Ζω και εργάζομαι τα τελευταία χρόνια στην Ισπανία ως καθηγήτρια αγγλικών. Σε σχετικό γκρούπ για συναδέρφους στο φέισμπουκ δίαβασα σήμερα (8/3) την εξής ανώνυμη μαρτυρία. Τo παρακάτω περιστατικό αφορά μαθητές γυμνασίου .
“Με αφορμή την παγκόσμια μέρα της γυναίκας, βρήκα την ευκαιρία σε μια απο τις τάξεις μου να μιλήσω για τις γυναίκες και τα κατορθώματα τους. Μάθαμε για μερικές σημαντικές γυναικείες φιγούρες και έπειτα, τους ζήτησα να γράψουν για μια γυναίκα που θαυμάζουν.
Απογοητεύτητα τρομερά με την συνέχεια. Πολλοί μαθητές, και των δυο φύλων, ξεκίνησαν να φωνάζουν και να διαμαρτύρονται για το πως τα κατορθώματα των γυναικών δεν είναι τόσο σημαντικά όσο των αντρών και μάλιστα έφτασαν στο σημείο να πουν οτι το θέμα δεν τους ενδιαφέρει καθόλου. Μια μερίδα αρνήθηκε κατηγορηματικά να συμπληρώσει την εργασία.
Όπως μπορείτε να φανταστείτε, ήμουν σοκαρισμένος/η και εντελώς άφωνος/η όταν χτύπησε το κουδούνι. Έχετε κάποιες ιδέες για το πως να συνεχίσω την συζήτηση ή κάποια πλάνα μαθήματος που μπορεί να βοηθήσουν; Οι μαθητές είναι [ τρίτη γυμνασίου ] και έχουν αρκετά καλό επίπεδο (αγγλικών) . Θέλω να προσπαθήσω να μιλήσω ήρεμα για αυτό το θέμα ξανά, όταν τα πράγματα θα έχουν ησυχάσει. Ευχαριστώ εκ των προτέρων για οποιεσδήποτε ιδέες! ”
Τα σχόλια γέμισαν γρήγορα με παρόμοιες εμπειρίες.
“Ούτε η παρουσίασή μου για το ίδιο θέμα πήγε τόσο καλά σήμερα”.
“Αυτή η δημοσίευση άγγιξε την ψυχή μου. Έφτιαξα ένα φύλλο εργασίας για τους (τετάρτης δημοτικού) μαθητές μου , όπου έπρεπε απλώς να σχεδιάσουν μια γυναίκα που είναι σημαντική για αυτούς και γιατί. Μερικά από τα αγόρια διαμαρτυρήθηκαν και ένα από αυτά, από τα νεύρα του, ξεκίνησε να κλαίει με λυγμούς.”
” Η συγκάτοικος μου προσπάθησε να κάνει το ίδιο σε ένα τμήμα της δευτέρας [ γυμνασίου] σήμερα και είχε παρόμοια εμπειρία. Είναι Ισπανίδα, οπότε δεν είναι η γλώσσα το πρόβλημα. Είχε κάποια επιτυχία, παρέχοντάς τους επιλογές με μια μικρή σύνοψη και έπρεπε να επιλέξουν τη μορφή που προτιμούσαν.”
” Συνάντησα τόση απάθεια και περιφρόνηση από τους περισσότερους από τους μαθητές [ γυμνασίου και λυκείου ] όταν μίλησα για την παγκόσμια μέρα της γυναίκας. Ανυπομονούσα να ανταλλάξω απόψεις και να συζητήσω αυτά τα θέματα μαζί τους, αλλά ήταν βασανιστικό να τα κάνω να αντιδράσουν.”
Θέλησα να μοιραστώ μαζί σας την απογοήτευση που ένοιωσα για την εν έτη 2021 πραγματικότητα και να τελειώσω με ίσως το πιο χρήσιμο σχόλιο που παρατέθηκε.
