Ένα ευχαριστώ γιατί με βοηθήσατε να μην κάνω κάτι που θα μετάνιωνα

Δεν ξέρω αν έχει νόημα ή αν θα βοηθήσει κάποιον/α η ιστορία μου, αλλά νιώθω την ανάγκη να την μοιραστώ και πιστεύω ότι το σάιτ βοήθησε πολύ στην τελική έκβαση αυτής της ιστορίας, οπότε ταυτόχρονα θέλω να ευχαριστήσω όλες και όλους όσους απαντούν στα σχόλια, στις ερωτήσεις αλλά και γράφουν τα διάφορα κείμενα που αναρτώνται, καθώς πολλά από αυτά αποτελούν εφαλτήριο σκέψης για πολλές κοπέλες – και άντρες θέλω να ελπίζω.

Λοιπόν, είμαι 20 χρονών και άρχισα να διαβάζω Α,μπα πριν περίπου 2 χρόνια. Πριν 3,5 χρόνια, στην τρίτη λυκείου άρχισα φροντιστήριο για τις πανελλήνιες, αρκετά αργοπορημένα θεωρητικά. Ωστόσο σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερα να φτάσω σε πολύ καλό επίπεδο, κάτι που φυσικά δεν έμεινε απαρατήρητο από τους καθηγητές μου.

Ανάμεσα τους και ένας που έκανε ένα από τα αγαπημένα μου μαθήματα. Αντικειμενικά ωραίος για την ηλικία του, αν και υπερβολικά σίγουρος για τον εαυτό του, παντρεμένος και με παιδιά. Κάτι, το οποίο δεν έχω προσδιορίσει ακόμα και πλέον δεν με νοιάζει κιόλας (ίσως το ότι μεγάλωσα χωρίς πατέρα να έπαιξε κάποιο ρόλο), με τράβηξε πάνω του και προσπαθούσα με τον τρόπο μου να τραβήξω την προσοχή του, πράγμα το οποίο πέτυχα και καταλήξαμε σε μια καλή σχέση μαθήτριας/καθηγητή με πειράγματα και συναφή.

Εδώ να τονίσω ότι ο συγκεκριμένος ήταν και είναι γενικά φιλικός με όλους τους μαθητές, πάντα κάνει χιούμορ, οπότε δεν υπήρχε τίποτα περίεργο στην όλη κατάσταση από μεριάς του. Με βοήθησε πολύ στο να δουλέψω το μάθημα του και να τα πάω καλά, με στήριζε και με παρότρυνε να ξαναδώσω πανελλήνιες όταν δεν κατάφερα να πιάσω με την πρώτη τον στόχο μου, όπως τελικά έκανα.

Δεύτερη χρονιά λοιπόν, νέο τμήμα αλλά ακριβώς ίδια φάση με χιούμορ με όλα τα παιδιά και γενικά καλό κλίμα. Αρχίζουμε να συζητάμε και περισσότερο μεταξύ μας στο τσατ, και για το μάθημα φυσικά αλλά και για άλλα κοινά ενδιαφέροντα όπως βιβλία, ταινίες κοκ. Διακρίνω κάποια αμυδρά ίχνη φλερτ, τα οποία κάποιο τρίτο άτομο ίσως και να μην θεωρούσε καν φλερτ. Αλλά εγώ ένιωθα ότι είναι διαφορετικό και ότι απλά είναι διακριτικό. Φίλη που ήξερε την όλη κατάσταση και έβλεπε τα μηνύματα, ωστόσο, μου έλεγε ότι δεν είναι όπως θέλω να το βλέπω και απλά με συμπαθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Από ένα σημείο και μετά με έπεισε.

