Για τον Βύρωνα

Την περασμένη βδομάδα στη Θεσσαλονίκη, έθεσε τέλος στη ζωή του ένας 38χρονος

Δεν είναι η ιστορία μου αλλά το βρήκα εδώ. Η αδερφή του Αναστασία δημοσιοποίησε το παρακάτω κείμενο:

«Ο αδερφός μου ο Βύρωνας ήταν ένα πανέξυπνο, ταλαντούχο παιδί. Το έλεγαν όλοι. Το έλεγαν οι δάσκαλοί του, οι φίλοι του, και όσοι τον είχαν γνωρίσει. Το έλεγαν, αργότερα, οι συμφοιτητές του και οι καθηγητές του στη σχολή όπου φοιτούσε. Η οικογένειά του, όλοι εμείς, ξέραμε πως ήταν ένα παιδί με χιούμορ, ευφυής, ευαίσθητος, δημιουργικός. Με έκανε συχνά να γελάω. Μου άρεσε πολύ να περνάω χρόνο μαζί του. Δεν μαλώναμε ούτε τρωγόμασταν όλη την ώρα όπως κάνουν συχνά τα αδέλφια. Ήξερε να αγκαλιάζει, να χαϊδεύει, να δείχνει τρυφερότητα. Με φώναζε «ζουζούνι». Ήταν ένας άνθρωπος με ικανότητες. Του άρεσε η ορειβασία, η αναρρίχηση, έπαιζε βιολί, κιθάρα, και γρατζουνούσε που και που ένα μπαγλαμαδάκι. Ήταν καλός στις τέχνες αλλά και στις τεχνικές… Είχε σπουδάσει στα ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, Ηλεκτρονικός. Είχε μάθει πολεμικές τέχνες, και κυρίως TAE KWON DO. Στο στρατό, ήταν δόκιμος αξιωματικός. Τα τελευταία χρόνια εργαζόταν σε μια εταιρεία βιοτεχνολογίας στη Θεσσαλονίκη.

Τον αδερφό μου δεν τον έχασα μέσα σε μια μέρα. Τον έχασα ξαφνικά, το απόγευμα της 31ης Οκτωβρίου 2018. Όμως ο αδερφός μου πέθαινε εδώ και πολύ καιρό, λίγο λίγο.

Τον αδερφό μου άρχισα να τον χάνω όταν ο πατέρας του του έλεγε να μην είναι «τόσο ευαίσθητος» γιατί οι άντρες πρέπει να είναι σκληροί. Από τότε προσπαθούσε να αποδείξει με κάθε τρόπο ότι ήταν «άντρας».

Έχασα ακόμη ένα κομμάτι του, όταν γύρισε από το στρατό, τσακισμένος, επειδή κάποια σαδιστικά τσογλάνια που έχουν πρόβλημα με την ευαισθησία ως γνώρισμα του αντρικού φύλου, και τον κορόιδευαν γι’ αυτό, τον νάρκωσαν ένα βράδυ ρίχνοντας μια ουσία στο ποτό του που τον άφησε αναίσθητο και τον κακοποίησαν σεξουαλικά.

Έχασα ένα ακόμη κομμάτι του, όταν άρχισε να έχει παραισθήσεις, και να ακούει φωνές, και η ψυχιατρική του είπε ότι είναι σχιζοφρενής, και η κοινωνία τον φόρτωσε με τύψεις για μια απλή βιοχημική ανισορροπία στο νευρικό του σύστημα, και το στίγμα του ψυχικά ασθενούς.

Έχασα ένα ακόμη κομμάτι του, όταν ο πνευματικός στον οποίο πήγε για να τον βοηθήσει του είπε ότι οι φωνές που ακούει είναι ο Σατανάς και πρέπει να κάνει μετάνοιες και να εξομολογείται συνέχεια τις αμαρτίες του, γεμίζοντάς τον ενοχές για πράγματα που δεν ήταν δική του ευθύνη.

Αλλά ο αδερφός μου δεν ήθελε να είναι θύμα. Πάλεψε με όλα. Στην θέση του, με την ασθένειά του, κανείς δεν δουλεύει.

