Η ψυχή ως δένδρο

Πιστεύω πως η ψυχή είναι σαν ένα δένδρο. Ένα δένδρο που στεριώνεται στο μυαλό, αλλά, οι ρίζες του ξεκινούν απ’την καρδιά. Το μυαλό την προστατεύει, την κρατάει ασφαλή- αλλά ενίοτε και περιορισμένη, ελέω παρελθόντος που την πλήγωσε. Αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο. Στασιμότητα, σύγχυση, παλινδρόμηση, συσκότιση. Τότε η καρδιά καταλαβαίνει πως το δένδρο άρχισε να μαραζώνει και ζητάει με τον χτύπο της απ’την ψυχή να πάρει πάλι φως. Αυτό είναι η Επιθυμία: η ανάγκη να έρθει πάλι Άνοιξη στην ψυχή μας και να ποτίσει την καρδιά μας με αίμα από Έρωτα.

Για να ψηλώσει λοιπόν αυτό το δένδρο, πιστεύω πως χρειάζεται ένας Ήλιος μ’ένα πολύ συγκεκριμένο φως. Αυτό το φως πηγάζει απ’το χαμόγελο τού ανθρώπου που αγαπάς. Το χαμόγελο-ήλιος που δέχεσαι και το χαμόγελο-ήλιος, που εσύ, με την αγάπη που τής εμπνέεις, ξεπηδά αυθόρμητ’ απ’τα χείλη και σε ραίνει με την λάμψη του. Αυτό το φως θρέφει τα φύλλα που ξανανιώνουν την ψυχή σου και την κάνουν να ψηλώνει- και μαζί με την δική σου, ψηλώνει κι η δική της. Μαζί ρεμβάζετε από λίγο πιο ψηλά τον κόσμο, γελώντας με τον χρόνο που μονάχα έρχεται και φεύγει αενάως, σαν κύματα τής θάλασσας στην άμμο που φιλοξενεί τυχαία πατήματά σας: μοιάζει να σαρώνει τα πάντα, χωρίς όμως, στην πραγματικότητα ν’αλλάζει κάτι στην ουσία τους.

Κάτω απ’αυτό το δένδρο λοιπόν είμαστε ήρεμοι, γαλήνιοι κι ασφαλείς. Δροσιά από τις λαίλαπες τής ζήλιας, φλόγα για τις παγωνιές τής μοναξιάς. Όσο πιο βαθιά αγαπημένη η καρδιά, τόσο πιο γερές οι ρίζες κι όσο το μυαλό λαμπρό, τόσο σταθερός και ο κορμός. Καταιγίδες, πυρκαγιές- όλα θα έρθουν για να την διαλύσουν. Πολλές φορές, τα καταφέρνουν. Δεν έχει σημασία. Εκεί που συναντήθηκαν οι ψυχές, τίποτα δεν χάνεται. Κρατάς το ύψος, κρατάς το δώρο και το αφήνεις να ψηλώσει πάλι την επόμενη χρονιά.

Μην ξεχνάς: τα φύλλα ζητούν κάθε χρόνο την Άνοιξη- κι η Άνοιξη προέρχεται απ’το ρήμα “ανοίγω”. Την Άνοιξη την φέρνεις εσύ. Ανοίγεις τα μάτια για να δεχθείς το φως που διαχέεται από ένα άλλο ζευγάρι μάτια: τα δικά της. Αν τα’χεις κλειστά, κλειστός μένεις εσύ. Θ’αφήσω λοιπόν τούς οφθαλμούς να ζεσταθούν, να τρεμουλιάσουν και ν’ανοίξουν απαλά, να συναντήσουν τις ακτίνες της- ν’ανθίσουν. Τίποτα πιο όμορφο στον κόσμο δεν υπάρχει.

Γιατί, όταν ανθίζουνε τα μάτια, αυτό σημαίνει Αγάπη.

“At the cherry treeI loved to breathe beneath”

https://www.youtube.com/watch?v=WjPnFc2crJA

in

Αξιολογήστε το άρθρο

1 point
Upvote Downvote