Φωνάζω στο παιδί μου και αυτό τρομοκρατείται, τι να κάνω;

Ερωτήσεις απαντημένες από την ψυχολόγο Φαίνια Ξανθοπουλίδου.

Έχω ενα θέμα που κρέμομαι από τα χείλη σας. Είμαι μητέρα, μανούλα, μαμά ενός πανέμορφου αγοριού 19 μηνών. Καθε βράδυ τον κοιτώ και κλαίω για δύο λογους (Ναι, ναι, μη σας φαίνεται υπερβολικό): Ήρθε στη ζωή μου μετά από 3 αποβολές και αρκετά ζόρια. Κάθε φορά που τον κοιτάζω, καταλαβαίνω το θαύμα της ζωής. Κατανοώ επιτελους το λογο που γεννήθηκα. Έχω έναν σκοπό βρε αδερφέ! Ο δεύτερος λόγος που κλαίω είναι από ντροπή, στεναχώρια, άγχος – φόβος. Του φωνάζω πολύ. Του φωνάζω λες και είμαι η τρελή της γειτονιάς. Αναλυτικα: το παιδί μου έχει πολλά νεύρα. Πολλή ενέργεια θα έλεγα εγώ, την οποία δεν έχει που να ξεδώσει. Ποτέ δεν έχω μαλώσει με τον άντρα μου. Το κλίμα στο σπίτι ειναι αγαπησιάρικο, ήσυχο και ήρεμο. Όπως ήταν και η εγκυμοσύνη μου. Οπως ηταν και ο μικρός μου στις αρχές. Το story: Κάποια στιγμή αναγκάστηκα να τον αφήσω στη μητέρα μου (γιαγιά) γιατί έπρεπε να εργαστώ και δε μπορούσα οικονομικά να κάνω κάτι αλλο. Αλλάζω χρονολογία : πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου να κλείνω τα αυτιά μου (συμβολικά) για να σταματήσω τις φωνές στο σπίτι. Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον συγκροτημένο από αισθήματα αγάπης (γονείς από χωριό, φωνές, ξύλο, ΦΟΒΟΣ για τα πάντα) και χρειάστηκε να το δουλέψω μέσα μου με ψυχολόγο. Επανέρχομαι στη γιαγιά : Κατάλαβα τη νευρικότητα του βρέφους (τότε ηταν 6 μηνών) μετά από 2-3 ήμερες. Το παιδί μου ξεκίνησε να σφίγγεται από τα νεύρα του στα καλά καθούμενα. Εκτός του ότι συνεπεσε η χρονική περίοδος με τους κολικούς, δεν πηγε το μυαλό μου σε κάτι ασχημο. Ξαφνικά λοιπόν γυρνώντας μία μέρα νωρίτερα από τη δουλειά, συνειδητοποιώ οτι η μάνα μου φώναζε στο παιδί για κάτι (ΥΓ: δεν ακούει καλά από το ένα αυτί) και ειχε και τσιγάρο στο χέρι! Και με πιάνει εγκεφαλικό!!!!! Της χώνω τα πρώτα κομψά μπινελίκια (μεχρι τα 32 μου φοβόμουν να κάνω κι αυτό!!!!! ) και μου υποσχέθηκε οτι δε θα το ξανακάνει. Μη θέλοντας να δώσω δικαιώματα στον άντρα μου (θα ρώταγε τι και πώς) συνέχισα να της πηγαίνω το παιδί. Φυσικά το τσιγάρο και οι φωνές, η τέρμα τηλεόραση, η βαβούρα ΚΑΙ το τσιγάρο δεν κοπηκαν ποτέ. Ύστερα από 2 μήνες εργασίας τα παράτησα όλα για να πάρω το παιδί μου πίσω (το ξέρω οτι άργησα, αλλά είχα πολύ μεγάλη ανάγκη να δουλέψω!). Στο ρεζουμέ: Τα νεύρα του παιδιού δε σταμάτησαν μέχρι σήμερα. Είναι σχεδόν 2 χρονών και νευριάζει με το παραμικρό. Δε μπορώ να γελάσω εγώ, ο πατέρας του ή ο οποιοσδήποτε μπροστά του. Νευριάζει, ουρλιάζει και κλαίει. Και χτυπάει ό,τι βρει. Από αντικείμενα μέχρι το κεφάλι του(ΥΓ: δεν έχει αυτισμό. Το ψάξαμε) . Δυνατά! Και κλαίει από τον πόνο και μετά πάλι νεύρα που πονάει και πάλι να κλαιει και τις τρώω κι εγώ που τον ακούω συνεχεια να κλαίει κι αρχίζει και τον πατέρα του μετά. Και προσπαθώ να τον ηρεμήσω: τον απασχολώ, του αλλάζω θεμα, τον κανακεύω και εννοείται του μιλάω ήρεμα και του εξηγώ τη λάθος συμπεριφορά του. Αλλά δεν αντέχω η δόλια! Στο 10λεπτο παίρνω φωτιά! Η τσιρίδα του είναι λες και μου πίνουν τον εγκέφαλο με καλαμάκι! Φυσικό κι επόμενο είναι (είναι;;;;;) να αρχισω κι εγώ να του φωνάζω, μιας και με τη φωνή τείνει να σταματήσει (δε σταματάει πάντα ομως!) Στο θέμα μας: Κι εκεί πεθαίνω ρε Α, μπα. Δύο ματάκια να με κοιτάνε τρομοκρατημένα και μετά να κλαίνε από φόβο. Το παιδί μου με φοβάται. Κι εγώ αναβιώνω τη μάνα μου. Και την αναπαράγω. Είχα υποσχεθεί οτι δε θα αφήσω το παιδί μου να έχει φοβίες. Εγώ είχα πολλές. Και κάνω τα πάντα για να καταφέρω να μην αποκτήσει το παιδί μου. Δε θέλω να μεγαλώσει και να φοβάται τον κόσμο, οπως εγώ. Ενας φαύλος κύκλος που δεν ξέρω πώς να τον σπάσω! Το ξέρω οτι είμαι καλή μαμά. Μπορεί όχι η καλύτερη, αλλά από τις καλές, τις στοργικές, από εκείνες που χαζεύουν τα παιδιά τους για αρκετές ώρες μεσα στην ημέρα και ονειρεύονται κάθε μελλοντική τους στιγμή. Δε θέλω να γίνω η στριμμένη μάνα που το παιδί απλά θα συνετίζεται μαζί μου από φόβο. Θελω να βρω τις ισορροπίες μας, να χτίσω τη σχέση μας με το γιο μου, να θεμελιώσω και να αναπτύξω την εμπιστοσύνη μεταξύ μας. Δε θέλω να μεγαλώσει το παιδί μου όπως μεγάλωσα εγώ. Τι να κάνω; Πείτε βρε παιδιά. ΥΓ: Συγγνώμη για το κατεβατό, αλλά ήθελα να πάρετε μια γεύση από όλη την κατάσταση.

