Η δουλειά κάνει τους άντρες

Δύσκολο πράγμα οι συνεντεύξεις. Πρέπει να παρουσιαστείς σε άγνωστους ανθρώπους. Να τους πείσεις ότι το έχεις, ακόμα και αν δεν ξέρεις αν το έχεις. Ο διευθυντής προσλήψεων δεν είναι φίλος σου και σε κοιτάει εξεταστικά, πολύ εξεταστικά. Αν είσαι και ανασφαλής, την “καυτή καρέκλα” την έχεις λίγο πολύ κατοχυρώσει γιατί η ανασφάλεια κραυγάζει από μακριά.

Μετά τον πρώτο ενθουσιασμό ότι σε προσέλαβαν, ξεκινά το νταβαντούρι. Δηλαδή γνωριμία με τους συναδέλφους και το πώς δουλεύουμε εδώ. Για λίγο καιρό όλοι φαίνονται νορμάλ, μέχρι να αρχίσουν να μην είναι νορμάλ…Γιατί ο κόσμος επιδιώκει κυρίως την αυτοπροβολή. Δε λέω ότι δεν υπάρχουν ανθρώπινες σχέσεις, αλλά κυρίως επικρατεί ανταγωνισμός και να σου πάρω τον αέρα. Και φυσικά πολύ κουτσομπολιό. Αυτό που έχει κυρίως σημασία είναι να μένεις ανεπηρέαστος -λέμε ιδανικά τώρα- και να είσαι ένας σχετικά βατός συνεργάτης. Άνθρωπος είσαι θα έχεις και τις κακές σου μέρες, αλλά είναι σημαντικό να τηρείς ένα σοβαρό επαγγελματικό προφίλ που δε δίνει αφορμές.

Αυτό που παρατηρείται συχνά, ειδικά εδώ στην Ελλάδα, – θα το πω κομψά- είναι η έλλειψη ορίων.  Ως χαβαλέδικος λαός- πάλι πολύ κομψά- είμαστε συχνά και πολύ κάφροι. Και το εργασιακό περιβάλλον δε γλιτώνει. Συχνά θυμίζει ζούγκλα…προσβολές, εκδίκηση, παιχνίδι δύναμης, ότι να ‘ναι συμπεριφορά γιατί “νιώθω γαμάτος μέσα στη μαλακία μου και μη με βγάζετε από αυτή”.

Από τα χειρότερα που θα υπάρχουν είναι ο attention whore, (ΤΡΟΜΕΡΑ κουραστικός), το φίδι που θέλει συνέχεια να λύνει και να δένει εις βάρος των άλλων (…), ο παρτάκιας (δυστυχώς δεν είναι μόνο σε έναν τομέα τέτοιος), ο ότι να ‘ναι και πολλά άλλα.

Άντε να βγάλεις άκρη.

Σε μένα εύχομαι καλή επιτυχία στην αναζήτηση εργασίας και στους φίλους αναγνώστες καλή υγεία και δύναμη.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

-10 points
Upvote Downvote