απάντηση από τον άντρα κολλητό της ήταν πως άντε τυχερούλα έβγαλες και τσάμπα ποτό. Το ότι η αξία της είχε μπει στα 9€ της βότκα πορτοκάλι δεν ήταν θέμα. Το ότι αντι να περάσει ωραία με τις φίλες της, είχε έναν άγνωστο να την παίρνει από πίσω και να προσπαθεί να της αγγίξει την μέση χωρίς λόγο ή να την φιλήσει πεταχτά, ενώ έκανε όσο πιο ξεκάθαρα αλλά ευγενικά μπορούσε ότι δεν ενδιαφέρονταν. Δεν είχε σημασία.

Από εκείνη την στιγμή άρχισε να λέει πως έχει αγόρι για να την αφήσουν ήσυχη. Είχε αποδεχτεί οι άντρες και τα αγόρια, άκουγαν αυτή την πρόταση και την καταλάβαιναν περισσότερο από το δεν ενδιαφέρομαι ή δεν μ αρέσεις. Και η πιο συνηθισμένη απάντηση ήταν το κρίμα… αντί το να ξαναπροσπαθήσουν ή να την βρίσουν και να την μειώσουν. Ήταν πιο εύκολο μάλλον να σεβαστούν έναν άντρα που δεν ήξεραν και δεν υπήρχε, παρά για την γυναίκα μπροστά τους.

Όσο για την φορά που σκέφτηκαν με την κολλητή της να πουν πως είναι λεσβίες επειδή είχαν βαρεθεί να χρησιμοποιούν κάποιον άγνωστο άντρα φαντάζεστε την σκηνή…η απάντηση που πήραν ήταν απλή “α ναι; Φιληθείτε να το δούμε να το πιστέψουμε”, με ένα χαμόγελο αρπακτικών να βγαίνει στα χείλη τους. Γιατί οι γυναίκες ήταν απλά για να πραγματοποιούν τις δικές τους ορέξεις, είναι σκεύη για να τα χρησιμοποιούν όχι κάτι άλλο.

Στο μεταπτυχιακό, ο καθηγητής σε συνάντηση που είχαν για την διπλωματική της πήγε να την φιλήσει. Όπως είχε κάνει και σε άλλες φοιτήτριες στο παρελθόν σε διάφορα πανεπιστήμια, αλλά κανείς δεν μίλησε ποτέ για αυτό. Μπήκε κάτω από ένα χαλί και κρύφτηκε. Κρίμα να λερώσουμε το όνομα του για κάτι που απλά μας λέτε χωρίς αποδείξεις οι φοιτήτριες.

Στην πρώτη δουλεία της το αφεντικό της έπιασε τα βυζιά. Παραιτήθηκε. Αλλά τι θα γίνει στην επόμενη;

Αυτά είναι κάποια από τα στιγμιότυπα της δικής μου ζωής. Όλες αυτές οι στιγμές,οι “συμβουλές” που δίνουμε, συνδέονται και δημιουργούν τον κόσμο που ζούμε και που θα ζήσουν και οι επόμενες γενιές. Και η σκέψη μου πάει στα κορίτσια και τα αγόρια που μεγαλώνουν τώρα και που θα χρειαστεί να τα περάσουν και να τα ζήσουν όλα αυτά.

Υπάρχουν εκατομμύρια γυναίκες ακόμα που έχουν τις δικές τους ιστορίες και ζητάνε την ισότητα για να φτιάξουν έναν καλύτερο κόσμο για τις επόμενες γενιές. Αυτό είναι ο φεμινισμός, πάθος για μια καλύτερη ζωή για όλους. Θα αλλάξει άραγε ποτέ τίποτα;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News