 

Δεν ξέρω αν το περιβάλλον στη μητέρα σου έπαιξε ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του αγοριού σου. Λίγη σημασία έχει, μιας και τώρα αυτό συνέβη. Δεν χρειάζεται να νιώθεις τύψεις, αλλά χρειάζεται να λάβεις τα μέτρα σου από εδώ και πέρα. Δεν είσαι η μόνη μητέρα που έχεις δύσκολο παιδί, ούτε ο μόνος γονέας που φωνάζει στο παιδί του. Δεν θα καταστρέψεις μια για πάντα το παιδί σου επειδή του φωνάζεις, γιατί όπως λες και εσύ, το ξέρεις πως είσαι καλή μαμά. Και μια στιγμή που χάνεις την ψυχραιμία σου σίγουρα θα διαδέχεται δεκάδες στιγμές που είσαι τρυφερή.

Δεν έχει νόημα να σου παραθέσω συμβουλές, άλλωστε το ότι πρέπει να διατηρείς την ψυχραιμία σου και πως δεν πρέπει να φωνάζεις, το γνωρίζεις και μόνη σου. Αυτό που θα σου έλεγα, και είναι καθαρά η προσωπική μου άποψη, είναι πως θα ήταν καλύτερο, αν νομίζεις ότι η υπερενασχόληση με το παιδί σε εξαντλεί, να επιστρέψεις στην εργασία σου και με τα χρήματα που παίρνεις να βρεις κάποια άλλη γυναίκα να το προσέχει τις ώρες που λείπεις, παρά να είστε όλη την ώρα μαζί και να βλέπει ένα πρόσωπο της μητέρας του που το τρομοκρατεί. Αλλά αυτό είναι πραγματικά μια συμβουλή που μπορεί να μην σε καλύπτει, μπορεί να μην σου αρέσει και είναι η προσωπική μου άποψη. Το πιο σημαντικό για μένα είναι να επιστρέψεις στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία, γιατί προφανώς δεν έχουν λυθεί όλα. Εκεί θα βρεις τον δρόμο και για τα υπόλοιπα.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