” Σίγουρα προετοιμάσου να συναντήσεις αμφισβήτηση – μην τους επιπλήξεις και μην επιμείνεις στην οπτική σου γωνία. Ρώτησε τους για να τους κάνεις να σκεφτούν. Θυμήσου ότι σε αυτήν την ηλικία οι «απόψεις» τους είναι στην πραγματικότητα οι απόψεις των γονέων τους, οπότε αν μπορείς κάνε τουλάχιστον κάποιους να σκεφτούν ενδοσκοπικά. Μπορεί να μην αλλάξουν γνώμη σήμερα, αλλά θα τους ανοίξει ένας διαφορετικός τρόπος σκέψης. Για παράδειγμα, εάν λένε ότι οι γυναίκες δεν έχουν εφεύρει πολλά, ρώτησε τους γιατί πιστεύουν ότι είναι έτσι. Υπενθύμισε τους ότι για μεγάλο μέρος της ιστορίας, δεν επιτρεπόταν στις γυναίκες να φοιτήσουν στο σχολείο και ιδίως στο πανεπιστήμιο και να αναρωτηθούν αν είναι φυσικό επομένως να υπήρχαν περισσότεροι άντρες εφευρέτες. Τους είπα να φανταστούν το μάθημα να χωρίζεται στα μισά και να σκεφτούν ποια θα ήταν η μελλοντική τους έκβαση με το μισό να συνεχίζεται στο πανεπιστήμιο, ενώ το άλλο μισό να μείνει στο σπίτι.
Υπενθύμισε τους ότι κατά την διάρκεια της ιστορίας γυναίκες τιμωρήθηκαν επειδή απλά πιάστηκαν να διαβάζουν. Οι νόμοι που δημιούργησαν τον πολιτισμό στις περισσότερες χώρες γράφτηκαν από άντρες για άντρες. Στην Ισπανία, οι γυναίκες δεν είχαν το δικαίωμα ψήφου μέχρι το 1931. Ρώτησε τους πώς αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει τη θέση τους στην κοινωνία.”
Δεν μπορώ παρά να θαυμάσω τον αγώνα ορισμένων καθηγητών που ανοίγουν τέτοιες δύσκολες συζητήσεις και συμβάλουν στο να φυτευτεί ένα μικρό μικρό σποράκι. Αυτό της ελπίδας. Ευτυχισμένη μέρα της γυναίκας λοιπόν και μια αγκαλιά και από μένα για όσους άντεξαν να διαβάσουν το κείμενο μου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Συγκλονιστικό, ειδικά το παιδάκι που ένιωσε τόση πίεση από κάτι φαινομενικά απλό, για να βγάλει τα κλάματα.
Αλλά ας πω και κάτι θετικό. Στη δουλειά μου την ημέρα της γυναίκας μοιραστηκαμε (και συνεχίζουμε) στο κοινό chat γυναίκες με σημαντικά επιτεύγματα ή απλά γυναίκες που μας εμπνέουν.
Αποτελέσμα ένα κολάζ από γυναίκες από όλο το κόσμο από μουσικούς, πολιτικούς, ακτιβιστές, επιστήμονες 🙂 !
έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε ακόμη. Για μένα η μέρα θα ήταν αφορμή για συζήτηση μόνο σε σχέση με την ανισότητα των φύλων, τα στερεότυπα και το συνεχή αποκλεισμό του μισού πληθυσμού από τα αυτονόητα.
Πόσο θλιβερό… Γενικά νομίζω ότι υπάρχει ένας διάχυτος μισογυνισμός στις μικρές ηλικίες, χωρίς απαραίτητα να το κάνουν συνειδητά, απλά επειδή είναι ο “κανόνας” του ίντερνετ.
Μακράν το πιο ελπιδοφόρο σχόλιο, Mitsi! Το θυμάμαι αυτό το αγοράκι που έκλαιγε, σε άλλο σου σχόλιο. Να τώρα που έχει πάψει να νιώθει απειλή …χάρη σε σένα και την προσωπική σου προσπάθεια.
