Βράδυ, μόνη στο δρόμο

Γεια σας, διαβάζω τη σελίδα (και τα σχόλια) εδώ και μήνες, τις τελευταίες μέρες λίγο περισσότερο. Νιώθω μια τριβή πάνω στο θέμα του φεμινισμού που (δυστυχώς) δεν μπορώ να έχω στην καθημερινοτητά μου. Τα παρακάτω, είναι σκέψεις που άρχισα να γράφω κάποια στιγμή, σκέψεις γνώριμες σε πολλές γυναίκες. Και ίσως, μία μορφή εισαγωγής μου στην κοινότητα αυτήν.

Κυριακή βράδυ, περπατούσα μόνη μου σ’έναν άδειο δρόμο, προς την καθιερωμένη συνάντηση της τοπικής λέσχης ανάγνωσης, κατά τις 8μμ, χειμώνας. Σε κάποια φάση, συνειδητοποιώ πως κάποιος περπατάει πίσω μου και με πλησιάζει όλο και περισσότερο. Συνέχισα να περπατάω, αλλά έσφιξα την τσάντα μου λίγο περισσότερο και το μυαλό μου, χωρίς να το συνειδητοποιήσω καν, άρχισε να ψάχνει άλλους ανθρώπους γύρω μου, μάρτυρες σε περίπτωση που κάτι συμβεί. Η καρδιά μου χτυπούσε όλο και πιο δυνατά, με τα μάτια μου μετρούσα τις εισόδους μέσα στις οποίες κάποιος θα μπορούσε να με σπρώξει και ταυτόχρονα, μετρούσα τα βήματά μου μέχρι τη γωνία του πεζοδρομίου, απ’όπου θα είχα οπτική επαφή με το καφέ όπου με περίμεναν και όπου θα ένιωθα ασφαλής. Το άτομο που περπατούσε πίσω μου διέσχισε το δρόμο και συνέχισε την πορεία του. Δεν ξέρω αν ήταν άντρας ή γυναίκα, το μόνο που ξέρω είναι το πόσο ανακουφίστηκα. Τριάντα δευτερόλεπτα αργότερα, καθόμουν στο ζεστό καφέ, τέσσερα λεπτά αργότερα απολάμβανα τον γαλλικό μου και τη βιβλιοσυζήτηση.

Γνωρίζω ότι όλα αυτά είναι βιολογική αντίδραση, μπαίνουμε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης σε περίπτωση που χρειαστεί να αμυνθούμε. Και γνωρίζω επίσης πως αυτά τα ένστικτα είναι τα ίδια τόσο στους άντρες όσο και στις γυναίκες. Αυτό που θέλω να θέσω εδώ όμως, ως διαφορά, είναι ότι μέσα σε όλους τους υπόλοιπους κινδύνους, εγώ έχω μία επιπλέον σκέψη: κι αν με βιάσει κάποιος εδώ και τώρα, τι γίνεται; με όσα ακούω τριγύρω μου, θα έχω τη δύναμη να τους πείσω ότι όντως συνέβη, να τους εξηγήσω επανειλλημένα, να αντιμετωπίσω την δυσπιστία και τα ντροπιαστικά σχόλια των άλλων;

Αυτές οι σκέψεις, μαζί με τις αντιδράσεις του οργανισμού, είναι βαθιά ριζωμένες στο μυαλό το δικό μου και πολλών άλλων γυναικών με τις οποίες έχω μιλήσει γι’ αυτό. Φυσικά δεν περπατάς μόνη σου στο δρόμο, φυσικά θα μιλήσεις στο τηλέφωνο με την αδελφή σου αν σου τύχει και περπατήσεις μόνη σου, φυσικά πας μόνον από τους φωτισμένους δρόμους. Φυσικά. Γιατί πρέπει να είσαι προετοιμασμένη, σε επιφυλακή, σε περίπτωση που κάποιο ασυγκράτητου του έρθει όρεξη, γιατί, τι να κάνουμε, ορμές είναι αυτές, είναι μέσα στη φύση του άντρα, πάντα βίαζε, ξέρεις τι γινόταν σε πολέμους, είναι θέμα ισχύος.

Ζω σε μία επαρχιακή πόλη, είναι ασφαλής σχετικά με άλλες. Το μόνο περιστατικό βιασμού που θυμάμαι ήταν πριν από σχεδόν 20 χρόνια, ήμουν γυμνάσιο και μια κοπέλα απ’το σχολείο μου, γυρνώντας από το κολυμβητήριο με το ποδήλατο, “έπεσε” σε μία παρέα αντρών που τη βίασαν και την χτύπησαν και την παράτησαν. Γύρισε στο σχολείο μετά από μήνες και δεν θυμόταν τίποτα. Οι καθηγητές, για το καλό μας, φυσικά, μας έλεγαν “να, γι’αυτό να μην γυρνάτε μόνες σας βραδιάτικα”.

Έχω οικογένεια και φίλους που μ’αγαπούν. Σε τέτοιες συζητήσεις, η αντίδραση και από τα δύο φύλα, είναι πως γίνομαι υπερβολική, “φεμινίστρια με την κακιά έννοια”,  είναι λίγα τα άτομα με τα οποία μπορώ να συζητήσω και να συμφωνήσω απόλυτα σε τέτοια ζητήματα. Ακόμα και τώρα που γράφω σκέφτομαι μήπως γίνομαι υπερβολική.

Άντρες φίλοι μου και ο πατέρας μου μαζί, μου έχουν πει πως αν ποτέ μου συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα τον έβρισκαν και θα τον σκότωναν. Ε, δεν μου φτάνει αυτό. Θέλω να φτάσουμε στο να μην υπάρχει αυτό σαν ενδεχόμενο. Να μην χρειάζεται καν να σκεφτόμαστε “αν συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο”.

Ουτοπία; Ας είναι. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

62 points
Upvote Downvote