34 points
Upvote Downvote

29
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
21 Θέματα σχολίων
8 Απαντήσεις θεμάτων
5 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
27 Συντάκτες σχολίων
latroΕντελβάιςidrilChublis Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Andromeda
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

“Το ξέρω οτι είμαι καλή μαμά. Μπορεί όχι η καλύτερη, αλλά από τις καλές, τις στοργικές, από εκείνες που χαζεύουν τα παιδιά τους για αρκετές ώρες μεσα στην ημέρα και ονειρεύονται κάθε μελλοντική τους στιγμή.” Δεν αντιλεγω οτι εισαι καλη μητέρα και το πιστεύω γιατί αλλιώς δεν θα αναρωτιόσουν όλα αυτά, αλλά δε ξερώ γιατί είναι καλές μητέρες όσες χαζεύουν αρκετες ώρες τα μωρά τους και ονειρεύονται κάθε μελλοντική τους στιγμή. Θα σου πρότεινα να ζεις περισσότερο στο τώρα και όχι στο μέλλον. Απόλαυσε τη παιδική του ηλικία. Άλλωστε αυτά που ονειρεύεσαι για το μέλλον του μπορεί να μην ταυτίζονται… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Το σημείο που μου έκανε την πιο αρνητική εντύπωση ήταν το: “Μη θέλοντας να δώσω δικαιώματα στον άντρα μου (θα ρώταγε τι και πώς) συνέχισα να της πηγαίνω το παιδί.” Γιατί δεν είπες στον άντρα σου τι έγινε; Μήπως φοβόσουν την αντίδραση του;

Jelly Roll
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Βασικά κι εμένα αυτό μου χτύπησε στο μάτι. Αν δεν μπορείς να κάτσεις με τον άντρα σου να βρείτε μια λύση για το παιδί ΣΑΣ, τότε με ποιον θα το κάνεις; Κάτι μου λέει πως εδώ δεν έχουμε μια σχέση με αγάπη και στοργή όμως μας λέει η αγαπητή γράφουσα.

Chublis
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Γιατι προφανως δεν ειναι ευκολο να πεις στον αντρα σου οτι η επιλογη να αφησω στη μανα μου το νεογεννητο μωρο ειχε καταστροφικες συνεπειες στη ψυχοσυνθεση του. Πολυ ανθρωπθνγ και κατανοητη συμπεριφορά αν και ναι ιδανικα θα επρεπε ολα τα θεματα να τα συζητανε ανοιχτα. Δεν θελω να σκεφτω οτι το σχολιο σου παει παλι σε κατι σχετικα με σεξισμο και πατριαρχικη συμπεριφορα.

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ακριβώς αυτό. Σε ευχαριστώ.

a glass of wine
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αγαπητή φίλη, είχε και ο δικός μου γιος αντίστοιχη συμπεριφορά ακριβώς στην ίδια ηλικία. Όλο το διάστημα από ενός έως δύο ετών, αλλά κυρίως εκεί γύρω στους 16 17 μήνες, η κατάσταση ήταν τραγική. Δεν μπορούσα να μείνω μόνη μου μαζί του, φοβόμουν, δεν ήξερα τι να τον κάνω. Κυρίως ήταν έτσι το απόγευμα μετα τον ύπνο, ούρλιαζε χτύπαγε το κεφάλι του στον τοίχο, στα πατώματα, μια απελπισία. Είχα πάει και σε παιδοψυχιατρο, δεν έμαθα κάτι φοβερό από εκεί. Ένιωθα άχρηστη μάνα, η νταντά τον ηρεμούσε, ενώ εγώ όχι (είχα και νταντά κάποια ωρες το πρωί να με βοηθάει γιατί… Διαβάστε περισσότερα »

