Γίνεται ένας τοκετός να αφήσει τόσο μεγάλο τραύμα σε μια γυναίκα;

“Μα γιατί να μην είναι καλά; Είναι υγιής και έχει ένα γερό παιδί. Τι άλλο θέλει;”

Αγαπημένη μου Α,μπα,

Γέννησα πριν περίπου 2 χρόνια ένα υγιέστατο αγοράκι. Η εγκυμοσύνη ήρθε πολύ εύκολα και καθ’όλη τη διάρκειά της, αν και στα 35 μου τότε, δεν αντιμετώπισα καμία επιπλοκή εκτός από το γεγονός ότι λίγο πριν κλείσουν οι 37 εβδομάδες σταματήσαμε έναν πρόωρο τοκετό. Στις 39 εβδομάδες κάναμε πρόκληση και μετά από 17 ώρες, χωρίς να καταφέρω να φτάσω στο στάδιο της εξώθησης, μπήκα εσπευσμένα για καισαρική καθώς το μωρό δεν είχε “σφηνώσει”, δεν κατέβαινε άλλο. Τι σημαίνει αυτό, δεν μπορώ να εξηγήσω με λεπτομέρειες γιατί δεν θυμάμαι τίποτα. Ήμουν εξαντλημένη, έτρεμα συγκορμη (μάλλον από την επισκληριδιο που έπαιρνα για ώρες) ενώ έξω έβραζε ο τόπος και το μόνο που θυμάμαι είναι να συναινώ για την καισαρική, να βρίσκομαι με δεμένα τα χέρια πάνω στο τραπέζι και, μισή ώρα μετά, την πίεση στην κοιλιά μου για να βγει το μωρό. Δεν θυμάμαι την αντανάκλαση στην τεράστια χειρουργική λάμπα που φαινόταν όταν βγήκε το μωρό μου, ούτε το κλάμα του, κι ας πίεσα το μυαλό μου να τα απομνημονεύσει για πάντα. Τίποτα. Θυμάμαι μόνο την νοσοκόμα να μου τον φέρνει τυλιγμένο και να μου λέει επιτακτικά “έλα μανούλα, φίλα το γιο σου” κι εγώ σαν ζαβλακωμενος, υπάκουος σκυλος να δίνω ένα φιλί στο αναποδογυρισμένο του κεφαλάκι. “Φίλα τον, ξανά” αυτή ξερά, κι εγώ ξανά, το ίδιο. Τον είδα ξανά μετά από πάρα πολλή ώρα, μετά τις απαραίτητες εξετάσεις, στο δωμάτιο. 2 χρόνια μετά, ανάθεμά με αν κατάλαβα ότι γέννησα παιδί. Ήμουν γεμάτη αναισθησία, δεν είχα την ευκαιρία να “σπρώξω” ούτε μια φορά, και δεν τον ακούμπησαν πάνω μου όταν γεννήθηκε, παρά μόνο αυτά τα δύο θολά φιλιά, δεμένη, υπό τις “διαταγές” εκείνης της νοσοκόμας (αυτό ειναι και το μεγαλύτερο “αγκάθι”). Οι υπόλοιπες αναμνήσεις μου δεν ήρθαν πίσω ποτέ. Η εμπειρία αυτή είναι μια μόνιμη αφορμή να ξεσπάω σε κλάματα. Μόλις δω μια φουσκωμένη εγκυουλα στο δρόμο ή ένα λεχουδι μέσα σε καρότσι, σταματά η αναπνοή μου. Κάθε φορά που σε μια σειρά ή ταινία έχει μια σκηνή γέννησης ή νεογέννητου ξεσπάω αυτόματα σε λυγμούς. Η σκέψη μιας επόμενης εγκυμοσύνης μου προκαλεί πανικό. Γνωρίζω ότι το θέμα αυτό πρέπει πρωτίστως να το συζητήσω με έναν ειδικό ψυχικής υγείας, και είναι πλέον στα πολύ άμεσα σχέδιά μου. Η ερώτηση μου είναι η εξής: γίνεται ένας τοκετός να αφήσει τέτοιο τραύμα σε μια γυναίκα? Είμαι από τους τρομερά ρεαλιστές, δεν είχα κάποια φαντασίωση “ονειρεμένης” γέννας, ήξερα ότι πολλές γεννήσεις καταλήγουν για την ασφάλεια μητέρας και παιδιού σε καισαρική και δεν μετανιώνω ούτε στο ελάχιστο την απόφαση που πήραμε με το γιατρό μου. Δεν περίμενα όμως να μην μπορώ να το διαχειριστώ, ειδικά μετά από τόσο καιρό και δεδομένου ότι έχω αντιμετωπίσει ήδη δύσκολες καταστάσεις στη ζωή μου (ακραία τοξικούς γονείς, χειριστικό πρώην σύντροφο). Το μοναδικό καλό σε όλο αυτό το χάος είναι ότι έχω την υποστήριξη και την αγάπη του συζύγου μου, αν και αυτή είναι μια μάχη που πρέπει να δώσω μόνη μου με τη βοήθεια ειδικού. Σε ευχαριστώ για το χρόνο σου και συγνώμη αν κούρασα με λεπτομέρειες.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Αγαπητή φίλη,

