Σας διαβάζω. Σε διαβάζω. Και σκέφτομαι τόσο έντονα την/τις προσωπικές μου εμπειρίες κακοποίησης. ΤΙΣ. Γιατί είναι πολλές.
Και αν λοιπόν ξεκινήσω από τα 18 παρά, που μαζί με τη σχεδόν ενηλικίωση έρχεται η απροσεξία, η ανωριμότητα και η βιασύνη, αλλά έρχεται και μια εγκυμοσύνη.
Παίρνοντας την απόφαση να προχωρήσω σε έκτρωση- κρυφά από τους γονείς μου, καταλήγω και μετά από πολλά χρόνια ψυχοθεραπείας ότι ήταν πολύ να το περάσω μόνη μου.
Κάποιους μήνες μετά χωρίζω με τον τότε συνομήλικο σύντροφό μου. Ο ίδιος λοιπόν έρχεται απροειδοποίητα σπίτι μου και με απειλεί. Μου δηλώνει πως δε θα φύγει από το σπίτι αν δεν τηλεφωνήσω στους γονείς μου για να τους πω για την έκτρωση στην οποία είχα προβεί.
Βλέπετε, ντρεπόμουν τόσο πολύ, φοβόμουν και νόμιζα πως οι γονείς μου θα με πετάξουν έξω. Με λυγμούς τηλεφωνώ στη μητέρα μου και της το λέω. Εκείνη ψύχραιμα μου λέει “Καρδιά μου μην κλαις, δεν έγινε κάτι. Θα τα πούμε στο σπίτι.”
Μόλις γύρισε λοιπόν, με σεβάστηκε και περίμενε πότε εγώ θα της μοιραστώ το συμβάν. Από εκείνη λοιπόν τη μέρα, είχα ήδη κακοποιηθεί από τον πρώην μου. 2 χρόνια μετά, ενώ έχω προχωρήσει βρίσκομαι σε μία σχέση που τώρα συνειδητοποιώ την τοξικότητά της.
Πριν λίγο καιρό, θυμήθηκα περιστατικό που είχα διαγράψει εντελώς. Εμένα λοιπόν στο κρεβάτι να κλαίω και να παρακαλάω τον τότε υπέροχο σύντροφό μου να μην προχωρήσει σε πρωκτική διείσδυση.
Ο ίδιος έλεγε πως “δε γίνεται να μην το κάνεις μαζί μου. Θα το κάνεις.” Ευτυχώς σταμάτησε. Δυστυχώς, απλά το δικαιολόγησα ότι με ήθελε πολύ.
Και κάποια χρόνια μετά, αφού πάλι είχα προχωρήσει, περίπου στα 25, πάνω σε έναν τσακωμό ο τότε σύντροφός μου, με έφτυσε στο πρόσωπο, με χαστούκισε και μου είπε πως δεν μου αξίζει ποτέ να γίνω μάνα. Έσπασε η καρδιά μου. Αλλά και πάλι, εγώ εκεί.
Μετά από αυτό το περιστατικό ξεκίνησα ψυχοθεραπεία. Πάνω από 6 χρόνια προσπαθώ να αποβάλλω τη “συνήθεια” να αναζητώ, να δένομαι και να δικαιολογώ αυτές τις συμπεριφορές. Θέλει δουλειά, υπομονή, στήριξη-έστω και αθόρυβη.
Να είστε όλοι εσείς καλά. Να μας αγαπάμε, να μας σεβόμαστε και λυπάμαι που δεν είχα καταλάβει πιο γρήγορα τον κίνδυνο. Να πάνε στον παράδεισο όλοι αυτοί ή και στο διάολο. Ευχαριστώ.
Κασσάνδρα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

Εσύ εκανες το καλύτερο δώρο στον εαυτό σου με την ψυχοθεραπεία κι αυτό δεν μπορεί να στο πάρει κανεις. Σ’ευχαριστουμε που μοιράστηκες τις σκέψεις και τις εμπειρίες σου. Είναι σημαντικό να βλέπουμε ότι βήμα βήμα μπορούμε να μάθουμε να βάζουμε τον εαυτό μας και τη ζωή μας στη ροτα που εμείς θέλουμε και να μας αγαπήσουμε λίγο παραπάνω. Keep up the good work! ❤️👌🤞
Στο τέλος του κειμένου σκέφτηκα: “τι καλή κοπέλα”…θα πρεπε όμως καποιος να την ενημερώσει ότι θα συνεχίσει να είναι καλή κι όταν θέσει τα όριά της. Θα συνεχίσει να είναι καλή, κι όταν διαολοστέλνει απερίφραστα όποιον τολμά να τα παραβιάζει. Όχι απλά καλή, σούπερ 🙂
Κασσάνδρα, πόσο λυπάμαι για αυτά που πέρασες. Σε ευχαριστώ που μοιράστηκες τις εμπειρίες σου, θέλει πολύ θάρρος. Πάντα να ξέρεις ότι αυτοί είναι οι κακοποιητές, και δεν υπάρχει καμία, μα καμία, δικαιολογία για την συμπεριφορά τους. Μας έχουν μάθει να αμφιβάλουμε τον εαυτό μας, και να είμαστε καλά και υπομονετικά κορίτσια για χάρη άλλων. Βάλε τον εαυτό σου πρώτο, συνέχισε να πηγαίνεις στον ψυχολόγο και στείλε τους στον αγύριστο.
Υπέροχο που λες εδώ τόσο επίπονες εμπειρίες και πολύ σημαντικό για όσες από εμάς είμαστε ακόμα στη διαδικασία αναζήτησης της φωνής μας. Ξέρω ότι για πολλές σε αυτό το σάιτ έχει ήδη γίνει μεγάλη δουλειά και κάποια πράγματα νλθεωρούνται κεκτημένα και δεδομένα και ακριβώς για αυτόν τον λόγο θα πρέπει να γίνεται αυτή η ανασκόπηση. Σε ευχαριστούμε!