3Πουλάκια
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Μιας και ρωτας, όχι δεν είναι ‘φυσικό και επόμενο’ μια ενήλικη γυναίκα να αντιδράει με ουρλιαχτά στα ουρλιάχτα ενός μωρου 19 μηνών. Λες και το μωρο φέρει την ευθύνη να σου πει τι έχει με τρόπο που θα καταλάβεις! Εν τω μεταξύ, εδώ εσυ δεν μπορείς να διαχειριστείς τα συναισθήματα σου, θα το κάνει το μωρο; Φυσικά, τα γνωρίζεις ολα αυτα, και ενώ αυτο-μαστιγωνεσαι απο τη μια μεριά, σε αυτή σου τη φράση διέκρινα μια ταση αποφυγης της εξολοκλήρου ευθύνης για τις αντιδράσεις σου και ίσως και να τις εκλογικεύσεις λίγο. Η πλήρης ευθυνη για τη συμπεριφορά σου, σου δίνει… Διαβάστε περισσότερα »

Alex Rainers
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Χτυπάει το κεφάλι του με τα χέρια του η σε αντικείμενο; έχει κάποιες άλλες επαναληπτικές κινήσεις; ποτέ προκαλείται αυτό με το γέλιο η και με το τηλέφωνο Η την τηλεοραση; το ενοχλεί και το φως; Μιλάει σ αυτή την ηλικία η όχι ακομα;
Ίσως να κάνετε μια λίστα με τα συμπτώματα και να επισκεφτείτε έναν παιδοψυχίατρο σε περίπτωση που είναι κάποια νευρολογική πάθηση
Εσύ έτσι ήσουν μωρό; η μαμά σου έχει δει αυτά τα συμπτώματα;
Δεν ξέρω αν αρκεί μόνο ένας ειδικός για να πει αν είναι αυτισμός η Όχι.

μιμόζα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Συνεργάτης

Συμφωνώ, για καλό και για κακό κάντε μια λίστα με τις συμπεριφορές και επισκεφτείτε ένα παιδοψυχίατρο. Αυτό με το χτύπημα του κεφαλιού λίγο με ασνησύχησε.

Evil
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Evil

Η κατάσταση σπίτι περιγράφεται ως πολύ ζουζουνιάρικη παρόλα αυτα δεν είπε τιποτα στον άντρα της για να μην του δώσει δικαιώματα. 2 μήνες με μια υστερική που βάζει δυνατά την τηλεόραση έχει τετοιο μόνιμο effect? Εμένα περίεργα μου ακούγονται τα πράγματα.. Εμείς εδώ ο παραδεισος επί γης, κάποιος που περνούσε απ έξω το πείραξε το παιδί.

Εντελβάις
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Κι εμένα μου φάνηκε σα να προσπαθεί να ρίξει αλλού την ευθύνη. Απορώ που στην απάντηση της Φαίνιας δεν αναφέρεται πουθενά ο ψυχολόγος, της προτείνει να βρει δουλειά, ενώ είναι φανερό ότι υπάρχουν πολλά άλυτα θέματα ακόμα.

latro
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Ναι, μπορεί 2 μήνες να έχουν τέτοια επίδραση. Ακόμα και 1 βδομάδα.
Πέρα από την εγκυμοσύνη, τα 3 πρώτα χρόνια της ζωής ενος παιδιού είναι από τα πιο σημαντικά για την εξέλιξη του εγκεφάλου.
(δες π.χ. εδώ http://www.factsforlifeglobal.org/03/1.html)

Γι αυτό η γράφουσα θα πρέπει να αλλάξει συμπεριφορά σύντομα, όσο παραμένει πλαστικότητα στο μυαλό του παιδιού.

Εντελβάις
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Δε διαφωνώ αλλά έχω την αίσθηση ότι η γράφουσα ενώ θεωρητικά έχει στηλιτεύσει και απορρίψει τη συμπεριφορά της μητέρας της, ουσιαστικά σε καθεστώς πίεσης την αντιγράφει. Επίσης ήξερε για την κατάσταση στο πατρικό της και παρόλα αυτά εμπιστεύτηκε το παιδί σ αυτούς τους ανθρώπους για να μπορεί να τους κατηγορεί μετά για όλα της τα προβλήματα από παιδί έως σήμερα. Γι αυτό πρέπει να πάει σε ψυχολόγο (το αναφέρει η Φαίνια στην τελευταία πρόταση, έκανα λάθος στο προηγούμενο σχόλιό μου).

latro
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Συμφωνώ απόλυτα με αυτά που λες.
Η απάντησή μου ήταν αποκλειστικά στο ότι 2 μήνες μπορούν να επηρεάσουν κάτι τόσο πολύ, δεν έδωσα δίκαιο στην γράφουσα.