παρ’ όλο που το μήνυμά σου απαντήθηκε ήδη από τη Λένα, ένιωσα την ανάγκη να σου γράψω μερικές από τις σκέψεις μου,διαβάζοντας για την περιπέτεια που πέρασες. Η γρήγορη απάντηση είναι πως βίωσες πολύ τραυματικά την εμπειρία του τοκετού σου και φυσικά είναι πολύ λογικό αυτό να σου έχει αφήσει κατάλοιπα ακόμα και τόσο καιρό μετά.

Όπως αναφέρεις και εσύ η ίδια στο μήνυμά σου, το κύριο πρόβλημα της μαιευτικής φροντίδας έγκειται στο ότι είναι εντελώς απρόβλεπτη. Πολλοί τοκετοί δεν ανταποκρίνονται σε αυτό που κάποιος θα περιέγραφε ως: “ονειρεμένη γέννα”. Δυστυχώς, για μία γυναίκα η οποία γεννάει το πρώτο της παιδί, η πιθανότητα να γεννήσει χωρίς καμία επέμβαση (καισαρική ή επεμβατικό τοκετό) είναι κάτι λιγότερο από 50% (στοιχεία απο το Ηνωμένο Βασίλειο). Δηλαδή μια στις δύο γυναίκες δεν θα έχει απόλυτα φυσιολογικό τοκετό, και σε αρκετές περιπτώσεις θα χρειαστεί καισαρική. Στην  Ελλάδα τα δημοσιοποιημένα στατιστικά είναι ακόμα χειρότερα, με μεγαλύτερα ποσοστά επεμβάσεων.

Το ότι είναι συχνές οι επεμβάσεις στην μαιευτική όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι ψυχολογικά πολύ τραυματικές. Οι δε απόψεις “έλα μωρέ σιγά, μια καισαρική έκανες, και τι έγινε, τόσες κάνουν”, “πάνω από όλα μετράει το ότι είσαι καλά και εσύ και το παιδί, να είσαι ευγνώμων” μόνο χειροτερεύουν την κατάσταση.

Γράφεις στο μήνυμά σου ότι δεν είχες την φαντασίωση κάποιας “ονειρεμένης γέννας”. Φαντάζομαι όμως ότι σε καμία περίπτωση δεν είχες φανταστεί ότι θα περάσεις αυτό που πέρασες με αυτόν τον τρόπο. Και είναι απόλυτα λογικό. Τίποτα δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για τα ακόλουθα:

