Δεν θα σταθώ στα καίρια νομικά λάθη που έκανε ο Υπουργός Δικαιοσύνης καταδεικνύοντας ότι ούτε γνωρίζει βασικές έννοιες του οικογενειακού δικαίου που θέλει τόσο να αλλάξει ούτε έχει φροντίσει να ενημερωθεί. Το νομοσχέδιο για την συνεπιμέλεια το περιμένουμε πάρα πολύ καιρό σχεδόν έχει καταντήσει ανέκδοτο.
Αντί να το αντιμετωπίζει με την πρέπουσα σοβαρότητα λοιπόν ο υπουργός και να το θέσει επιτέλους σε δημόσια διαβούλευση προτιμά να το παρουσιάσει σε μια πρωινή εκπομπή προσπαθώντας να το προμοτάρει ως ένα καλό νομοσχέδιο. Τα νομοσχέδια όμως σε μια καλώς εννοούμενη δημοκρατία δεν παρουσιάζονται σε τηλεοπτικές εκπομπές αντιθέτως τίθενται σε δημόσια διαβούλευση και παρουσιάζονται μετά στη Βουλή.
Προφανώς, όμως ο υπουργός γνωρίζοντας το κείμενο του νομοσχεδίου και τις αντιδράσεις που αυτό θα προκαλέσει προσπαθεί να προκαταλάβει την κοινή γνώμη για την “αναμόρφωση” του οικογενειακού δικαίου.
Και ας έρθουμε στο δεύτερο ερώτημα που τίθεται για την χρονική στιγμή που έχει επιλεχθεί. Είναι η σωστή εποχή για να νομοθετηθούν τόσο ριζικές αλλαγές. Κατά κοινή ομολογία ζούμε σε μία δύσκολη περίοδο στην οποία οποία πολλά ατομικά δικαιώματα έχουν ουσιαστικά ανασταλεί λόγω της πανδημίας.
Είναι σωστό λοιπόν η κυβέρνηση και το ειδικότερα το Υπουργείο Δικαιοσύνης να προσπαθεί να περάσει νομοσχέδια με τέτοιο περιεχόμενο σε αυτές τις ανώμαλες συνθήκες;
Κατά την άποψη μου η καλώς εννοούμενη νομοθετική διαδικασία απαιτεί οι μεγάλες τομές να γίνονται σε περιόδους κατά τις οποίες μπορεί να υπάρχει νηφάλιος διάλογος και όχι μέσα σε πρωτόγνωρες συνθήκες υγειονομικής και οικονομικής κρίσης.
H κυβέρνηση οφείλει να μην προωθεί νομοσχέδια που θα προκαλέσουν κοινωνική αναταραχή.
Εκτός και αν θεωρεί την πανδημία ευκαιρία για να να περάσουν οι αλλαγές χωρίς αντιδράσεις. Μια τέτοια όμως παραδοχή της αφαιρεί τη δημοκρατική νομιμοποίηση. Σε συνθήκες πρωτόγνωρης πανδημίας δεν είναι εφικτό να αλλάξεις το οικογενειακό δίκαιο εις βάρος των γυναικών, γιατί από όσα είπε αυτό προκύπτει.
Για το νομοσχέδιο θα εκφράσω άποψη όταν κατατεθεί σε δημόσια διαβούλευση για τη συνέντευξη όμως του υπουργού επισημαίνω συνοπτικά τα ακόλουθα:
- Η διαμεσολάβηση που τόσο ωραιοποιημένα προέβαλε δεν είναι πανάκεια καθώς αυξάνει το κόστος του διαζυγίου. Οι εν διαστάσει σύζυγοι εκτός από τους δικηγόρους θα πρέπει να πληρώσουν και το διαμεσολαβητή. Πολλές γυναίκες κατά την άποψή μου θα αναγκαστούν λόγω της αύξησης του κόστους να μείνουν σε γάμους που δεν θέλουν.