Όμως ο αδερφός μου, εδώ και χρόνια, σηκωνόταν κάθε πρωί και πήγαινε στη δουλειά.

Έπαιρνε τα φάρμακά του, μάζευε το κουράγιο του, το πείσμα του, την ακλόνητη θέλησή του για ζωή, και προχωρούσε.

Στο εργασιακό του περιβάλλον, αντιμετώπισε το ίδιο bullying που είχε αντιμετωπίσει σε όλη του τη ζωή από τους «άντρες» που ήταν «αδέρφια» του.

Σε ένα εργασιακό περιβάλλον όπου η λεκτική (ακόμα και η σωματική βία) ήταν αποδεκτή ως δείγμα ανδρισμού, όπου οι τσακωμοί και οι απειλές ήταν η καθημερινότητα, όπου για κάθε στραβό το οποίο προκάλεσε η οικονομική κρίση και που η συναισθηματική φόρτιση των αφεντικών του έπρεπε να εκτονωθεί πάνω στον ίδιο, κι αυτό ήταν ΟΚ, επειδή αυτό είναι ο ανδρισμός, ο αδερφός μου έχανε τον εαυτό του μέρα με την ημέρα.

Δούλευε ασταμάτητα, χωρίς κανένα ρεπό, εφτά μέρες τη βδομάδα, ακόμη και χωρίς λεφτά.

Δούλεψε μέχρι που έλιωσε, και έγινε από 80 σχεδόν 60 κιλά.

Δούλεψε ασταμάτητα για να αποδείξει ότι δεν είναι ο σχιζοφρενής με το στίγμα του τρελού και του ανίκανου, δούλεψε για να αποδείξει ότι οι άντρες αντέχουν τα πάντα, δούλεψε για να προσφέρει ακόμη κι όταν δεν αμοιβόταν, γιατί θεωρούσε ότι η δουλειά του ήταν κοινωνικό λειτούργημα, δούλεψε κάτω από συνθήκες που οποιονδήποτε θα τον είχανε τσακίσει.

Τον είχα παρακαλέσει άπειρες φορές να φύγει, να ξεκουραστεί, να φροντίσει τον εαυτό του. Η μητέρα μου του είπε ότι δε χρειάζεται να εργαστεί για ένα διάστημα, ότι είχε αποδείξει με χίλιους τρόπους ότι είναι ικανός, ότι μπορούσε να βρει δουλειά οπουδήποτε αλλού. Αυτός επέλεξε να μείνει σε μια εταιρεία που βούλιαζε από τα χρέη για να βοηθήσει τα αφεντικά του που τους θεωρούσε φίλους του.

Και μια μέρα, ο αδερφός μου, χωρίς να πει λέξη, χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν, χωρίς να αφήσει τίποτα πίσω του, ούτε ένα σημείωμα, πήδηξε στο κενό.

Τον αδερφό μου δεν τον έχασα σε μια μέρα. Τον έβλεπα να καταρρέει μια ζωή και να σηκώνεται και να παλεύει ξανά και ξανά, να αρνείται να παραιτηθεί, να παλεύει για το δικαίωμα στη ζωή.

Ο αδερφός μου αντί να αγκαλιάσει τον εαυτό του και την ευαισθησία του, προσπάθησε με κάθε τρόπο να την αρνηθεί, γιατί «έτσι είναι οι άντρες».

Και μια μέρα, δεν άντεξε. Δεν γνωρίζω τι συνέβαινε μέσα στο μυαλό του τη μέρα εκείνη που βούτηξε στο κενό. Πονάω στη σκέψη ότι στις τελευταίες του στιγμές μπορεί να πανικοβλήθηκε, να πόνεσε, να υπέφερε.

Αλλά αυτό που με πονάει περισσότερο, είναι ότι τον έβλεπα να χάνεται, κομμάτι – κομμάτι τη φορά, και κανείς, μα κανείς, δεν βρήκε τον τρόπο να τον βοηθήσει. Ούτε οι γιατροί, ούτε τα φάρμακα… Ούτε κι εγώ.