  1. ότι θα βρεθείς στο σημείο να συναινείς στην καισαρική, μια τυπική συναίνεση, γιατί ουσιαστικά δεν σου δίνονται και πολλές επιλογές εκείνη την ώρα.
  2. πως όταν κάνεις την δόση της επισκληριδίου για να προετοιμαστείς για την καισαρική θα τρέμεις τόσο έντονα σαν να κρυώνεις και δεν θα μπορείς να το ελέγξεις.
  3. ότι μπορεί και να βλέπεις την αντανάκλαση του χειρουργικού πεδίου στον προβολέα του χειρουργείου.
  4. ότι στο χειρουργείο θα είσαι δεμένη σε ενα κρεβάτι, χωρίς να σου εξηγήσει κάποιος το πώς και το γιατί δέθηκες.
  5. ότι θα βρεθείς στο χειρουργείο μόνη σου, χωρίς τον σύντροφό σου ή ενα γνώριμο πρόσωπο να σου κρατάει το χέρι.
  6. το τί θα γίνει με το που γεννηθεί το παιδί σου, πότε θα κλάψει, ποιός θα το φροντίσει, πότε και αν θα θηλάσει.
  7. το ότι θα δεις και θα κρατήσεις το παιδί σου στα χέρια σου αρκετές ώρες μετά το χειρουργείο
  8. το ότι παρά αυτή την τραυματική εμπερία όλοι θα απαιτούν και περιμένουν από εσένα να είσαι χαμογελαστή και ευγνώμων.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, όπως λες στο παρελθόν είχες να αντιμετωπίσεις τόσο ακραία τοξικούς γονείς όσο και χειριστικό πρώην σύντροφο. Το γεγονός ότι έχεις ζήσει τέτοιες καταστάσεις στο παρελθόν δεν σε κάνει αυτόματα πιο δυνατή στο να αντιμετωπίσεις μια τόσο τραυματική εμπειρία τοκετού. Αντιθέτως μάλιστα  μπορεί να σε κάνουν πολύ πιο ευάλωτη. Να ξυπνάει δηλαδή αυτή η τραυματική εμπειρία και τις υπόλοιπες κακές μνήμες του παρελθόντος, συμβάλλοντας στο πως νιώθεις αυτή τη στιγμή.

Είναι κοινώς αποδεκτό ότι κατά την διαδικασία του τοκετού η γυναίκα βρίσκεται ίσως στην πιο ευάλωτη φάση της ζωής της. Ακόμα και σε έναν μη επιπλεγμένο, απόλυτα φυσικό τοκετό όπου όλα βαίνουν καλώς η γυναίκα βρίσκεται αντιμέτωπη με μία πρωτόγνωρη πολύ επώδυνη διαδικασία, κατά την οποία έχει ανάγκη από υποστήριξη. Σε περίπτωση εμφάνισης επιπλοκών η κατάσταση γίνεται ακόμα χειρότερη με την γυναίκα να αισθάνεται ακόμα πιο ευάλωτη.

Τα τελευταία 100 χρόνια η μαιευτική φροντίδα στον “δυτικό ανεπτυγμένο κόσμο” έχει εξελιχθεί πολύ.  Η μητρική θνησιμότητα έχει μειωθεί κατα 100 φορες και η εμβρυική θνησιμότητα κατά 10 φορές, και αυτό είναι ένα αξιοθαύμαστο γεγονός. Στην Ελλάδα πάλι αυτή η βελτίωση σημειώθηκε στα τελευταία 60 χρόνια. Έχοντας νωπές τις μνήμες των επιπλοκών του οχι τόσο μακρινού παρελθόντος ο μαιευτικός κόσμος έριξε μεγάλο βάρος στην εξασφάλιση της σωματικής υγείας της μητέρας, παραβλέποντας τις ψυχικές επιπτώσεις ενός τραυματικού τοκετού. Ακόμα και στα περισσότερα βιβλία μαιευτικής ελάχιστες είναι οι αναφορές που γίνονται στο πώς θα υποστηριχθεί ψυχολογικά μια γυναίκα κατά την διάρκεια μιας επιπλοκής.Το αποτέλεσμα είναι ότι οι γυναίκες σε ποσοστά μέχρι και 30% (ναι, μια στις τρεις) περιγράφει την εμπειρία του τοκετού της ως τραυματική. Περιγράφουν πως ένιωσαν ότι το προσωπικό τους φώναζε, τις αγνοούσε, τις απειλούσε, ότι δεν ανταποκρινόταν στο κάλεσμά τους για βοήθεια και πως ένιωθαν ότι έχαναν το δικαίωμα της αυτονομίας τους. Πολλές γυναίκες υποφέρουν απο μετατραυματική διαταραχή (PTSD) και πολλές αποφεύγουν να κάνουν δεύτερο παιδί απλά και μόνο από φόβο. Μόλις πρίν απο λίγα χρόνια ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας επισήμανε το πρόβλημα επιτείνοντας την προσοχή στους επαγγελματίες υγείας στο να μην ξεχνούν τα βασικά δικαιώματα της γυναίκας τόσο ως ασθενούς όσο και ως ανθρώπου. Οι χώρες του ευρωπαικού βορρά έχουν αλλάξει τους κανόνες που διέπουν τα μαιευτήρια, αλλά δυστυχώς στην χώρα μας δεν έχουν αλλάξει πολλά.