- Η ενδοοικογενειακή βία θα είναι λόγος να μην δίδεται η συνεπιμέλεια μετά από τελεσίδικη απόφαση (4-5 χρόνια δηλαδή ίσως και παραπάνω). Δηλαδή τα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας αν ψηφιστεί ο εν λόγω νόμος θα έχουν συνεπιμέλεια με τον κακοποιητή τους για 4-5 χρόνια. Θα πρέπει δηλαδή να αποφασίζουν από κοινού με το θύτη για θέματα των παιδιών.
- Καθιερώνει ένα point system αστείο το οποίο θα οδηγήσει σε πολλαπλά δικαστήρια γιατί όλες οι παραβάσεις του θα πρέπει να αποδεικνύονται.
- Προβλέπει μεταβατικό στάδιο δύο ετών για υποθέσεις που έχουν ρυθμιστεί. Δηλαδή για υποθέσεις που οι σύζυγοι είτε έχουν καταλήξει σε μία συμβιβαστική λύση είτε μέσω της δικαστικής οδού θα πρέπει να ξαναρυθμίσουν (εφόσον ο ένας από τους δύο το επιθυμεί) τα ζητήματα με τα τέκνα τους.
- Προσπαθεί να μας κάνει Ευρωπαίους, όμως για το ζήτημα της διατροφής που υπάρχουν πάρα πολλά προβλήματα καθώς μεγάλος αριθμός μπαμπάδων δεν την καταβάλει δεν μας κάνει Ευρωπαίους, το αφήνει αρρύθμιστο. Δηλαδή σε ένα νομοσχέδιο που θεωρητικά είναι για το καλό του παιδιού δεν γίνεται καμία απόπειρα έστω να ρυθμιστεί αυτό το φλέγον και πιεστικό ζήτημα που αντιμετωπίζουν οι περισσότερες γυναίκες. Προφανώς σε αυτό μπορούμε να περιμένουμε …
- Δεν προβλέπει τι θα γίνεται στο σύνηθες φαινόμενο που ο μπαμπάς είτε δεν βλέπει τα παιδιά του στις ημέρες επικοινωνίας είτε τις αλλάζει. Καμία επίπτωση για αυτό.
Άρα, σε αυτό το νομοσχέδιο που είναι “προς το συμφέρον των παιδιών” ούτε τα ακανθώδη ζητήματα της διατροφής θίγονται ούτε η ασυνέπεια πολλών γονιών ως προς την τήρηση των δικαστικών αποφάσεων ή συμφωνητικών. Η τελική και οριστική κριτική θα γίνει με την δημοσίευση του νομοσχεδίου. Όμως η προκλητική του παρουσίαση καταδεικνύει ότι πρόκειται για ένα οπισθοδρομικό και ατελέσφορο νομοσχέδιο το οποίο δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από αυτά που υποτίθεται ότι λύνει.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Υποχρεωτική συν επιμέλεια. Μάλιστα. Μάθημα πρώτου έτους Νομικής σχολής. Υποχρεωτικότητα στις ιδιωτικές σχέσεις δικαίου, ένα κομμάτι των οποίων είναι και οι οικογενειακές, απαγορεύεται από το νόμο. Μόνο αν η συμφωνία αντίκειται στα χρηστά ήθη ή είναι παράνομη απαγορεύεται. Το γιατί είναι αυτονόητο νομίζω. Γιατί ο καθένας ξέρει τι συμβαίνει στο σπίτι του και ανάλογα πράττει. Το οικογενειακό δίκαιο είναι ένα από τα κεφάλαια του Αστικού δικαίου. Είναι δηλαδή αστικό δίκαιο. Απαγορεύεται από το νόμο, να υποχρεώσεις τον πολίτη με ποιον τρόπο θέλει να ρυθμίσει την σχέση του με το παιδί του, μετά το διαζύγιο. Όσοι είναι νομικοί ανατριχιάζουν με την… Διαβάστε περισσότερα »
J. Brian συμφωνώ μαζί σου ότι η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα είναι ασύλληπτα προβληματική. Και επίσης, συμφωνώ ότι και το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο θα αρκούσε ΑΝ η Δικαιοσύνη δεν ήταν προβληματική. Αλλά είναι. Και πρέπει ο νομοθέτης όταν ξεφεύγει η κατάσταση προς μια κατεύθυνση, να προσπαθεί να την επαναφέρει.