Οι κοντινοί μου άνθρωποι νιώθουν ενοχές γιατί δεν κατάφεραν να σταματήσουν αυτό που του συνέβη. Σε κανέναν όμως δεν είχε πει ότι είχε σκοπό να το κάνει.

Δεν φταίνε αυτοί.

Είναι ανήμποροι μπροστά στη λαίλαπα της πατριαρχίας. Είναι ανήμποροι μέσα σε ένα σύστημα που μαθαίνει τους άντρες ότι όχι μόνο δεν είναι μεμπτό, αλλά είναι αποδεκτό να χρησιμοποιούν βία για να υπάρχουν. Ότι πρέπει να ασκούν βία, για να έχουν την εξουσία. Ότι αυτός είναι ο λόγος της ύπαρξής τους. Η δύναμη. Αυτός είναι ο ανδρισμός.

Δεν επιτρέπεται κανείς να είναι αδύναμος, άρρωστος, ευαίσθητος, δεν επιτρέπεται να μην εργάζεται, γιατί είναι άχρηστος αν δεν το κάνει. Στον καπιταλισμό είσαι άχρηστος όταν δεν είσαι παραγωγικός.

Αν δεν είχε ασκηθεί τόση βία πάνω στο γλυκό του σώμα, ο αδερφός μου θα ζούσε. Θα ζούσε γιατί η οικογένειά του δεν του φέρθηκε σαν «ψυχικά ασθενή», δεν τον απέρριψε, δεν τον έκλεισε στο τρελοκομείο, δεν τον έδεσε σε ένα κρεβάτι ψυχιατρείου και δεν τον χαπάκωσε μέχρι θανάτου, να τον ξεφορτωθεί και να τον παρατήσει. Η οικογένειά μου τον αγάπησε και τον στήριξε ακόμη κι όταν δεν συμφωνούσε με την απόφασή του να εργάζεται μέχρι να διαλυθεί.

Πολύ εύκολα κάποιοι μιλάνε για «ψυχική ασθένεια» και αυτοκτονία. Είναι ένας τόσο γρήγορος και βολικός τρόπος για να ξεφορτωθεί κανείς την ευθύνη για όλα όσα συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας, για την βία που ασκείται σε όλους και που θεωρείται αποδεκτή.

Τη βία του πατέρα προς το γιό, τη βία του αξιωματικού προς τον δόκιμο, την βία του ιερέα προς τον «αμαρτωλό», την βία του εργοδότη προς τον εργαζόμενο, τη βία του ψυχίατρου προς τον ασθενή.

Δεν είστε άντρες. Ο αδερφός μου άξιζε όσο χίλιοι από εσάς. Ο θάνατός του είναι και δική σας ευθύνη, γιατί μου τον κλέβατε, όλα αυτά τα χρόνια, παίρνοντας κάθε φορά ένα κομμάτι του.

Δεν είστε άντρες. Είστε κλέφτες, υπάνθρωποι και απάνθρωποι, και αν υπάρχει δικαιοσύνη, σε αυτό τον κόσμο, ελπίζω να πάρετε αυτό που σας αξίζει.»

in

Αξιολογήστε το άρθρο

86 points
Upvote Downvote

Total votes: 98

Upvotes: 92

Upvotes percentage: 93.877551%

Downvotes: 6

Downvotes percentage: 6.122449%

9
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
6 Θέματα σχολίων
3 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
6 Συντάκτες σχολίων
idrilLouk Ritiato vourloluckystrike Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
to vourlo
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Συγκλονιστική η εξομολόγηση της αδερφής του αυτόχειρα, μίλησε για τα πάντα, δεν άφησε τίποτα όρθιο, νιώθω σαν να γνώριζα προσωπικά τον αδικοχαμένο μετά από αυτό. Πόσο σημαντικό είναι να έχεις τα εκφραστικά μέσα όπως η εν λόγω γυναίκα, ώστε να επεξεργαστείς το βίωμα σου, να το ερμηνεύσεις και κατόπιν να το επικοινωνήσεις και να το μεταδώσεις. ΄ Θυμάμαι τον εαυτό μου μικρή να έχω όλες αυτές τις σκέψεις και τα παράξενα συναισθήματα καθώς αντιλαμβανόμουν την κακή πλευρά του κόσμου αλλά δεν μπορούσα να τα περιγράψω, να τα βάλω σε μια σειρά και να τα δώσω σχήμα. Και μετά ήρθε το… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Πηγαίνετε στο σάιτ: «Το Πρώτο Θέμα» που είναι από τις πιο δημοφιλείς ιστοσελίδες στην Ελλάδα και διαβάστε την πλειοψηφία των σχολίων κάτω από το κείμενο. Ανατριχιλα και απελπισία… ΥΓ: Πάντως, το ότι, έστω και λόγω ενός τραγικού γεγονότος, ένα κείμενο που κατηγορεί την πατριαρχία κυκλοφορεί μαζικά στα Ελληνικά ΜΜΕ είναι κάτι θετικό.