Σε αυτό το σημείο νιώθω την ανάγκη να τονίσω ότι δεν ήμουν ερωτευμένη. Απλά ήθελα για κάποιο λόγο το ενδιαφέρον του συγκεκριμένου άντρα και ένιωθα ερωτική έλξη, και ίσως να με εξίταρε το γεγονός ότι θέλω κάποιον τον οποίο θεωρητικά δεν μπορώ να έχω. Το καλοκαίρι, αφού τελείωσα με τις πανελλήνιες, το διακριτικό φλερτ έγινε κανονικό φλερτ και μέσω μηνυμάτων αλλά και από κοντά, με εμένα να είμαι λίγο διχασμένη καθώς τόσο καιρό νόμιζα ότι όλα είναι στο μυαλό μου αλλά τελικά όχι, ήταν αμοιβαίο, με μια ταυτόχρονη αίσθηση ότι κάτι πάει πολύ λάθος.

Φτάνουμε στο σημείο να έχουμε βγει μερικές φορές οι δύο μας για καφέ, με εμένα γενικά να αποφεύγω να είμαστε τελείως μόνοι μας (τότε δεν καταλάβαινα γιατί) και καθώς επιστρέφαμε από μια βόλτα να σταματάει με το αμάξι σε ένα σημείο χωρίς κόσμο. Και εκείνη τη στιγμή με έπιασε για πρώτη φορά πανικός, και είπα ότι θέλω να πάω σπίτι μου γιατί με περιμένουν. Το σεβάστηκε και μέχρι να με αφήσει εκεί που ζήτησα μου είπε ότι πρώτη φορά του συμβαίνει, ότι δεν ξέρει πως έγινε, ότι προσπάθησε να το περιορίσει, ότι ότι ότι.. Κι εγώ απλά σοκαρισμένη να ακούω.

Μετά από εκείνη τη μέρα έφυγε διακοπές και είχα χρόνο να επεξεργαστώ όλα τα συμβάντα και τα γεγονότα των τελευταίων δύο χρόνων. Η πρώτη φάση ήταν που δεν πίστευα ότι μπορεί να γίνεται αυτό, είναι κουλό, έπρεπε να συνειδητοποιήσω τι έγινε. Η δεύτερη ήταν μια λανθάνουσα φάση, κατά την οποία έλεγα ότι δεν γίνεται να έχω φτάσει στην πηγή και να μην πιω νερό, αφού αυτό ήθελα, γιατί τώρα νιώθω ότι αν γίνει κάτι θα είναι λάθος; Γιατί το ένστικτο μου μου λέει να μείνω μακριά όταν υποτίθεται τόσο καιρό επιζητούσα αυτό το ενδιαφέρον;

Τέλος, μετά από πολλή σκέψη ήρθε η φάση της συνειδητοποίησης ότι όλο αυτό δεν είναι φυσιολογικό. Ότι δεν γίνεται, δεν μπορεί να επέτρεψε να συμβεί κάτι τέτοιο. Δεν γίνεται να πιστεύει ότι όντως θα γίνει το οτιδήποτε μεταξύ μας. Ήρθαν ο θυμός και τα νεύρα, καθώς και η κωμικοτραγική συνειδητοποίηση του ότι ο άνθρωπος αυτός είχε επίγνωση του τι κάνει. Μπορούσε να το σταματήσει, ήξερε ότι δεν είναι φυσιολογικό και είναι εκτός των ορίων, και επέτρεψε να ξεφύγει, μόλις ουσιαστικά λύθηκε η σχέση μαθήτριας/καθηγητή που είχαμε.

Θυμήθηκα ό,τι είχα διαβάσει εδώ μέσα για τις σχέσεις εξουσίας, και όσο κι αν ήθελα να νομίζω ότι είχα τον έλεγχο και δεν είχαμε κάποια σχέση εξουσίας όλον αυτόν τον καιρό, τελικά κατάλαβα ότι υπήρχε. Και πάντα θα υπάρχει σε τέτοιες καταστάσεις, ακόμα και αν δεν φαίνεται άμεσα. Έφερα στο μυαλό μου πολλά σκηνικά που τελικά έδειχναν το αντίθετο και απλά δεν τα έβλεπα, γιατί δεν ήθελα να τα δω.