Για το τι είναι καλύτερο για τα παιδιά, οκ, ο καθένας μπορεί να έχει την άποψη του, αλλά ας ακουστούν και μια φορά οι απόψεις των ειδικών. Δεν είναι τυχαίο ότι η συνεπιμέλεια και ο 50/50 χρόνος, είναι η σύγχρονη πραγματικότητα στον αναπτυγμένο κόσμο.
Η δικαιοσύνη είναι προβληματική γιατί η εφαρμογή του πολιτεύματος είναι προβληματική για τους γνωστούς λόγους. Εγώ δεν τάσσομαι υπέρ ή κατά της συνεπιμέλειας. Τάσσομαι ανοικτά κατά της ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ συνεπιμέλειας Αλλά τι περιμένουμε με υπουργό Δικαιοσύνης ιατρό. Ούτε τα προσχήματα δεν κρατούν για να επιδείξουν ότι η δικαιοσύνη στην Ελλάδα είναι το τίποτε
Συγγνώμη J. Brian, αλλά υποθέτω (ελπίζω έστω) ότι η συνεπιμέλεια θα είναι τόσο υποχρεωτική όσο και η διατροφή όταν δεν έχεις επιμέλεια. Ή όσο η νόμιμος μοίρα στα κληρονομικά.
Μέλια αυτά που λες είναι τελείως άσχετα μεταξύ τους. Είναι τελείως άλλο πράγμα η υποχρέωση διατροφής. άλλο η επιμέλεια δηλαδή με ποιον μενει το παιδί και καμία σχέση η νόμιμη μοίρα. Η νόμιμη μοίρα είναι αναγκαστικό δίκαιο, ανήκει στο κληρονομικό δίκαιο και δεν έχει σχέση με τα υπόλοιπα. Προφανώς δεν είσαι νομικός και δεν έχεις υποχρέωση να γνωρίζεις τις διαφορές
Για εμένα συνεπιμέλεια σημαίνει και 50-50 στα έξοδα οχι να βλέπει μόνο ο ένας γονέας το παιδί αλλά να πληρώνει ο άλλος/η που δεν το βλέπει.Ισορροπία σε ολα αλλιώς να πληρώνει μόνο αυτός που έχει την αποκλειστική επιμέλεια.Θέλεις επιμέλεια?Πολύ ωραία αλλά θα βάζεις και το χέρι στην τσέπη.Δηλαδή και δεν βλέπεις το παιδί και πληρώνεις και τα έξοδα του?Ε αυτό δεν το θέλει ούτε ο θεός
Οι γονείς έχουν την υποχρέωση να φροντίζουν το παιδί τους άνευ ανταλλάγματος – το να πληρώνεις διατροφή δεν σου αγοράζει δικαιώματα πάνω στο παιδί.
Το παιδί δεν είναι θεατρική παράσταση, βλέπω θέαμα πληρώνω εισιτήριο, δε βλέπω θέαμα δεν πληρώνω εισιτήριο. Αυτός που δεν βλέπει το παιδί, συνήθως δεν θέλει να βλέπει το παιδί. Α, και το παιδί δεν το βλέπουμε από μακριά. Το μεγαλώνουμε. Από κοντά.
