Είναι στιγμές που μισώ τη μητέρα μου

Ερωτήσεις απαντημένες από την ψυχολόγο Φαίνια Ξανθοπουλίδου.

Συγνώμη εκ των προτέρων για το μεγάλο κείμενο! Είναι στιγμές που νιώθω ότι μισώ τη μητέρα μου. Πέρασα όλη την παιδική μου ηλικία πιστεύοντας ότι είμαι κακός άνθρωπος γιατί δεν μπορώ να την αγαπήσω! Ξέρω ότι ακούγεται παράξενο, αλλά δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να την αγαπάει. Πλέον έχω καταλάβει ότι δεν φταίω εγώ, αυτή είναι σκ…λα. Είμαι ακόμα φοιτήτρια, σε λίγο καιρό θα πάρω το πτυχίο μου και δεν εργάζομαι. Επιμένως, δεν μπορώ να φύγω ακόμα από το σπίτι μου και αναγκάζομαι να μένω ακόμα με την οικογένεια μου. Νιώθω ότι αρρωσταίνει η ψυχή μου. Είμαι γεμάτη αρνητικά συναισθήματα. Οργή, απογοήτευση, αγανάκτηση, εκδίκηση! Η μητέρα μου ήταν πάντα πολύ αυστηρή, έως κακοποιητικη. Όταν μιλάω για κακοποίηση εννοώ και σωματική και ψυχολογική. Από όταν ήμουν παιδί ήθελε να τα κάνω όλα τέλεια. Δεν ανεχόταν το λάθος. Και όταν το λάθος γινόταν, εκείνη πάντα με χτυπούσε, φωνάζοντας ταυτόχρονα ότι θα με πατήσει κάτω. Για να γίνει αντιληπτό τι εννοώ, μιαα φορά στα προνηπια, στη χριστουγεννιατικη γιορτή η δασκάλα με έβαλε να κάνω την ευχουλα. Είπα το ποίημα μου τέλεια. Έπρεπε όμως να κάνω μαζί με μια άλλη συμμαθήτρια μου κάποιες κινήσεις, σαν χορευτικό. Στις κινήσεις μπερδεύτηκα και έκανα λάθος. Διανυσαμε όλη την κατηφόρα, από το νηπιαγωγείο προς το σπίτι, με εκείνη σχεδόν να με σέρνει απ τα μαλλιά. Όταν φτάσαμε σπίτι, ήμουν πεσμένη κάτω. Μου έδινε σφαλιάρες και με κλωτσουσε φωνάζοντας “παλιοκοριτσο, θα με κάνεις ρεζίλι εσύ εμένα”. Η αδερφή μου, 18 χρόνων γυναίκα, κοιτούσε χωρίς να κάνει τίποτα και συμπλήρωνε ότι πως είναι δυνατόν να μην έμαθα τις κινήσεις. Αυτά τα σκηνικά ήταν πολλά και γινόταν σχεδόν καθημερινά μέχρι και το γυμνάσιο. Μια μέρα στην πρώτη γυμνασίου είχαμε στο σχολείο συγκέντρωση γονέων και πήγε να ρωτήσει τους καθηγητές για την επίδοση μου. Ολοι της είπαν πολύ καλά λόγια, εκείνη τη χρονιά όπως και σε όλη μου τη μαθητική ηλικία ήμουν η καλύτερη μαθήτρια του έτους μου. ΟΜΩΣ, έκανα το μεγάλο αμάρτημα να γράψω σε ένα διαγώνισμα έκθεσης 16. Εκείνο το βράδυ επιστρέφοντας από τα αγγλικά μου χτύπησα την πόρτα λίγο πιο δυνατά. Ήθελα να πάω τουαλέτα και αφού την βιασύνη μου χτύπησα την πόρτα έντονα. Άκουσα την αδερφή μου που της είχε και αδυναμία να λέει “δωσ’της μια”. Η μαμά μου όντως άνοιξε την πόρτα δίνοντας μου σφαλιάρα. Μεγαλώνοντας σταμάτησε το ξύλο. Εγώ δεν ήμουν πια παιδάκι και αντιδρούσα. Ήξερε ότι αν τολμούσε πια να με χτυπήσει, το πιο πιθανό θα ήταν να πιαστουμε στα χέρια. Δεν ήμουν πια το παιδάκι που θα καθοταν να το χτυπήσουν αδιαμαρτυρητα. Η ψυχολογική βία, όμως, καλά κρατούσε. Πρώτη λυκείου, ημέρα Χριστουγέννων. Είχα κολλήσει δυστυχώς γαστρεντεριτιδα. Η μαμά μου έδωσε χαρτζιλίκι στα δύο αδέρφια μου 50 €. Με τα 50€ που αναλογουσαν σε εμένα όμως ήθελε να πάει στο super market. Εγώ φώναζα γιατί τα ήθελα, εκείνη επέμενε. Πήρα μπροστά της το πορτοφόλι της από το τραπέζι όπου ήταν και πήρα τα 50€ που μου αντιστοιχουσαν. Μόλις τα πήρα, ήρθε από πάνω μου και μου είπε ” άρρωστη εύχομαι να είσαι μια ζωή”. Είμαι πλέον 22 χρονών, εκείνη αντιμετώπισε ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας πριν από λίγο καιρό που παραλίγo να την οδηγήσει στον θάνατο. Πήγαινα στο να την βλέπω στο νοσοκομείο και τις δύο εβδομαδες που νοσηλεύτηκε. Τα αδέρφια μου ήταν στενοχωρημένα και την λειποταν. Εγώ όχι. Προσπαθούσα να νιώσω συμπόνια αλλά τίποτα. Πως είναι δυνατόν να είμαι τόσο σκληρή; Μα να μην νιώθω τίποτα; Δεδομένου ότι και προς τα αδέρφια μου είχε άσχημη συμπεριφορά, ίσως όχι τόσο όσο ως προς εμένα, αλλά πάντως άσχημη, γιατί μόνο εγώ ένιωθα έτσι; Πλέον δεν είναι τόσο κακοπιητικη όσο παλιά, ίσως επειδή ταραχτηκε γιατί έφτασε κοντά στο θάνατο. Νιώθω όμως ότι πλέον από θύμα έχω αρχίσει να γίνομαι θύτης. Της μιλάω πολύ άσχημα ακόμα και χωρίς αφορμή, έχω συνεχώς νεύρα, ουρλιαζω σαν ψυχασθενης με το παραμικρό που θα ακούσω, σπάω πραγματα κάθε φορά που με εκνευρίζει. Χθες μου είπε να σιδερώσω το πουκάμισο του αδερφού μου, γιατί εννοείται ότι ως κορίτσι πρέπει να κάνω τη δούλα του. Άρχισα να χτυπάω κάτω με μανία την καρέκλα της τραπεζαρίας με αποτέλεσμα να την σπάσω. Νομίζω πως έχω καταντήσει ψυχικά άρρωστη. Πως να βγάλω από μέσα μου όλο αυτό το σκοτάδι που έχω; Έχω ένα ακόμη πρόβλημα. Νιώθω συνεχώς ότι δεν αξιοποιώ σωστά τον χρόνο μου, ότι δεν κάνω σωστές επιλογές, ότι δεν παίρνω σωστές αποφάσεις. Αυτό το αίσθημα γίνεται χειρότερο όταν δεν έχω κάτι να κάνω και σκέφτομαι. Δεν θέλω να τελειώσει η εξεταστική για μην κάνω αυτές τις σκέψεις, οι οποίες όταν έρχονται στο μυαλό μου με φέρνουν στα όρια της κατάθλιψης. Αναρωτιέμαι, είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να αμφισβητεί τόσο πολύ την ορθότητα κάθε του επιλογής; Λες να φταίει η αυστηρότητα της μητέρας μου και το γεγονός ότι και αυτή και η αδερφή μου ήταν πάντα πολύ επικριτικες;