Λίγους μήνες μετά όταν βρεθήκαμε να πούμε τα νέα μας (ναι, ξαναβγήκα μαζί του γιατί παρ’ολη την κατάσταση ήθελα να κρατήσω επαφή μαζί του καθώς μου είχε σταθεί σε πολλά), η συζήτηση πήγε πάλι στο “μεταξύ μας”. Και ενώ εκείνη την περίοδο είχα κάποια προβλήματα οικογενειακά και μη, (τα οποία μάλιστα του τα είπα) και δεν είχα δώσει την παραμικρή αφορμή να πάει αλλού ή συζήτηση, έπεσε στο τραπέζι ερώτηση για το αν θα μπορούσα να κανονίσω να βρεθούμε μόνοι μας. Τελείως μόνοι μας.

Και δεν ξέρω γιατί, αλλά χτύπησε πολύ άσχημα ένα καμπανάκι μέσα μου και θέλησα να τον τεστάρω, και ρώτησα τι θα γινόταν αν κάναμε κάτι και μαθευόταν. Θα λέγαμε ότι βρεθήκαμε τυχαία και ήπιαμε λίγο παραπάνω, συμβαίνει, είπε. Και κάτι έξτρα λεπτομέρειες ακόμα που δεν θυμάμαι, αλλά από όλα αυτά έβγαλα το συμπέρασμα ότι τα είχε σκεφτεί όλα ήδη, είχε ένα πλάνο τόσο καιρό. Και αυτό για εμένα ήταν τρομακτικό, γιατί πολύ απλά αν γινόταν κάποια στραβή θα είχε σκεφτεί πιθανότατα ήδη κάποια δικαιολογία η κάτι να πει ώστε να μην διαλύσει την δουλειά του και την οικογένειά του. Το ακόμα πιο τρομακτικό ήταν ότι δεν καταλάβαινε ότι ΌΛΟ αυτό δεν είναι υγιές και ότι δεν θα μου κάνει καλό αν γινόταν. Έλεγε ότι για εμένα θα ήταν καλύτερο αν δεν γινόταν τίποτα, αλλά ουσιαστικά με τα λόγια του με ωθούσε στο να σκέφτομαι το αντίθετο, ακόμα και αν δεν το έκανε εσκεμμένα.

Και φυσικά το κερασάκι στην τούρτα -για εμένα, καθώς με τρίγκαρε πολύ- ήταν ότι όλα αυτά ειπώθηκαν ενώ του είχα πει ότι δεν διανύω την καλύτερη περίοδο της ζωής μου. Του μίλησα για τα προβλήματα μου και εκείνος πήγε την συζήτηση αλλού, και ξαφνικά ένιωσα ότι δεν έχουμε κάτι άλλο να πούμε, σαν να μην τον νοιάζει κάτι άλλο. Ξέρω ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν ισχύει, βέβαια. Αλλά μάλλον εκείνη ήταν η στιγμή που κατάλαβα ότι πρέπει μια και καλή να απομακρυνθώ.

Τελικά με τον καιρό πράγματι απομακρύνθηκα, και νιώθω περήφανη για εμένα που δεν μπήκα στο τρυπάκι να αρχίσω κάτι που σχεδόν εξ’ ορισμού είναι λάθος, δεν ήταν υγιές και που στην τελική κατάλαβα ότι δεν το ήθελα πραγματικά.

Δεν ξέρω πόσο σαφή είναι τα γεγονότα, καθώς δεν έχω σκοπό να προδώσω την ταυτότητα κανενός και συνεπώς δεν έχω αναφερθεί σε πολλές λεπτομέρειες. Στην τελική όμως, θέλω για άλλη μια φορά να ευχαριστήσω το σαιτ, γιατί σίγουρα έβαλε το λιθαράκι του στο να καταλάβω τι γινόταν και να απομακρυνθώ έστω και τελευταία στιγμή, πριν κάνω κάτι που θα μετάνιωνα.

-V.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News