ΑΝΑΛΟΓΙΚΑ τα έξοδα και όχι 50-50. Δεν μπορεί ο ένας/ η μία να είναι ακριβοπληρωμένο στέλεχος και ο άλλος/η άλλη να είναι χαμηλόμισθος που άφησε την δουλειά του για να μεγαλώσει τα παιδιά και στα 10 χρόνια να ακούσει «δώσε τα μισά για πληρώσεις το ιδιωτικό των παιδιών, και δεν θα διανυκτερεύσουν μαζί σου μέχρι να βρεις σπίτι του βιωτικού επιπέδου που έχουν μάθει».
Το παιδι δεν ειναι θεατρικη παρασταση για να πληρωνεις μονο οταν το «βλεπεις». Το παιδι πρεπει να διατραφει σε καθε περιπτωση και υποχρεοι για τη διατροφη του ειναι οι γονεις αναλογα με τις δυναμεις τους ο καθενας. Αξιζει εδω να διευκρινιστει οτι οι υπηρεσιες που παρεχει ο γονεας που εχει την επιμελεια (φυλαξη, μαγειρικη, καθαριοτητα, μεταφορα κλπ) αποτιμωνται σε χρημα, αν και σπανια επαρκως.
Δεν γνωρίζω με λεπτομέρειες το προτεινόμενο νομοσχέδιο για την συνεπιμελεια στην Ελλάδα. Στη Σουηδία πάντως το παιδι μένει 50/50 με τους γονεις πχ κάθε δεύτερη εβδομάδα και ο κάθε ένας πληρώνει τα έξοδα του την εβδομάδα που το έχει. Διατροφή καταβάλλεται μόνο στις περιπτώσεις που το παιδι μένει με τον ένα γονιό. Κι αυτό συμβαίνει πχ όταν ο άλλος γονιός δεν μπορεί να το αναλάβει είτε αν συντρέχουν άλλοι λόγοι. Υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι το παιδι που μένει και με τους δυο γονεις (εναλλάξ) μεγαλώνει καλύτερα σε σχέση με τα παιδιά που μένουν με τον ένα γονιό.
Μάλιστα, σαν το αμάξι ένα πράμα- αυτός που το χρησιμοποιεί πληρώνει και τις βενζίνες, συντήρηση κτλ. Μόνο που η σχέση γονέα- παιδιού δεν εκβιάζεται και δεν εξαρτάται άμεσα με τη διατροφή. Επιπλέον, η διατροφή είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει ο γονέας όταν δεν εμπλέκεται στην καθημερινή ανατροφή του παιδιού και τις υποχρεώσεις που δημιουργεί η γονεϊκότητα.
Στο θέμα της διατροφής συμφωνώ ότι αν το παιδι δεν μένει με κάποιον γονέα αυτός οφείλει να συμβάλλει στα έξοδα του. Ωστόσο το παιδι έχει δικαίωμα να ζει και με τους δυο γονεις του ακόμα κι αν αυτοί επιλέξουν να χωρίσουν. Είναι άλλο να μεγαλώνεις το παιδι σου κι άλλο να το βλέπεις περιορισμένα σαν επισκέπτης στη ζωή του. Η σχέση διαμορφώνεται διαφορετικά. Είναι δικαίωμα του κάθε παιδιού να μεγαλώνει και με τους δυο γονεις του κι όχι δικαίωμα των γονιών να το βλέπουν ή να ζουν μαζί του υποχρεωτικά αν αυτό δεν είναι προς όφελος του παιδιού.
Φαντάσου πόσες γυναίκες και παιδιά θα εξαναγκαζονταν στη φτώχεια εφόσον θα μπορούσε ο κάθε πατέρας να αποποιείται της επιμέλειας και να λέει α εγώ δεν έχω την επιμέλεια, δε δίνω φράγκο.
Τι είναι το παιδί για να πληρώνεις να το δεις? παράσταση? το παιδί πρέπει να τρώει, να ντύνεται, να διασκεδάζει, να μορφώνεται κτλ άσχετα με το αν το βλέπει κάποιος ή όχι. Το παιδί έχει σημασία και οι ανάγκες του, όχι τα κόμπλεξ των γονιών.
