Ήθελα μετά απ’αυτό που μου συνέβη, να ειμαι αλάνθαστη, προστατευμένη

Ίσως γράφοντας καταφέρω να βάλω σε μια σειρά όσα συνέβησαν

Photo by KS KYUNG on Unsplash

Θέλω να μιλήσω εδώ σε ένα χώρο που ξέρω ότι θα με καταλάβουν και θα με αποδεχτούν.

Θέλω να πω όσα έχω μέσα μου. Πως μετά από ένα χωρισμό, τότε κατάφερα να πάω πρώτη φόρα να ζητήσω βοήθεια από ψυχίατρο, και όχι μετά από το βιασμό μου, που συνέβη πριν αρκετά χρόνια.  Ακόμα δεν έχω καταφέρει να της πω όλες τις λεπτομέρειες που θα ακολουθούσουν.

Τότε ήμουν άπλα σε κατάσταση επιβίωσης. Έκανα ότι μπορούσα για να επιβιώσω πρώτα και μετά να καταλάβω και να αποδεχτώ ότι αυτό που μου συνέβη δεν το διάλεξα και δεν έφταιγα εγώ.  Δεν το κατήγγειλα. Για μένα δεν υπήρχε αμφιβολία ότι η καταγγελία δεν θα οδηγούσε πουθενά, μονό σε περαιτέρω πόνο, αμφισβήτηση προς το πρόσωπο μου.

Ήθελα άπλα να θαφτεί κάπου και να μην το μάθει κανείς. Όμως δεν γινόταν. Γιατί ο βιαστής μου και η κοπέλα του που ήταν ξαδέρφη μου, δεν με αφήναν σε ησυχία. Και αυτό γιατί όταν συνέβη ήταν βραδύ, ήμασταν σπίτι τους και η ξαδέρφη μου ήταν στο κρεβάτι της και κοιμόταν μετά από το τόσο ποτό που είχε πιει. Η ξαδέρφη μου, άργησα να καταλάβω, άλλα ήταν αλκοολική. Και εγώ μετά αφού συνέβη, δεν ήξερα που να πάω, και πήγα να ξαπλώσω δίπλα της στο δωμάτιο της. Δεν ξέρω γιατί το έκανα. Ακούγεται γελοίο, τρομακτικό. Ακούγεται επικίνδυνο. Γιατί δεν έφυγα αμέσως? Γιατί πάγωσα? Γιατί έμεινα εκεί? Γιατί φοβόμουν να με αμφισβητήσει. Φοβόμουν ότι θα μάθει τι έγινε και θα με μισήσει. Φοβόμουν. Μέχρι που αυτός βρέθηκε πάλι από πάνω μου. Τότε τσίριξα, ντύθηκα και έφυγα τρέχοντας.

Αυτό δεν της ήταν αρκετό για να με πιστέψει. Ήταν δίπλα μου όταν συνέβη αυτό. Και άρχισε να κατηγορεί έμενα. Ότι έφταιγα και εγώ και τους χώρισα. Έκοψα κάθε επαφή και με αυτήν. Μου έκανε ψυχολογικό πόλεμο, με έπαιρνε τηλέφωνο να συναντηθούμε, ή να συναντηθούμε και αυτόν και να συζητήσουμε. ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ?

Αναγκαστικά, το είπα στους γονείς μου. Γιατί δεν ήξερα τι άλλο να κάνω, να μην τους το έλεγα, δεν ήταν πλέον επιλογή. Έπρεπε να κόψω αυτήν και ό,τι μου έκανε από τη ζωή μου για να επιβιώσω. Μετά από χρόνια άλλαξα χωρά. Ένιωθα ανασφαλής και σε κίνδυνο για πολύ καιρό. Ότι θα με καταδιώξει, ότι θα τους δω μπροστά μου, απέφευγα τη περιοχή της όσο το δυνατόν περισσότερο, ώσπου έφυγα από την Αθήνα και την Ελλάδα.