Ο λόγος λοιπόν που σου έγραψα αυτή την απάντηση είναι γιατί θα ήθελα να ξέρεις πως δεν είσαι μόνη. Υπάρχουν πολυάριθμες γυναίκες σαν κι εσένα που έζησαν μια τραυματική εμπειρία κατά την γέννηση του παιδιού τους και χρειάστηκαν βοήθεια για να την ξεπεράσουν. Και ενώ χρειαζόντουσαν βοήθεια, ο περίγυρός τους απλά αναρωτιόταν: “Μα γιατί να μην είναι καλά; Είναι υγιής και έχει ένα γερό παιδί. Τι άλλο θέλει;”. Και απλά σώπαιναν…

 

 

Υ.Γ.: Αν αυτά που αναφέρθηκαν παραπάνω σας είναι γνώριμα και ζήσατε μια τραυματική εμπειρία τοκετού γράψτε ένα σχόλιο από κάτω.  Στις χώρες του εξωτερικού υπάρχουν ομάδες αλληλοϋποστήριξης σε θέματα τραυματικών τοκετών. Εδώ δυστυχώς δεν γνωρίζω να υπάρχει κάτι ανάλογο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

in

Αξιολογήστε το άρθρο

75 points
Upvote Downvote

70
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
31 Θέματα σχολίων
39 Απαντήσεις θεμάτων
7 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
40 Συντάκτες σχολίων
ElaineBlanca lunapepe le pouffSaudadesBBQ Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Μάνα Κουράγιο
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Συνεργάτης

Ο πρώτος μου τοκετός, με πρόκληση, σε ακριβό ιδιωτικό νοσοκομείο όπου δεχόταν ο ακριβός γυναικολόγος μου. Υποτίθεται ότι μου χορηγήθηκε επισκληρίδιος, η οποία δεν με έπιασε ποτέ. Είναι θολό το τι ακριβώς συνέβη. Μαίες που ανοιγόκλειναν τον ορό, οπότε όσο μου χορηγείτο μεγάλη δόση, έχανα το μυαλό μου από τους πόνους. 13 ώρες με μόνη παρηγοριά να σφίγγω το χέρι του άντρα μου. Καμία ενθαρρυντική κουβεντα, κανένα βλέμμα ενδιαφέροντος. Έρχεται η ώρα του τοκετού. Δεν έχω βγάλει άχνα ως εκείνη την ώρα, αλλά όταν αρχίζουν να χώνονται χέρια μέσα στον κόλπο μου, ακούω ανεξέλεγκτα ουρλιαχτά που μετά από ένα κλάσμα… Διαβάστε περισσότερα »