Τι είναι αυτό που διάβασα? Τι εννοείς? Όποιος κάνει παιδί αναλαμβάνει την ευθύνη για τη φροντίδα του παιδιού του ανεξαρτήτως των συνθηκών. Το παιδί δεν τρώει όταν δεν το βλέπει ο γονιός? Δεν έχει ιδιαίτερα κτλ? Εδώ αμάξι αποφασίζεις να αποκτήσεις και ξέρεις ότι θα πληρώνεις την ασφάλεια του για όλο το χρόνο είτε το οδηγείς κάθε μέρα είτε μια φορά το μήνα.
κλασική αντρική οπτική περί γονεϊκότητας. Λεφτά και το παιδί αξεσουάρ. Για τη φροντίδα του κάποια άλλη γυναίκα θα μπει στο λούκι (γιαγιά να υποθέσω).
Τι νομίζεις πως είναι το παιδί; Ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο; Μακάρι να είσαι απλά τρολ.
ελπιζω να εισαι τρολ
Από νομικής πλευράς δεν μπορώ να εκφέρω άποψη γιατί δεν είμαι ειδικός. Ομως το οτι στην Ελλάδα δίνεται σχεδόν de facto η επιμέλεια στην μητέρα (και διορθώστε με αν κάνω λάθος) μου φαίνεται άκρως σεξιστικό. Επιστρέφουμε στην μητέρα τροφό και τον πατέρα που απλά δίνει λεφτά και βλέπει τα παιδιά μια φορά την εβδομάδα. Η συνεπιμέλεια θα πρέπει να είναι η πρώτη επιλογή και μετά αν ο ένας γονιός δεν θέλει/μπορεί ή είναι ακατάλληλος ας δίνεται στον άλλον. Υπάρχουν και ακατάλληλες μητέρες ή γυναίκες που χρησιμοποιούν τα παιδιά για να εκδικηθούν τον πρώην σύντροφο (το λεώ γιατί γνωρίζω δυο περιπτώσεις).… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπάμαι, αλλά επιχειρήματα του τύπου “τώρα εν μέσω πανδημίας δεν είναι η κατάλληλη στιγμή” ή “δυστυχώς δεν είμαστε Σουηδία (στο podcast)” δεν τα δέχομαι. Εσείς θα τα δεχόσασταν π.χ. για την τεκνοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια;
Ελπίζω με τέτοιες συνθήκες να σκέφτονται πλέον οι άνθρωποι τρεις και τέσσερις φορές περισσότερο το αν θα κάνουν παιδιά και με ποιον. Ξέρω πως ακούγεται σκληρό αλλά μόνο έτσι θα αποφευχθεί η ταλαιπωρία χιλιάδων παιδιών που μπλέκονται σε λαβύρινθους δικαστηρίων και ανταγωνισμού των γονέων.
Δεν ξέρω τι λέει ο νόμος, και πραγματικά θεωρώ εξαιρετικά δύσκολο να εξαναγκαστεί ένας γονιός που δεν θέλει, να ασχοληθεί με τα παιδιά του.
Θα έπρεπε όμως ο νόμος να προστατεύει και τον γονιό που θέλει να ασχοληθεί, και τώρα του στερούν τα παιδιά του χωρίς καμία εξήγηση. Μπορείς να μπεις στη θέση ενός πατέρα που ήταν πάντα δίπλα στα παιδιά του, και του τα στερεί ένα δικαστήριο έτσι, γιατί “αυτή είναι η νομολογία”; Πώς θα ένιωθες εσύ;
Αλήθεια τώρα; Στερεί ο νόμος τα παιδιά από έναν πατέρα, αν αυτός ήταν παρών και θέλει να ασχοληθεί; Διαφωτίστε μας λίγο οι δικηγόροι για το νόμο όπως είναι τώρα, γιατί εμένα μου φαίνεται ότι αυτό το “δε με αφήνει η γυναίκα μου να δω τα παιδιά γιατί είναι καργια και τους βάζει λόγια εναντίον μου” μου φαίνεται τελείως μισογυνιστικό παραμυθάκι, που επειδή όμως το λένε άντρες, και συχνά ισχυροί άντρες, το καταπίνουμε όλοι αμάσητο.
