Όταν η κόρη μου ήταν μικρούλα έτυχε να παίξει με ένα άλλο κοριτσάκι και να πιάσω κουβέντα με την μαμά του. Δεν θυμάμαι γιατί, αλλά μου είπε “Δεν έχει πατέρα. Είναι από δότη. Επιλογή μου.”
Αυτό που θυμάμαι είναι ότι δεν ρώτησα γιατί δεν έχει πατέρα, αν είναι από δότη και αν ήταν επιλογή της. Από ευγένεια, για να συνεχίσω την κουβέντα ρώτησα κάποια πράγματα για το πώς τα καταφέρνει σε μονογεϊκή οικογένεια. Και από περιέργεια. Και έμαθα ότι έχει νταντά και εργοδότη που σέβεται το ωράριο της.
Μου είπε και ότι η μητέρα της την στήριξε πολύ στην επιλογή της και ήταν κάτι που ήθελε από μικρή, γιατί μικρή ήταν, δεν έκανε το παιδί μεγάλη. Αλλά αυτό μου θύμισε μια άλλη κουβέντα πριν από κάποια χρόνια.
Ήμουν σε μια καφετέρια, γνώρισα μια μεγαλύτερη γυναίκα από την παρέα, κάπως το έφερε η κουβέντα και την ρώτησα αν είναι παντρεμένη και μου είπε “Όχι. Επιλογή μου.” Δεν νομίζω ότι θα την ρωτούσα γιατί δεν είναι παντρεμένη και ποιανού επιλογή είναι. Ναι της είπα οκ, το καταλαβαίνω. Και μου είπε ότι δεν έχει παιδιά από επιλογή και περνάει πολύ καλά γενικά. Και σημείωσα νοητικά να μην την ξανακάνω αυτήν την ερώτηση, αν είναι κάποια παντρεμένη.
Δύο εντελώς διαφορετικές γυναίκες. Σε δύο εντελώς διαφορετικές χώρες. Με δύο διαφορετικές γλώσσες, είπαν το ίδιο πράγμα.
Είπαν: “Ξέρω ότι θα με κρίνεις και για αυτό δικαιολογούμαι εκ των προτέρων.”
Αν ένας άντρας υιοθετούσε παιδί, ή ήταν ανύπαντρος, ή δεν είχε παιδί θα έπρεπε να προσθέσει το “επιλογή μου”; Γιατί, θα σκεφτόμουν εγώ ποτέ ότι όλα αυτά είναι επιλογή άλλου; Αντί να βρω τι θα έπρεπε να λένε όλες οι γυναίκες που δεν είναι παντρεμένες με άντρα και δύο παιδιά όταν μιλάνε για την προσωπική τους κατάσταση, θα σας πω τι νομίζω θα έπρεπε να κάνουμε εμείς: Τίποτα, αρκετά σχόλια θα έχουν ακούσει από άλλους.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Προχθές γνώρισα για πρώτη φορά την Σκωτσέζα γειτόνισσα και μόλις άκουσε ότι είμαι έγκυος και μένω μόνη με την μητέρα μου που ήρθε να με βοηθήσει, με ρώτησε αν έτυχε η εγκυμοσύνη ή αν ήταν επιλογή. Με ξάφνιασε γιατί συνήθως οι Βρεττανοί δεν είναι αδιάκριτοι. Της απάντησα ότι είναι με εξωσωματική και σπέρμα δότη που είναι η αλήθεια. Γενικά, είναι κάτι που δεν το κρύβω και ούτε πρόκειται να το κρύψω. Μία γνωστή μου Ιρλανδέζα που έκανε έτσι κι αυτή παιδιά όμως, έχει αποφασίσει να το κρύψει. Μου έχει πει πόσο συντηρητική είναι η Ιρλανδική κοινωνία αλλά και η ίδια… Διαβάστε περισσότερα »
Βασικά και η μαμά μου είναι υπερήφανη για την απόφασή μου, το ότι θεωρεί ότι είμαι δυνατή που το τόλμησα μόνη μου και πέρασα όσα πέρασα για αυτόν τον σκοπό.Το ότι είναι καλύτερο να ενημερώνουμε τους άλλους για το ότι έγινε σκόπιμα, είναι θέμα για τους άλλους λέει (πάντα την ένοιαζαν τι θα πουν οι άλλοι).
Και μπράβο σου ειλικρινά που κατάφερες να εκπληρώσεις το όνειρο σου! Εύχομαι να είστε και οι δύο σας υγιείς και ευτυχισμένοι! Δυστυχώς ακόμη πολλά πράγματα είναι ταμπού εδώ…
Σε ευχαριστώ πολύ. Εύχομαι κι εγώ να πάνε όλα καλά μιας και είναι μακρύς ο δρόμος μέχρι την γέννα.