Εκτός από ενδυνάμωση των γυναικών, το στοίχημα θα κερδηθεί όταν εμπλέξουμε και τα αγόρια, όταν τα μάθουμε να μας αντιμετωπίζουν απλώς σαν … ανθρώπους με ίσα δικαιώματα. Τα κορίτσια μου πάνε επίσης Β δημοτικού· θέλω να πιστεύω ότι αυτή η γενιά όταν φτάσει στην εφηβεία θα κάνει τη διαφορά, αγόρια και κορίτσια ενωμένα!
Λυπάμαι που ακούω οτι υπήρξαν τέτοιες αντιδράσεις όμως με εκπλήσσουν πολύ γιατί ζω στην Ισπανία και έχω φίλους/ες εκπαιδευτικούς και είναι η πρώτη φορά που ακούω κάτι τέτοιο. Δεν θέλω να υπονομεύσω την αξιοπιστία της πηγής σου αλλά εξαρτάται πολύ από το που είναι το συγκεκριμένο σχολείο. Αν δηλαδή είναι ένα καθολικό σχολείο σε κάποια μικρή πόλη/χωριό ίσως αλλά σε μεγαλύτερα αστικά κέντρα και ειδικά σε δημόσια σχολεία τέτοιες αντιδράσεις και συμπεριφορές είναι απαράδεκτες και μη επιτρεπτές. Μιλάμε για μία χώρα που έχει υπουργείο ισότητας, με νόμους και τμήμα για κακοποιημένες γυναίκες. Στα σχολεία γίνονται ημερίδες για την ισότητα των… Διαβάστε περισσότερα »
Καλησπέρα BabyDoll! Νομίζω οτι μένουμε και οι δυο στην Μαδρίτη σωστά; Μακάρι όταν με το καλό επανέρθουμε σε φυσιολογικούς ρυθμούς να κανονίσουμε μια αμποσυνάντηση. Τώρα επί του προκειμένου, τα παραπάνω περιστατικά έγιναν στην Μαδρίτη, και η πηγή μου είναι η κλειστή ομάδα Auxiliares de conversacion en MADRID . Απαρτίζεται κυρίως απο καθηγητές αγγλικών που διορίζονται σε διάφορα σχολεία της πόλης αρχικά σε βοηθητικό ρόλο, μέσω κρατικών προγραμμάτων. Η αρχική ανάρτηση ήταν ανώνυμη αλλά δεν βλέπω κάποιο λόγο να ήταν ψευδής. Ειδικά όταν στόχος της σελίδας είναι η ανταλλαγή ιδεών και βοήθειας. Όλα τα υπόλοιπα σχόλια επώνυμα. Και μένα με εξέπληξε… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι σοκαριστικό αυτό που περιγράφεται. Ωστόσο και στην Ελλάδα τα πράγματα δεν απέχουν πολύ, και το λέω τώρα από την πλευρά της μαθήτριας, που αποφοίτησα από το Λύκειο πριν δύο χρόνια, σε -όχι και τόσο μικρή- επαρχιακή πόλη της Ελλάδας. Φαντάζομαι δηλαδή ότι στην επαρχία τα πράγματα είναι ΠΟΛΥ χειρότερα. Δε θυμάμαι πολλές φορές να μιλάμε για κατορθώματα γυναικών. Οι αναμνήσεις που έχω είναι κυρίως ένα στραβοκρεμασμένο κάδρο με την Μπουμπουλίνα πλάι στον Κολοκοτρώνη -φυσικά!- στην έκτη δημοτικού, κάποιες αναφορές στη Μ. Μαυρογένους, την Άννα Φρανκ, και νομίζω κάπου εδώ τελειώνει η λίστα μου. Και είναι τρομερό αν σκεφτεί κανείς… Διαβάστε περισσότερα »