Rebecca de Winter
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Συνεργάτης

Επειδή κι εμένα η μικρή μου ειναι 20 μηνων περίπου, είναι δυσκολη φάση για όλα τα παιδάκια. Μεγαλώνουν απότομα, καταλαβαίνουν πάρα πολλά πράγματα πια, διεκδικούν, ουρλιάζουν κλπ. Εμάς σήμερα μας άκουσε όλο το σούπερ μάρκετ γιατί είχαμε την ατυχία η μπανάνα που μας κέρασαν να τελειώσει κάποια στιγμή. Με τόσα ουρλιαχτά μαζεύτηκαν 2 υπάλληλοι και λίγο προβηματισμένοι άρχισαν να της δίνουν διάφορα μπας και ηρεμήσει και εκανα φλας μπακ στη μεγάλη μου κόρη που στην ανάλογη ηλικία άρχισα να την περνάω στρατό γιατί γινόταν ανάλογος χαμός. Αυτό που θέλω να πω είναι πως 1. νομίζω πως υπεραντιδράς στα καμώματα του… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Λυπάμαι, θα διαφωνήσω ακόμη και με τη ψυχολόγο. Κάνετε στο μωρό στη κυριολεξία σκωτζέζικο ντους. Μια του φωνάζετε, μια το χαίδεύετε. Η τέλεια συνταγή για να αποκτήσει το παιδί σας ψυχολογικά προλήματα που θα το συνοδεύουν σε όλη του τη ζωή. Τι να το κάνει, αγαπητή, που το αγαπάτε και το χαζεύετε και το ονειρευόσαστε σαν μητέρα ? Και που το σπίτι σας είναι τόσο χουχουλιάρικο αλλά δεν συζητήσατε με τον άνδρα σας ότι η γιαγιά είναι ακατάλληλη ? Και που ουρλιάζετε όλοι μαζί, ποιος θα φωνάξει πιο δυνατά ? Εσείς η το μωρό ? Τώρα για την ανάγκη σας… Διαβάστε περισσότερα »

AllesGoed
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

– Μην αυτομαστιγωνεσαι άλλο. 2 μήνες έμεινε με τη γιαγιά, οκ δεν τρέχει τίποτα,δεν σημαίνει ότι αυτοί οι 2 μήνες θα γίνουν αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικότητας του. Για όνομα του θεού,παιδάκια μένουν στα ιδρύματα μέχρι πολλών μηνών μέχρι να υιοθετηθούν και μεγαλώνουν με αγάπη και γίνονται μια χαρά άνθρωποι. – Ένα πράγμα που δεν θα στο πει γιατρός (γιατί δεν συμπεριλαμβάνεται στο DSM -IV diagnostic manual) είναι ότι πολλές φορές πολλά παιδιά έχουν αισθητηριακές ευαισθησίες που τους προκαλούν εκνευρισμό. Μια καλή εργοθεραπευτρια με ειδίκευση στην αισθητηριακή ολοκλήρωση μπορεί να βοηθήσει. (Αισθητηριακά δεν σημαίνουν σώνει και ντε αυτισμός αλλα αυτό δεν… Διαβάστε περισσότερα »

rakoun
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

ο γιος μου κοντά στα 2, όταν εκνευριζόταν με κάτι έπεφτε κάτω και χτυπούσε το κεφάλι του. Δεν του έδωσα ποτέ σημασία εκτός απο μια φορά που μάτωσε το στόμα του. Απέδιδα τη συμπεριφορά στο ξεκίνημα σχολείου, τα “δύσκολα 2” και την αργοπορία του στον λόγο που είμαι 1000000% σίγουρη ότι του δημιουργούσε εκνευρισμό. Ποτέ δε σκέφτηκα ότι φταίω εγώ, η δασκάλα, η γιαγια κτλ. Και πράγματι απλά κάποια στιγμη σταμάτησε. Δεν ξέρω αν βοηθάω με αυτό που λέω – νομίζω όμως οι καινούργιες μαμάδες το παρακάνουμε με την ανάλυση και τις ενοχές και την υπερπροσπάθεια να είμαι καλές. Παιδάκια… Διαβάστε περισσότερα »