pepe le pouff
Μέλος
Συμμετέχων

Ναι, είναι δυνατόν να έχεις τέτοιο και μεγαλύτερο ακόμη τραύμα. Η γέννα είναι πολύ σημαντικο γεγονός στη ζωή μιας γυναικας απο κάθε άποψη. Κι επειδή έχω βιώσει καί φυσιολογικό τοκετό αλλά καί καισαρική, και εχω ψάξει αρκετα το θεμα, θέλω να μοιραστώ μαζι σας αυτές μου τις εμπειρίες, με την ελπιδα οτι θα βοηθήσω καποια γυναίκα σαν κι εσένα ή κάποια άλλη που δεν εχει κάνει ακομη παιδί. Έμεινα έγκυος στα 33 μου. Εύκολα. Καλή εγκυμοσύνη ( εκτός απο μια μικρή αποκολληση στο 2ο μήνα). Είχα πολλή καλη σχεση με την γυναικολόγο μου και την εμπιστευόμουν απόλυτα. Της είχα ξεκαθαρίσει… Διαβάστε περισσότερα »

Meddle
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Πωωω, τι λες τώρα!!!Καλά η πρώτη γιατρός σου πρέπει να διαγραφεί απο το σύλλογο και να της απαγορευθεί να εξασκεί το ιατρικό επάγγελμα!!!Χαίρομαι που άκουσες το ένστικτο σου και πήγαν όλα καλά στο τέλος!!!
Εμένα ο πρώην γυναικολόγος μου ξεγεννούσε μόνο με καισαρική και μόλις το έμαθα άλλαξα και βρήκα έναν εξαιρετικό που ξεγεννάει μόνο φυσιολογικά (το επιβεβαίωσα εξαρχής)..Βέβαια δεν έχω παιδιά ακόμα αλλά διαβάζοντας πραγματικές εμπειρίες γυναικών ξέρω πως η γέννα δεν είναι ένα ροζ συννεφάκι!!

Luthien
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Συνεργάτης

Δυστυχώς η συγκεκριμένη τακτική που ακολούθησε η πρώτη γιατρός είναι πολύ συνηθισμένη

Valia
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Ευχαριστούμε πολύ για όσα έγραψες. Ανατρίχιασα εκεί που είπες ότι ένιωσες μία στενοχώρια, νιώθω ακριβώς το ίδιο, όταν κάτι δεν πάει καλά ή δεν πρέπει να γίνει.
Να είστε πάντα καλά και δυνατοί με τον σύζυγο και να χαίρεστε τα παιδάκια σας.

Elaine
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Το πρώτο μισό της ιστορίας σου θα μπορούσα να το έχω γράψει εγώ. Δυστυχώς δεν βρήκα τη δύναμη να κάνω αυτό που έκανες εσύ καθώς ο γιατρός μου είχε φροντίσει να με φοβησει και αρκετά με ατάκες τύπου “αν όμως δεν έρθεις για πρόκληση εσύ παίρνεις την ευθύνη για τη ζωή του παιδιού” κ. α. Το αποτέλεσμα ηταν οτι μετά από αποτυχημένη πρόκληση κ 8 ωρες τεχνητους πόνους χωρίς επισκληριδιο μπήκα για καισαρική. Απο εκει κ πέρα θα μπορούσα να είμαι η κοπέλα τγς ερώτησης. Έκλαψα με την ιστορία σου από χαρά και συγκίνηση που υπάρχουν κάποιες που τα κατάφεραν… Διαβάστε περισσότερα »

Mirka Janic
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Τραυματική εμπειρία δεν είχα στον τοκετό. Όλα εξελίχθηκαν ομαλά, έκανα και την επισκληριδειο και όλα καλά. Αλλά εκεί που εσπρωχνα και λίγο φώναζα, έρχεται η αρχιμαια και μου λέει αχ, μη φωνάζεις! Δεν έχω ρίξει πιο δολοφονικό βλέμμα στη ζωή μου. Αν είναι δυνατόν!! Το επίπεδο καφρίλας είναι μεγάλο.