Με λίγα λόγια ότι επακολούθησε ήταν χειρότερο και από τον βιασμό αυτόν καθεαυτό. Η αμφισβήτηση, να μην σε πιστεύουν, να σε λένε ποίμανα, ενώ σου έχει συμβεί αυτό, ο συνεχής πόλεμος, το να προσπαθώ να βάλω μια τάξη σιούτο που μου συνέβαινε. Όλο αυτό να το περνάω μόνη μου. Ήμουν μικρή ακόμα, δεν ήξερα που να πιαστώ, που να ζητήσω βοήθεια. Οι γονείς μου στεναχωρήθηκαν. Στην αρχή προσπάθησαν να μην καταλάβουν αυτό που τους είπα. Ρωτούσαν πράγματα για να δουν αν στέκει αυτό που τους λέω, αν είχα πιει πριν, αν ήμασταν σπίτι τους κλπ κλπ. Δεν με στήριξαν όσο θα έπρεπε. Μέσα μου έχω θυμό ακόμα. Άλλα έχει περάσει καιρός, και δεν μπορώ να τους κατηγορώ φίλαυτη την αντίδραση. Αυτή είναι η κοινωνία μας. Έτσι είχαν μάθει, έτσι αντέδρασαν. Γονείς από μικρή πολύ της επαρχίας, που ακούν αυτό. Μακάρι να αποδέχονταν αυτό που τους είπα αμέσως, άλλα δεν το έκαναν. Η μάνα μου είχε να αντιμετωπίσει μια ανίψια ορφανή, αλκοολική, στα όρια της επικινδυνότητας. Προσπαθούσε να τη καλμάρει, να τη βοηθήσει. Εγώ δεν ήθελα καμία επικοινωνία μαζί της. Ακόμα δεν θέλω. Δεν ντρέπομαι να πω ότι αν πεθάνει, δεν θα πάω στη κηδεία της. Δεν τη συγχωρώ, ποτέ.

Τους γονείς μου προσπαθώ να τους συγχωρέσω. Δεν θέλω να συζητήσω μαζί τους γι’ αυτό το θέμα, γιατί δεν οδηγεί κάπου στο μυαλό μου. Αυτό έτσι κι αλλιώς το έχω πει μονό σε μια φίλη μου που ήξερα ότι δε θα με κρίνει, δεν θα με αμφισβητήσει, και δεν θα με λυπηθεί.

Και τόσα χρόνια μετά, όλο αυτό επανήλθε στο μυαλό μου, μετά τον χωρισμό μου. Μου ήταν τόσο δύσκολο να προχωρήσω, να εμπιστευτώ άντρες, ή να κάνω καλές επιλογές. Μέχρι που γνώρισαν αυτόν. Και αυτός ήταν η πρώτη μου καλή επιλογή. Σε κάποια φάση του είπα τι μου συνέβη, χωρίς όλες αυτές τις λεπτομέρειες. Και δεν άλλαξε αντιμετώπιση απέναντι μου, ούτε πώς με έβλεπε, ούτε πως με αντιμετώπιζε. Θυμάμαι όταν του το είχα πει, το πρώτο πράγμα που είπα είναι ‘δε θέλω να με βλέπεις σαν θύμα‘. Απίστευτο, και όμως αυτό είπα. Φοβόμουν ότι θα τρομάξει και θα φύγει ή ότι θα με αμφισβητήσει, ή ότι θα με βλέπει σαν την οσία, το θύμα, και δε θα θέλει πλέον να με αγγίζει, να κάνουμε σεξ. Και αυτός άπλα είπε ‘ήσουν θύμα, ήσουν θύμα βιασμού. Έχει συμβεί και στην ξαδέρφη μου. Δεν είσαι θύμα γενικά, τώρα, άλλα έπεσες θύμα βιασμού’. Μονό αυτή η φράση, με βοήθησε να αποδεχτώ ότι ναι, μου συνέβη αυτό, ήμουν όντως θύμα, και ας είναι μια ‘κακιά’ λέξη στο μυαλό μου. Με βοήθησε να το αποδεχτώ.

