Είμαι το Σάββατο στην Πνύκα με παρέα για πικνίκ. Έχουμε κάτσει σε μια γωνιά και τρώμε όταν απέναντί μου, προς το γκρεμό, βλέπω ένα ζευγάρι κοριτσιών.
Μιλούσαν, γελούσαν, φιλιόντουσαν, κόσμος γύρω παντού και κανείς δεν κοίταζε περίεργα. Κοίταζαν λίγο όπως εγώ, με κάποια έκπληξη και χαρά αλλά όχι επιθετικά και αρκετά διακριτικά. Τα βλέμματα ήταν σύντομα και μετά συνέχιζαν ό,τι έκαναν.
Όταν πήγαινα σχολείο, υπήρχαν πολλοί συμμαθητές μου που θα τις τραμπούκιζαν, θα τους σφύριζαν, θα τις παρενοχλούσαν. Το ότι κανένας μα κανένας δεν τους είπε τίποτα για το τρίωρο που κάθονταν απέναντί μας μ’έκανε να νιώσω πολύ καλά και είπα να το γράψω κι εδώ.
Δεν ξέρω αν όντως τα πράγματα έχουν αλλάξει ή αν ήταν η μέρα και ο κόβιντ αλλά πραγματικά ελπίζω να είναι το πρώτο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν μου κάνει εντύπωση, όποτε έχω κυκλοφορήσει στην Πνύκα και πέριξ σε πάρα πολλά ραντεβού μου, δεν με έχουν κοιτάξει περίεργα ούτε τραμπουκισει, ενώ έχω φασωθει κιόλας με κάποιες. Γενικότερα υπάρχει ανοχή στους τουριστικούς χώρους, μάλλον γιατί δεν θέλουμε να γινόμαστε ρεζίλι στους ξένους. Κέντρο και Γκάζι κυκλοφορείς. Κατέβα όμως Πειραιά να σου πω εγώ. Καμία πρόοδος από την εποχή των συμμαθητων σου δυστυχώς.
Φαινεται οτι κατι προχωραει προς την κατευθυνση του σεβασμου του ανθρωπου. Αναρωτιεμαι, ομως, αν θα αντιμετωπιζοταν με τον ιδιο τροπο ενα ζευγαρι αγοριων.
Τα πράγματα ευτυχώς αλλάζουν, δυστυχώς συχνά αλλάζουν με αργούς ρυθμούς, μερικές φορές με απελπιστικά αργούς ρυθμούς. Ο δικός μας ο ρόλος είναι να προσπαθούμε να διευκολύνουμε αυτές τις αλλαγές και επιταχύνουμε τους ρυθμούς τους, ενθυμούμενοι ότι, συχνά, μετά από ένα ορισμένο σημείο, οι δρομολογημένες αλλαγές έχουν κάτι το κοινό με τις χιονοστιβάδες : είναι μη αναστρέψιμες και σαρωτικές.
Είχα δει προ κορονοιού σε στάση τραμ ένα ζευγάρι κοπέλες και τις χάρηκα γιατί ήταν γλυκούλες όπως πιάνονταν χεράκι χεράκι. Το ίδιο θα χαιρόμουν κι αν ήταν ζευγάρι ανδρών ή ζευγάρι κορίτσι – αγόρι. Ήταν περισσότερο η αίσθηση, η ατμόσφαιρα αγάπης που απέπνεαν που με έκανε να τις χαρώ. Γύρω κανείς δεν έδινε σημασία ούτε κοιτούσε σαν να ήταν αξιοπερίεργες ή ότιδήποτε άλλο και το χάρηκα κι αυτό. Πραγματικά έχουμε νομίζω αρχίσει σαν κοινωνία να αντιδρούμε καλύτερα.