Blanca luna
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Το θέμα είναι τεράστιο και σοβαρό. Τι να πρωτογραψω… Έχω κι εγώ μια απολύτως τραυματική εμπειρία από τη γέννα των διδύμων μου. Είναι βέβαια ανάμεικτα τα συναισθήματα γιατί «τα παιδιά γεννήθηκαν γερά και δεν κινδυνεύσαμε», αλλά… : Όταν πήγα στο δημόσιο, baby friendly, και καλά, μαιευτήριο που είχαμε επιλέξει, αφού είχαν σπάσει τα νερά, υπολόγισαν μερικές μέρες λαθος(!) την εγκυμοσύνη μου, από 36+6 που ήταν σε 36+3, πράγμα που είχε τα ακόλουθα αποτελέσματα: όταν γεννήθηκαν με καισαρική τα παιδιά, τα πήραν και τα δυο σε θάλαμο πρόωρων, παρόλο που το ένα είχε ακριβώς το επιτρεπόμενο βάρος για να είναι μαζί… Διαβάστε περισσότερα »

Μάνα Κουράγιο
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Συνεργάτης

Πόσο σωστή κι εύστοχη η τελευταία παράγραφος

Sally Spectra
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

https://www.empathizedoctor.com/ Ελα στη θέση μου γιατρέ!

Το «Έλα στη θέση μου, Γιατρέ!» είναι ένα πρότυπο βιωματικό πρόγραμμα εκπαίδευσης φοιτητών ιατρικής και επαγγελματιών υγείας στην ενσυναίσθηση, διάρκειας 60 ωρών.

Blanca luna
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Κάτι τέτοιο σκεφτόμουν! Αφού δεν μπορούν από μόνοι τους, τουλάχιστον να εκπαιδευτούν!

BBQ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Συμμετέχων

Εγώ δεν ήμουν σε μονόκλινο. Δίπλα μου εναλλάσσονταν μαμάδες που παίρναν εξιτήριο με τα μωρά τους ενώ εγώ έπρεπε να περιμένω να έρθει κάποιος να με πάρει με το αναπηρικό καροτσάκι να δω το δικό μου.

Blanca luna
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Λυπάμαι πάρα πολύ γι αυτό που πέρασες…

pepe le pouff
Μέλος
Συμμετέχων

Πόσο σε νοιώθω, παρόλο που η εμπειρίες μου ήταν τελείως διαφορετικές. Κι ο θηλασμός, άλλο μεγάλο κεφάλαιο. Εγραφε στο “πυρεξάκι” (έτσι λέω αυτο το διαφανο κουτί που βάζουν τα νεογέννητα) του μωρού μας: “Αποκλειστικός θηλασμός”. Δηλαδή καθόλου ξενο γαλα. Κι όταν δημιουργήθηκε ένα πρόβλημα στο στηθος μου (που λυνοταν πανεύκολα με γνώση και υπομονή), καμία δεν ήλθε να με βοηθήσει με το στηθος, μονο μου έφεραν το πυρεξάκι με το μωρό να ουρλιάζει απο την πεινα και μέσα το ” μαγικό” μπουκάλι με το γάλα. Και να έχω καί την πεθερά πάνω απο το κεφάλι (που δεν θήλασε κανένα παιδί… Διαβάστε περισσότερα »

Blanca luna
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Σ ευχαριστώ, Pepe! Το πρόβλημα είναι ότι στην Ελλάδα δεν δίνεται βήμα στις επίτοκους γιατί το σύστημα δεν θέλει να δώσει. Θεωρώ ότι με πρόσχημα τις επιστημονικές γνώσεις τους, γιατροί και μαίες μάς κάνουν πέρα αν τους χαλάμε τη βολή. Στην Ισπανία, σχεδόν όλες οι γυναίκες γεννούν σε δημόσια νοσοκομεία χωρίς να πληρώσουν ούτε ένα ευρώ (τους φαίνεται αδιανόητο αυτό που γίνεται στην Ελλάδα). Δηλώνουν όταν είναι ακόμα έγκυες το ακριβές πλάνο τοκετού (καισαρική, επισκληριδιος, θηλασμός ή όχι) το οποίο ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΤΑΙ στον online φάκελό τους, οπότε όπου και να βρεθούν όταν έρθει η ώρα οι γιατροί και οι μαίες έχουν… Διαβάστε περισσότερα »

