Είναι εντυπωσιακό πόσο εύκολα, αθόρυβα και ύπουλα παρεισφρύει στον λόγο ο σεξισμός, ο μισογυνισμός, ο σχεδόν αυτονόητος εξευτελισμός των γυναικών. Διαβάζοντας ένα άρθρο της εφημερίδας «Έθνος» σχετικά με την αλλαγή της πλατείας Ομονοίας, ο αρθρογράφος θεωρεί ότι είναι απολύτως ταιριαστό και φυσικό να την παρομοιάσει με γυναίκα μόνη, ανέραστη που όσα φτιασίδια και αν βάλει παραμένει ανεπιθύμητη. Ακόμη μία φορά κάποιος βρήκε την ευκαιρία, με έναν υπόγειο και « χιουμοριστικό» τρόπο να εκφράσει αυτό που επικρατεί στην πλειοψηφία των αντρικών και όχι μόνο μυαλών, ότι η γυναικά είναι αντικείμενο, όχι πρόσωπο, αντικείμενο χλευασμού και υποτίμησης, με κάθε ευκαιρία. Ακόμη και σε ένα άρθρο για μία πλατεία.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αν σκεφθεί δε κανείς ότι το ΕΘΝΟΣ δεν είναι και από το χειρότερα έντυπα του ελληνικού Τύπου και ότι υπάρχει το Πρώτο Θέμα κι ένα σωρό άλλα…
Για την πλατεία δεν ξέρω, αλλά κάτι δημοσιογράφους που παρομοιαζουν πλατείες με ανεραστες (σικ) γυναίκες που ο,τι και να βάλουν δεν μπορούν να κρατήσουν γκόμενο λόγω χαρακτήρα, δεν μπορώ να τους πάρω στα σοβαρά. Γιατί συγκρίνουν ανόμοια πράγματα με δήθεν ποιητικό τρόπο που μου θυμίζει δήθεν βαθείς στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (δηλαδή οκ ο χαρακτηρας της ανεραστης, της πλατείας ο χαρακτήρας από πού φαίνεται;) Γιατί απ’ όλες τις παρομοιώσεις διαλέγουν αυτήν. Γιατί όχι ένας άνθρωπος που δεν αλλάζει χαρακτηρα ο,τι και να φορέσει; Γιατί το συλλογικό εμείς για το point of view ενός τύπου που το αντικείμενο του πόθου του… Διαβάστε περισσότερα »