Πατερας Ιερωνυμος
Μέλος
Συμμετέχων

Εσυ ….. που πατησες ΧΑ ΧΑ …… εισαι ανικανος εγκεφαλικά …

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Κι εγώ πολλές φορές εξοργίζομαι με το ότι κάποιοι, έστω και λίγοι, πατάνε το κουμπί του Γέλιου, και σε στενάχωρα άρθρα και, πολύ περισσότερο, σε άρθρα που μιλάνε για τραγικά περιστατικά όπως αυτό. Μήπως το κάνουν καταλάθος;

Louk Ritia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Ενθουσιώδης

Κάθε λέξη και μια μαχαιριά. Κάπως έτσι, ένας άνθρωπος μόνο, αντιπροσωπευε σχεδόν όλα τα σάπια στερεότυπα μιας κοινωνίας που στην πραγματικότητα έχει εξελιχθεί ελάχιστα τις τελευταίες δεκαετίες, ίσως και καθόλου. Μία κοινωνία που χρησιμοποιεί τα χέρια μόνο για να δείξει, πότε για ν’αγκαλιασει. Να καταδείξει τον διαφορετικό, εκείνον που δε συμβαδίζει με όλα όσα έμαθε, όλα όσα θεωρεί νορμάλ. Για το θάνατο αυτού του ανθρώπου ντρέπομαι κι εγώ, νιώθω κι εγώ ενοχές όπως η οικογένειά του. Έχω κι εγώ ευθύνη να προσπαθήσω να μεγαλώσω ένα παιδί που δε θα βρίσκει τίποτα παράξενο και μη νορμάλ στο διαφορετικό. Για τον Βύρωνα… Διαβάστε περισσότερα »

idril
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Συμφωνώ Louk Ritia. Κι εγώ αυτή την ευθύνη αισθάνομαι.

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Το κείμενο αυτό θίγει ένα τεράστιο θέμα – ταμπού: το βιασμό με θύτη άντρα και θύμα άντρα. Σκέφτομαι, πώς ένα αγόρι που βιάστηκε θα βρει το κουράγιο να το πει στον πατέρα του και κάνει καταγγελία;

luckystrike
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Μπα πιο δύσκολο. Μία κοπέλα αν βιαστεί δε χάνει τη θηλυκή της υπόσταση. Ενώ ένα αγόρι έχει να αντιμετωπίσει το χλευασμό ότι τώρα εγινε και τοιούτος. Τραγωδία. Σαν να μην είναι αρκετή η βία κι ο πόνος.
Σε μία ταινία στο spotlight αν θυμάμαι καλά αναφέρεται σ’αυτό το θέμα κάποιος λέγοντας πως είναι πιο δύσκολο να βρούνε θύματα των καθολικών παπάδων γιατί ήταν αγόρια.

idril
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Τα λέει πολύ καλά η αδελφή του Βύρωνα, τσεκουράτα. Κρίμα που οδηγήθηκε στην αυτοκτονία εξαιτίας της βίας που υπέστη το παλικάρι.
Κρίμα που αυτοί που πρέπει να καταλάβουν ότι ασκούν ή υφίστανται βία, ή και τα δύο, δεν πρόκειται να καθήσουν να ακούσουν τίποτε από τη μαρτυρία της.
Ακόμη κι αν είναι στα mainstream media.