Koala
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Όπως έγραψα και τότε… Γεννησα πριν 8 μήνες με καισαρική. Ήταν, είναι και θα είναι (μέχρι την 2η καισαρική) οι χειρότερες 10 μέρες της ζωής μου. Τέτοιο πόνο δεν ξανανιωσα! Θυμάμαι, την επόμενη ώρα να μου φέρνουν το μωρό να το θηλασω και να τρέμω ολόκληρη από την αναισθησία και να λέω δεν μπορώ παρτο από πάνω μου πονάω, το επόμενο πρωινό να μου βγάζουν τον καθετήρα και να προσπαθούν να με σηκώσουν και να ουρλιαζω μέσα μου από τους πόνους. Και τις επόμενες μέρες να μη μπορώ να σταθώ ίσια και να περπατάω μισό μέτρο και να κλαίω. Ήταν… Διαβάστε περισσότερα »

Louk Ritia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Ναι είναι πολύ δύσκολοι οι πόνοι. Είναι ένα επίπεδο πόνου που δεν είσαι καθόλου σε θέση να διαχειριστεις εκείνες τις μέρες. Όπως ανέφερα στο σχολιο μου μιλάμε για ένα χειρουργείο. Με τα όλα του. Δεν είναι καθόλου λίγο. Καθόλου λίγο όμως. Εύχομαι πραγματικά να καταφέρεις να το δουλέψεις αυτό το κομμάτι μέσα σου.

Χορτοφάγος Καρχαρίας
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Ακριβώς το ίδιο κι εγώ… Έκλαιγα σε όλη τη διάρκεια του χειρουργείου, μετά από 3 μέρες πρόκλησης τοκετού, που δεν συνέβη τίποτα, σωματικά στα όριά μου. Παυσίπονα μου έδωσαν μόνο την πρώτη μέρα μετά το χειρουργείο, μετά έπρεπε λέει να αντέχω τον πόνο, τι μαλακιες! Δεν μπορούσα να κουνηθω κι ο κωλος μου πονούσε και ο θηλασμός δεν μας έβγαινε, αλλά μάλλον δεν προσπαθούσα αρκετά, έτσι μου είπαν μερικές μαιες. Οχι, ήμουν σωματικά στα όριά μου!

Blah blah
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Κοάλα μου, πόσο λυπάμαι για αυτά που πέρασες. Γέννησα πριν 8,5 μήνες εδώ στην Αμερική. Εδώ τα νοσοκομεία είναι περήφανα για τα χαμηλά ποσοστά καισαρικής. Έκανα εξωσωματική και ένα στην Ελλάδα μου είχαν πει ότι όπως και να είναι θα πήγαινα για καισαρική, εδώ μου είπαν ότι γίνεται καισαρική μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις. Ζήτησα από πριν μπω επισκληριδιο..μου έδωσαν και το κουμπί και μόλις ένιωθα πόνο αυξανα την δόση. Δεν ένιωσα κανένα πόνο( και ούτε ήθελα). Πήρα αγκαλιά το κορίτσι μου και μου έχουν μείνει μόνο όμορφες στιγμές από τον τοκετό μου. Και παλι λυπάμαι πολύ και ελπίζω να μπορέσεις… Διαβάστε περισσότερα »

kit
Μέλος
Συμμετέχων

Καλησπέρα! Διαβάζω χρόνια αλλά έφτιαξα λογαριασμό για να γράψω εδώ. Γράφουσα, σε καταλαβαίνω. Για μήνες σκεφτόμουν την πρώτη μου γέννα σαν κόλαση, παρόλο που τίποτα δεν είχε πάει “ιδιαίτερα στραβά”. Γέννησα το πρώτο μου παιδί σε δημόσιο μαιευτήριο της Αθήνας. Η εγκυμοσύνη μου κύλησε ομαλά, πέρα από καθημερινές αντιπηκτικές ενέσεις και ένα σχετικό άγχος λόγω δύο προηγούμενων αποβολών (οι αποβολές, άλλη πονεμένη ιστορία, είναι για άλλο ποστ). 2-3 βδομάδες πριν την αναμενόμενη ημερομηνία τοκετού σπάνε τα νερά στο σπίτι. Χαλαρή-και αφελής-εγώ, πάω στο μαιευτήριο να με δει ο γιατρός χωρίς καν να πάρω πράγματα μαζί μου γιατί δεν ήμουν σίγουρη… Διαβάστε περισσότερα »