Πολύ σε θαύμασα για τη διαδρομή σου. Ελπίζω να χαίρεσαι το μωράκι σου κ να είναι η ζωή σου όπως εσύ επιθυμείς!
Δεν είναι ότι θα σκέφτηκαν αυτό. Νομίζω η κλασική αντιμετώπιση είναι ότι πχ. ε δεν στέριωσε με κανέναν η καημένη και το έκανε με δότη. Έχω ακούσει τέτοιο σχόλιο για υιοθεσία από γυναίκα μόνη.
Δε θέλω να αδικήσω όλους τους άντρες, γιατί κι αυτοί έχουν συμβολή στο μεγαλωμα του παιδιου και δεν είναι όλοι τρόμπες, αλλά ειλικρινά δεν με εκπλήσσει η επιλογή μιας γυναίκας να κάνει μονάχη της ένα παιδι! Μου φαίνεται εντελώς λογική σκέψη!
Τα ξέρω από πολύ μέσα διότι στήριξα μια φίλη μου και ψυχολογικά και με φυσική παρουσία στη διαδικασία, τράπεζα σπέρματος, ωοληψία κτλ. Μακάρι να μπορούσα να γράψω για αυτό, αλλά είναι ιστορία άλλου.
Σωστό! Πάντως όταν βρεθεί αυτός ο κάποιος που σε μια τέτοια συνθήκη ρωτήσει “από επιλογή;”, θα ήταν μία ωραία απάντηση το “κατά λάθος” ;P
Κι όμως. Υπαρχουν γυναίκες που προτιμούν το δότη από το παιδί με σχέση, γιατί φοβούνται πιθανό στράβωμα της σχέσης και το λούκι που συνεπάγεται, σου λέει, ασε καλύτερα.
Ο δότης είναι μια χαρά. Ελεγμένος,εξετασμένος, συμβατός, νέος και χωρίς απαιτήσεις. Αν υπάρχει μια σχετική άνεση και σύστημα υποστήριξης μια χαρά μεγαλώνει το παιδι. Ενδιαφέρον έχει -ίσως περισσότερο- μια έρευνα για την επιλογή ξένου ωαρίου. Να ξέρεις ότι δεν είναι δικό σου, ότι ουσιαστικά είσαι παρένθετη για το παιδί του άντρα/γκόμενου. Ξέρός τρόπος να το βλέπεις, εννοείται ότι με τον πρώτο υπέρηχο τα ξεχνάς αυτά, αλλά πώς φθάνεις εκει;; Υπάρχουν γυναίκες που αρνήθηκαν να το κάνουν και χώρισαν γι αυτό, γιατί ο άλλος ήθελε παιδί.
Παιδί μέσω δότη σε μονογονεϊκή οικογένεια. Είναι σαν μια ζυγαριά. Στην μια μεριά το εγώ. Στην άλλη μεριά, το γεγονός ότι το παιδί δεν θα γνωρίσει ποτέ μητέρα ή πατέρα, με ότι αυτό συνεπάγεται. Δύσκολο και στα δύο.
Τι ακριβώς συνεπάγεται; Γιατί εγώ ξέρω πολλά κατεστραμμένα παιδιά που μεγάλωσαν και με τους δύο γονείς και το πρόβλημα τους το δημιούργησαν οι ίδιοι οι γονείς. Που μεγάλωσαν είτε με βίαιους και ακατάλληλους γονείς είτε με καταθλιπτικούς γιατί παρέμεναν σε έναν δυστυχισμένο γάμο. Οι δικοί μου χώρισαν όταν ήμουν 7 χρονών κι ενώ αγαπάω τον πατέρα μου, από τα 4 μου έλεγα στη μαμά μου να πάμε να μείνουμε μόνοι μας χωρίς αυτόν. Ο μικρός μου αδελφός από την άλλη δεν μιλάει χρόνια τώρα με τον πατέρα του. Είχα σύντροφο και φίλους που δεν μιλάνε στη μητέρα τους. Αν είχα… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είναι ότι οι οικογένειες με 2 γονείς είναι καλύτερες για το παιδί, απλά δεν του δημιουργούν πρόβλημα ως προς την ταυτότητα και τις ρίζες του. Μπορεί να έχουν άλλα προβλήματα, αλλά όχι αυτό. Σε μονογονεϊκή οικογένεια είναι μεγάλες οι πιθανότητες το παιδί να βιώσει αρνητικά συναισθήματα σε σχέση με αυτό το θέμα, ποιος είμαι, από που προέρχομαι, ποιοι να είναι οι συγγενείς μου, πως να μοιάζουν, που να βρίσκονται, αν μπορώ να τους βρω κλπ κλπ. Και είναι επίσης πιθανό να έχει κι άλλα οικογενειακά προβλήματα, και κακοποίηση, και τραύματα. Μια μάνα μόνη που φέρνει στον κόσμο ένα παιδί… Διαβάστε περισσότερα »