Όταν χωρίσαμε μετά από κάποια χρόνια και για άλλους λογούς, έχασα τη γη κάτω απτά ποδιά μου. Γιατί ίσως σ’αυτόν τον άνθρωπο, ενώ ήταν κι αυτός ένας κανονικός άνθρωπος, ένα ανώριμο αγόρι που πολλές φόρες δεν ήξερε πως να εκφραστεί, με τα δικά του τραύματα, και τις δίκες του φοβίες, σαϊτών τον ανώριμο άνθρωπο, που άπλα με ξε-ερωτεύτηκε, είχα αποθέσει όλη μου την αγάπη, όλη μου την εμπιστοσύνη ότι τελικά οι άντρες δεν είναι όλοι κακοί. Δεν είναι όλοι επικίνδυνοι, βιαστές. Ένας απλός άνθρωπος πήρε στο μυαλό μου τη διάσταση του μόνου κάλου ανθρώπου που γνώρισα στη ζωή μου και που με δεχόταν όπως ήμουν. Όλα μου τα όνειρα γκρεμιστήκαν. Έπρεπε να μείνω πάλι μόνη μου, να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου, τους φόβους μου, το ότι κι αυτός προς το τέλος μου φέρθηκε σκληρά, με μπέρδευε, δεν ήξερε τι ήθελε, αφού πρώτα με άφησε μια μέρα.

Προσέδωσα σε μια σχέση σημασία που δεν είχε.

Ποιος θα μπορούσε να επιτελέσει αυτό το ρολό? Του άντρα προστάτη, του άντρα που είναι τέλειος, που είναι εξιδανικευμένος ως ο μόνος άντρας που ξέρει τι μου συνέβη και έμεινε, ο μόνος κάλος άντρας που γνώρισα? Αυτό μου είναι τόσο δύσκολο να το αποδεχτώ. Μου είναι τόσο δύσκολο γιατί νομίζω ότι πρέπει να δεχτώ ότι πάλι έκανα λάθος. Έκανα λάθος επιλογή. Ήθελα μετά άπαυτο που μου συνέβη, να είμαι αλάνθαστη, προστατευμένη. Να ανιχνεύω τους μαλακές, τους μισογύνηδες, τους επικινδύνους άντρες από μακριά.

Δεν το έκανα, στο τέλος η σχέση τέλειωσε. Γιατί, γιατί τέλειωσε? Άρχισα να αμφιβάλλω πάλι για μένα. Για το κριτήριο μου, για τους άντρες. Στο μυαλό μου πρέπει να πέσω πάλι σε μια θάλασσα από μαλάκες. Από άντρες. Ή να δεχτώ την μοναξιά και ότι δε θέλω κανέναν δίπλα μου. Γιατί μονό έτσι θα είμαι ασφαλής. Μονό έτσι κανείς δε θα με χωρίσει πάλι, μονό έτσι δε θα ξαναπληγωθώ. Μονό έτσι δε θα ξανακάνω λάθος.

Ευχαριστώ που διαβάσατε μέχρι εδώ. Ίσως έτσι καταφέρω να βάλω σε μια σκέψη αυτά που μου συνέβησαν, να μιλήσω στη ψυχίατρο μου γι’αυτό το τραύμα. Ίσως κάποιες με καταλάβουν. Ίσως καταλάβω ότι η σχέση μου αυτόν τον άνθρωπο, άπλα τέλειωσε. Δεν ήταν ούτε κάτι τόσο μεγάλο, και σημαντικό, ούτε κάτι ασήμαντο και ούτε ότι έκανα λάθος να τον διαλέξω.

Σωστά τον διάλεξα, απλά μια μέρα χωρίσαμε.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

in

Αξιολογήστε το άρθρο

41 points
Upvote Downvote