Μια ιστορία χρόνων πριν ξε-μάθω. Είχα μάθει να είμαι εντάξει με ό,τι και όποιον υπήρχε γύρω μου. Να κάνω τα “σωστά”, τις λάθος επιλογές και τις τυχαίες αλλά πάντα σε μια προστατευτική φούσκα. Αυτή της αθωότητας.
Όσο και να μην το επιλέγουμε, οι περισσότεροι και περισσότερες από εμάς μεγαλώνουμε σε ενα περιβάλλον και μια κοινωνία που σε βάζει σε κουτιά, του φτωχού, του πλούσιου, του αποτυχημένου, του επιτυχημένου και ό,τι συνεπάγεται. Αργότερα πια, καταλαβαίνω να βλέπω μέσα από το γυαλί. Στο οποίο, παράλληλα, καθρεφτίζομαι και εγώ. Μαθαίνω να μην τρώω πολύ γιατι δεν πρέπει, να μην έχω τρίχες πάνω μου, να γελάω ίσως με σεξιστικά σχόλια, να ανέχομαι την προσβολή σε μικρές σκηνές και αποσπάσματα της καθημερινότητας.
Όμως, όταν το δεις, δεν μπορείς να το “ξε-δεις”. Όταν ανοίξεις το γυαλί, πάλι αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου αλλά αυτή τη φορά μέσα στην κοινωνία. Αρχίζει να σε ενοχλεί το αστείο. Ξεκινάς να κάνεις ό,τι ειναι “σωστό” μονο για εσένα. Σέβεσαι την επιλογή των άλλων να κάνουν και αυτοί ό,τι επιθυμούν και όπως το επιθυμούν. Διαβάζεις, αφουγκράζεσαι, ανοίγεις τον εαυτό σου σε νέες πληροφορίες και επιλέγεις να έχεις μια άποψη και να την εκφράζεις. Αλλά, δυστυχώς, όχι πολύ δυνατά γιατί μπορεί να μεταφραστεί ως επιθετικότητα.
Είναι δύσκολο να διαλέγεις τον κόσμο που θα σε περιτριγυρίζει και τις προσδοκίες του απέναντι σου. Δύσκολο να ανοίγεσαι για ό,τι σε προβληματίζει. Δύσκολο να φέρεις την αλλαγή και να την “τηρείς” και εσύ κατά γράμμα. Δύσκολο και να γυρίζεις μόνη σπίτι στις 4 η ώρα το πρωί χωρίς “να φταις” για ό,τι γίνει. Δύσκολο να εκφάζεις σε κάποιον την εμπειρία σου και να μην την αποδέχεται ως αληθή, την υποψία σου και να μην τη αποδέχεται ως βάσιμη, το φόβο σου και να μην τον αποδέχεται ως πραγματικό. Οι δυσκολίες, πλέον, είναι μάχες απλής καθημερινότητας.
Καθιστούν, όμως, απαραίτητο το χρέος να ακουστούν. Καθώς όσο ξε-μαθαίνεις αυτό που ήξερες και αυτό που σου έμαθαν, πλέον ακούς. Και η ιστορία κάτι σου θυμίζει, κάπου την έχεις ξανακούσει. Και έχεις την δύναμη να πεις και την δική σου. Και όσο πιο πολλοί ακούνε, τοσο πιο δυνατά εν τέλει θα μιλούν.
Και όσο ζεις θα ξε-μαθαίνεις. Θα ζεις, θα αγαπάς, θα ξε-μαθαίνεις.
Αλίκη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πολύ αισιόδοξο το “όσο ζεις θα ξε-μαθαίνεις”, Αλίκη 😊 Έρχεται και με στεναχώρια η ξε-μάθηση αλλά μπορεί να είναι λυτρωτική. Προσυπογράφω αυτό που λες οτι είναι δύσκολο να πεις την εμπειρία σου χωρίς να δεχτείς αμφισβήτηση ή την υποψία σου χωρίς αυτή να αντιμετωπιστεί ως αβάσιμη ή παράλογη. Δύσκολο και να πεις σε κοντινούς σου ανθρώπους ακόμα τα αυτανόητα χωρίς να τσακωθείς. Παρ’ολα αυτά όσο ζούμε ξε-μαθαίνουμε όντως. Και όσο πιο πολύ συμβαίνει αυτό, τόσο πιο πολύ ακούμε, όπως πολύ σωστά λες.
Αν μπορούσα να εκφράστω όπως εσύ έτσι ακριβώς θα τα έγραφα και εγώ. Μπράβο σου Αλίκη. Να ζεις, να αγαπάς και να (ξε) μαθαίνεις λοιπόν…
Πολύ όμορφο κείμενο! Με όλες τις καθημερινές δυσκολίες, δεν θα ξαναγύριζα πίσω ποτέ. Νιώθω ότι επιτέλους αναπνέω.