@Διαλεχτή Κιούση. ΟΚ, δεκτό. Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι πατεράδες όμως. Και σε ρωτάω το εξής ως προς τα υπόλοιπα που αναφέρεις: Γιατί τότε τόση αντίδραση από τις γυναίκες, προς τους πατεράδες που θέλουν 50/50 χρόνο με τα παιδιά τους; Που τα θέλουν να διανυκτερεύουν σπίτι τους; Γιατί τόση επιμονή στο μοντέλο του μονογονέα; Γιατί οι ίδιες οι γυναίκες βάζουν στον εαυτό τους την ταμπέλα της “καλής και ικανής με τα παιδιά” και στους άντρες “ανίκανος με τα παιδιά – θα τα παρατήσει στη μάνα του – ας μου δίνει λεφτά”; PS. To “ας μου δίνει λεφτά”, δεδομένης της ανισότητας σε μισθούς… Διαβάστε περισσότερα »
Συγκίνηθηκα πολύ με τα σχόλια της Διαλεχτής, αν και δεν μου κάνουν εντύπωση, εχω στο πολύ κοντινό μου περιβάλλον εναν φίλο που μεγάλωσε μονο με την μητέρα του που πραγματικά είχε γίνει χίλια κομμάτια χωρίς καμία προσωπική ζωη, ενω ο πατέρας του ξαναέφτιαξε τη ζωή του σε άλλη πόλη της Ελλάδας κανοντας το bare minimum (και οχι η συστηματική καταβολή της διατροφης δεν ηταν σε αυτά). To απογοητευτικό ειναι εμφανίζεται ο καθε πικραμένος μισογυνης και θεωρει οτι εχει πεσει θύμα της γυναικειας πλεκτάνης, οτι υπάρχει ανισότητα κατά των αντρων και οτι οι τυχερές γυναίκες παίρνουν πάντα την επιμέλεια- ε τέτοια… Διαβάστε περισσότερα »
Διαλεχτή, είναι δύσκολη η κατάσταση που περνάς, απλά θέλω να σου πω ότι δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες και ότι οι περιπτώσεις που τα παιδιά γίνονται μπαλάκια, δεν θα αλλάξουν ούτε με τον έναν νόμο ούτε με τον άλλον, γιατί σε αυτές τις καταστάσεις βλέπεις γονείς που δεν βάζουν ως προτεραιότητα τα παιδιά. Αν δεν θέλουν οι ίδιοι να συνεννοηθούν, είτε ο ένας είναι το πρόβλημα είτε και οι δύο, δεν θα τους αλλάξει κανένας νόμος. Αλλά για το θέμα των παιδιών – βαλίτσες, δεν συμφωνώ καθόλου, κι εγώ μεγάλωσα με δύο σπίτια και δύο κρεβάτια και δεν ένιωσα… Διαβάστε περισσότερα »
Προφανώς και αν ισχύει τελικά η μη καταβολή διατροφής σε περίπτωση συνεπιμέλειας θα είναι τεράστιο λάθος. Η οικονομική κατάσταση των μητέρων δεν έχει να κάνει μόνο με το αν έχουν πλήρη ή μερική επιμέλεια, αλλά αφορά σε όλο το κομμάτι της επαγγελματικής ανισότητας των φύλων και τα λοιπά γνωστά. Σε αυτό που διαφωνώ ως επιχείρημα εναντίον της συνεπιμέλειας είναι στο ότι τα παιδιά θα είναι από δω και από κει σαν βαλιτσάκι. Φαντάζομαι ότι θα υπάρχουν παιδιά που δυσκολεύονται με μία τέτοια κατάσταση, σίγουρα, και γι’αυτό οποιαδήποτε μέτρα δεν πρέπει να είναι οριζόντια. Αλλά ακόμη και στο podcast με την… Διαβάστε περισσότερα »
