Μα πού πήγε η παρθενιά μου;

Σκεφτόμουν εδώ και λίγες μέρες να γράψω για κάτι που διάβασα πρόσφατα  για τον παρθενικό υμένα κι αυτό το ωραίο κείμενο για την παρθενιά μου έδωσε μια επιπλέον ώθηση. Δε γνωρίζω τι μαθαίνουν τα νέα κορίτσια σήμερα για το σεξ, την πρώτη φορά και την παρθενιά. Ξέρω τι είχα μάθει εγώ και πλέον ξέρω ότι ήταν λάθος.

Εγώ, λοιπόν, ήξερα τα εξής για την παρθενιά: Οι γυναίκες έχουμε παρθενικό υμένα, μια μεμβράνη-εμπόδιο στην είσοδο του κόλπου. Την πρώτη φορά που κάνουμε σεξ (όπου σεξ = διείσδυση), αυτή η μεμβράνη σπάει, πονάμε και τρέχει αίμα. Κι αυτό είναι, χάνουμε την παρθενιά μας, οπότε πρέπει να προσέχουμε να μας την πάρει κάποιος σημαντικός για εμάς. Παλαιότερα αυτός ο υμένας ήταν πάρα πολύ σημαντικός για τον γάμο, όπως συνεχίζει να είναι σε κάποια μέρη του κόσμου. Ουσιαστικά, το αίμα την πρώτη νύχτα του γάμου αποδεικνύει ότι μια γυναίκα ήταν παρθένα πριν παντρευτεί. Αν δεν ήταν, ανάλογα πότε και πού ζούσε, μπορούσε να μπει σε μπελάδες. Τέλος, ήξερα ότι όπως σε όλα, φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις, π.χ. σε κάποιες κοπέλες ο υμένας μπορεί να σπάσει από άσχετες δραστηριότητες, όπως η ιππασία. Γενικά όμως, παρθενιά = υμένας και πρώτη φορά = πόνος και αίμα.

Φαντάζεστε λοιπόν την έκπληξή μου όταν δεν ένιωσα κάτι να σπάει και δεν είδα αίμα. Ούτε την πρώτη φορά, ούτε τη δεύτερη, ούτε την τρίτη. Όχι ότι με απασχολούσε και τόσο πια πολύ, ούτε ήθελα να πονέσω, ούτε να κάνω εσώρουχα και σεντόνια μαντάρα, αλλά… πού ήταν; Η ιππασία πάντως δεν ήταν μέσα στα χόμπι μου. Σε κάποια φάση δέχτηκα ότι ίσως να ανήκα στις εξαιρέσεις, ή ίσως να την είχα “χάσει” μόνη μου κατά λάθος σε κάποια – αχεμ – εξερεύνηση, στερώντας μου τη μοναδική εμπειρία του να με “κάνει γυναίκα” κάποιος άλλος.

Πολύ αργότερα, έμαθα ότι η αλήθεια απείχε αρκετά από αυτά που είχα μάθει στην εφηβεία μου. Έμαθα ότι οι γυναίκες που δεν σκίζεται ο υμένας τους στην πρώτη τους φορά δεν είναι η εξαίρεση. Καταρχάς, γιατί κάποιες δεν έχουν καν. Επίσης, γιατί ο υμένας συνήθως δε σκίζεται, αλλά τεντώνεται. Ο πόνος μπορεί να προέρχεται από το τέντωμα, αλλά δεν είναι ο πιο συχνός λόγος, είναι απλά ένας από αυτούς. Ο πόνος και το αίμα συνήθως προέρχονται από την ανεπαρκή λίπανση του κόλπου. Επίσης, ο υμένας επουλώνεται! Και συνήθως ατροφεί με την ηλικία: στα 25 είναι πλέον σχεδόν άφαντος.

Οι υμένες παρουσιάζουν ποικιλία: μπορεί να είναι συμπαγείς ή με τρυπούλες, εύθραστοι ή μη, αυτό που δεν είναι, είναι “σφραγίδες φρεσκάδας” των γυναικών. Η χρήση της ύπαρξης του παρθενικού υμένα ως απόδειξη παρθενιάς είναι ένα ακόμα μέσο ελέγχου των γυναικών. Οι χειρότερες συνέπειες; Γυναίκες που έχουν υπάρξει θύματα βιασμού να μην τις πιστεύουν επειδή έχουν ακόμα υμένα. Γυναίκες κυρίως από κουλτούρες που δίνουν ακόμα μεγάλη σημασία στην παρθενιά και δεν έχουν υμένα όταν παντρεύονται ή τις εξετάζουν να μην προσλαμβάνονται για δουλειές, να φυλακίζονται, να κακοποιούνται ή να δολοφονούνται.

Ζώντας στην Ελλάδα, τα πράγματα για μένα ήταν προφανέστατα  πολύ διαφορετικά. Εγώ έξυσα λίγο το κεφάλι μου απορημένη, το τότε αγόρι μου κάπως απογοητευμένος σχολίασε ότι δεν είδε καθόλου αίμα. Αυτά.

Δε θα μάθω ποτέ τι συνέβη με τη δική μου “παρθενιά”. Αλλά η αλήθεια είναι ότι προτιμώ να  θυμάμαι διάφορα περιστατικά της σεξουαλικής μου ζωής ως επεισοδιακά βήματα στα οποία μάθαινα και βίωνα κάτι καινούριο. Παρά να δώσω τόση σημασία σε ένα μοναδικό περιστατικό ως άνοιγμα μιας μυστηριώδους πύλης της γυναικείας φύσης, που μάλιστα – σύμφωνα με την υπάρχουσα κουλτούρα – μόνο ένας άντρας μπορεί να ανοίξει.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

82 points
Upvote Downvote