Piripiri
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Ο πρώτος μου τοκετός ήταν πολύ άσχημος. Ώρες με πόνους. Έσπασαν τα νερά και γέννησα 32 ώρες μετά. Αφόρητοι πόνοι, μόνη σε ένα δωμάτιο να ουρλιάζω, με ένα όρο που θα μου προκαλούσε διαστολή , η οποία δεν ήρθε ποτέ. Έναν όρο που από τοτε που άρχισε να τρεχει στις φλέβες μου ένιωσα πως με σκίζουν στη μεση. Με έναν γιατρό να μου βάζει χέρι και να το στριφογυρναει για να “ανοίξω”. Με έναν γιατρό να βγαίνει και να λέει στον άντρα μου ότι η piripiri δεν αντέχει άλλο , πέφτουν και οι παλμοί του παιδιού πάμε για καισαρική. Και… Διαβάστε περισσότερα »

HandinGlove
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Γέννησα το πρώτο μου παιδί πριν 16 μήνες σε μεγάλο ιδιωτικό νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης. Η εγκυμοσύνη μου ήταν ανεφελη, πέρα από την υπέρταση που εμφανίστηκε στην 38η εβδομάδα. Ο γιατρός μου με παρακολουθούσε στενά και όταν πλέον έκλεισα την 40η και το μωρό δεν έδειχνε ότι ετοιμάζεται να κατέβει αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σε πρόκληση τοκετού. Μου έκαναν επισκληρίδιο και δεν πονεσα στιγμή, πέρασα 12 ώρες με small talk και τηλεόραση μέχρι που έπαθα αποκόλληση και αιμορραγία και έπρεπε να μπω εσπευσμένα για καισαρική. Η μαία της βάρδιας μιλούσε με άλλο γιατρό της κλινικής στο τηλέφωνο εκείνη τη στιγμή και αγνόησε… Διαβάστε περισσότερα »

Bambina
Μέλος
Συμμετέχων

Λυπάμαι πολύ για αυτό που έζησες. Δεν ξέρω αν επιτρέπεται αλλά ίσως θα ήταν χρήσιμο να αναφέρουμε σε ποιο ιδιωτικό μαιευτήριο συνέβησαν όλα αυτά για να προστατέψουμε μελλοντικές ετοιμόγεννες!

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Συμμετέχων

Όλα αυτά τα σχόλια θα έπρεπε να μπουν στην εξεταζόμενη ύλη στη μαιευτική. . Είναι τρομερή γνώση και είναι σαφές και το ποσο αυτή λείπει από το ιατρικό προσωπικό.

Louk Ritia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Λυπάμαι πραγματικά πολύ για τον τρόπο που βίωσες τον τοκετό σου. Το έχω ακούσει και από άλλες γυναίκες και πρέπει να είναι μεγάλο βάρος να βίωσες κάτι τόσο μοναδικό με τόσο τραυματικο τρόπο. Να ζητήσεις βοήθεια για να μπορείς να το διαχειριστεις, σίγουρα θα σε βοηθήσει. Δεν μπορώ να πω ότι έζησα κάτι αντίστοιχο, δεν είχα και συγκεκριμένες προσδοκίες απ τον τοκετό πέρα απ το να είναι καλά το παιδί, αλλά ομολογώ ότι ευχόμουν να κάνω καισαρική. Δεν είχα σκεφτεί ότι ήταν κάτι που ίσως θα μπορούσα να διεκδικήσω απ την αρχή, ήξερα μόνο ότι ο φυσιολογικός μου προκαλούσε μεγάλη… Διαβάστε περισσότερα »