Μόνο να δεις τα σχόλια των “μπαμπάδων” στα social media, είναι αρκετός λόγος για να αποσύρεις το νομοσχέδιο: τα περισσότερα με ένα εκδικητικό στιλ “τώρα θα δείτε μέγαιρες” δήθεν για το καλό του παιδιού. Ειλικρινά απορώ με τους Έλληνες μπαμπάδες που σκίζονται για την συνεπιμέλεια όταν πολλοί εξ αυτών αντιλαμβάνονται τη γονεϊκότητα με όρους “συμπαθούς θείου”, κάνοντας 1-2 ευχάριστες δραστηριότητες με τα τέκνα το σαββατοκύριακο. Θα ήταν αρκετά διδακτικό για όλους τους όψιμους awake πατέρες να αναλάμβανουν 3-4 μήνες την αποκλειστική επιμέλεια των παιδιών τους χωρίς τη βοήθεια της μάνας, της αδερφής ή της νέας συντρόφου, με όλες τις ευθύνες… Διαβάστε περισσότερα »
Δηλαδή zampon θεωρείς ότι οι άντρες είναι ακατάλληλοι για γονείς ενώ οι γυναίκες είναι κατάλληλες; Αυτό είναι ισότητα; Γιατί τα δικαστήρια αυτή τη στιγμή, αυτό θεωρούν. By default καταλληλότερη την μάνα. No questions asked. Δε θα ήταν πιο λογικό/δίκαιο/καλύτερο για όλους, να είναι by default και οι δύο γονείς εξίσου κατάλληλοι;
Και γιατί αυτοί που δεν “θα προτιμήσουν την παλιά καλή διατροφή”, να μην έχουν δυνατότητα να είναι δίπλα στα παιδιά τους;
stephiestep, όσον αφορά τα εκδικητικά σχόλια, συμφωνώ. Αλλά δε νομίζω ότι είναι εκεί η ουσία. Πολλοί άνθρωποι, άντρες και γυναίκες, που έχουν θυμό μέσα τους, δεν καταφέρνουν να τον διαχειριστούν. Δεν είναι όλοι έτσι όμως. Και θα συμφωνούσα και με αυτό που λες ότι τίποτα δεν θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητα “λογικό/δίκαιο/καλύτερο”, αλλά θα έπρεπε κάθε περίπτωση να αξιολογείται ξεχωριστά από τους δικαστές. Δεν γίνεται αυτό όμως. Οι δικαστές θεωρούν ότι το “λογικό/δίκαιο/καλύτερο” είναι να χωρίζονται παιδιά από πατεράδες, κάνουν τα στραβά μάτια σε μανάδες (με θυμό) που αποξενώνουν τα παιδιά, κλπ. Δεν πρέπει να αλλάξει αυτό; Δεν πρέπει έστω… Διαβάστε περισσότερα »
Ξέρεις τι με ενοχλεί παρά πολύ σε αυτά τα ισαπόστακικά και “κόλαση των αντρών” τύπου επιχειρήματα; Ότι προüποθετούν την ισότητα ως αφετηρία. Ότι δηλαδή στο σπίτι άντρες και γυναίκες έχουν ακριβώς της ίδιες ευθύνες και υποχρεώσεις, και ότι όλη η κοινωνία έχει τις ίδιες απαιτήσεις από τους δύο γονείς, και έρχονται οι άκαρδοι δικαστές που είναι μισάνδροι και χωρίζουν τους πατεράδες από τα παιδιά τους; Γιατί άραγε θεωρούν συνήθως οι δικαστές ότι οι μανάδες είναι καταλληλότερες; Αλήθεια αναρωτιόμαστε; Σε άλλη κοινωνία ζούμε; Αλλά και υποχρεωτική συνεπιμέλεια να υπάρχει, και να μη δίνεται διατροφή, ποιος άραγε από τους δύο γονείς θα… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς αυτό.
Το παιδί του άντρα μου έχει μεγαλώσει κατά το πρότυπο της συνεπιμέλειας που ισχύει στη Σουηδία, δηλαδή έχει δύο σπίτια και μοιράζει τον χρόνο του στη μέση τόσο με τον έναν, όσο και με τον αλλο γονιό. Το ίδιο το παιδί, που είναι τώρα στην εφηβεία, θεωρεί από τα μικράτα του αυτονόητη τη ζωή του, με ένα ανέκαθεν οργανωμένο καθημερινό πρόγραμμα και τη συνεργασία των δύο γονιών, ώστε να το ακολουθεί σε κάθε σπίτι που βρισκόταν ανά εβδομάδα. Το παιδί θεωρεί αυτονόητο να έχει δύο σπίτια, θεωρεί αυτονόητο να έχει δύο γονείς στην καθημερινότητά του και μικρότερος, του έκανε εντύπωση… Διαβάστε περισσότερα »
συμφωνω απολυτα. και τα δικα μου παιδια ετσι αυτονοητο το θεωρούν. ευτυχως ειμαστε ομως και οι δυο συνεννοησιμοι, ευρωστοι οικονομικα και χωρισαμε με ηπιες συνθηκες. απο οτι φαινεται το νομοσχεδιο ειναι προχειρο και θα τα κανει χειροτερα. ελπιζω οι γυναικειες οργανωσεις να προτεινουν κατι νεο, στο πνευμα του απο κοινου μεγαλωματος των παιδιων που πραγματικα θα βοηθα και τους δυο γονεις
Συμφωνώ κι εγώ μαζί σου, έγραψα πριν μία αντίστοιχη άποψη με την δική σου και για περίπτωση πατέρα που γνωρίζω και προσπαθεί με δικηγόρους (με μεγάλη ντροπή – αφού απέτυχε οποιαδήποτε προσπάθεια συνεννόησης) να κερδίσει παραπάνω μέρες επισκέψεων, αντί για το γνωστο κάθε 2ο σ/κ και μισές γιορτές που δίνουν πάντα. Το σχόλιο μου όμως δεν δημοσιεύτηκε, αν μπορεί κάποιος υπέυθυνος να μου πει γιατί, θα το εκτιμούσα.
Η διαμεσολάβηση είναι ένα ακόμα εμπόδιο για τους αδύναμους οικονομικά στην πρόσβαση στην δικαιοσύνη. Έχω την εντύπωση ότι αυτό το νομοσχέδιο φτιάχτηκε αποκλειστικά για άντρες με οικονομική ευρωστία να εκδικηθούν τις γυναίκες τους που θέλουν διαζύγιο.
Από νομικής πλευράς δεν μπορώ, να το κρίνω. Δεν έχω τις κατάλληλες γνώσεις. Πρακτικά όμως δε βλέπω, να προχωράει κάτι τέτοιο. Οι γονείς που χώρισαν, αλλά έχουν καλές σχέσεις και εκτίμηση μεταξύ τους, που συμφωνούσαν και πριν για την ανατροφή των παιδιών, που συμμετείχαν εξίσου σ’ αυτή, θα βρουν και μετά μια καλή ισορροπία. Το επιδιώκουν έτσι κι αλλιώς. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις ίσως καλυφθούν και νομικά και πιο ξεκάθαρα κάποια ζητήματα. Ίσως. Δεν ξέρω. Οι άλλοι που χώρισαν, γιατί γίνονταν μαλλιοκούβαρα, που τσακώνονταν για τα παιδιά, που δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν από κοινού ακόμα και για το πιο απλό… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπάμαι πολύ για αυτή την αδικία που διάβασα. Δεν το αξίζουν όυτε η κόρες σου ούτε εσύ. Μια πολύ μεγάλη αγκαλιά <3