 

Στην άμεση ερώτηση σου, η απάντηση είναι ναι. Έχεις δεχτεί τόση κακοποίηση, που δεν είναι δυνατόν να έχεις καμία εμπιστοσύνη στον εαυτό σου.

Πρέπει να φύγεις από το κακοποιητικό περιβάλλον της οικογένειας σου και πρέπει να ξεκινήσεις θεραπεία, η οποία θα είναι μακρά και επίπονη.

Οι αντιδράσεις σου είναι απολύτως δικαιολογημένες. Το κακό είναι ότι όντας θύτης όπως το λες- αν μπορούμε να πούμε ότι είσαι θύτης όντως- συνεχίζεις να βλάπτεις κυρίως τον εαυτό σου και να αδυνατείς να αναπτύξεις μια υγιή προσωπικότητα που θα μπορέσει να σχετιστεί αρμονικά με τους άλλους στη μετέπειτα ζωή σου. Γενικά δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση αν δυσκολεύεσαι γενικώς στις διαπροσωπικές σου σχέσεις, ακόμα και αν δεν το θέλεις.

Η μητέρα σου δεν έχει καμία σημασία, εν προκειμένω, αλλά εσύ. Δεν μπορείς να την αγαπήσεις, γιατί δεν σε αγάπησε ούτε η ίδια, αλλά πίστεψε με αυτό είναι το λιγότερο. Το σημαντικότερο είναι να χτίσεις σιγά σιγά έναν υγιή εαυτό. Και αυτό θα το κάνεις μόνο μέσα από τη θεραπεία. Εκεί θα μπορέσεις να συγχωρέσεις και τη μητέρα σου, αλλά αυτό θα το κάνεις για σένα, όχι για εκείνη.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

76 points
Upvote Downvote

31
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
15 Θέματα σχολίων
16 Απαντήσεις θεμάτων
7 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
22 Συντάκτες σχολίων
Mia ideaμιμόζαlionessleasAloutero Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Εννοείται
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

να δούμε πότε η ψυχική υγεία θα απαλλαγεί από τα χριστιανικά κατάλοιπα του στυλ, να συγχωρέσεις τη μάνα σου για σένα. Και γιατί είναι πρόβλημα να μη τη συγχωρέσει ποτέ; Και γιατί χρησιμοποιείται η λέξη συγχώρεση αντί για την τακτοποίηση ;

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Σε καμία περίπτωση δεν έχει θρησκευτική σύνδεση εδώ το “να συγχωρήσεις τη μάνα σου για σένα”.
Ναι, είναι πρόβλημα το να μην τη συγχωρήσει, γιατί ενδεχομένως θα ζει μια ζωή με πικρία την οποία όμως έχει μια ευκαιρία να αποβάλει. Το ίδιο θα ίσχυε και με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο της είχε κάνει κακό, δεν αναφέρεται πουθενά το συγχώρεσέ τη επειδή είναι μάνα σου.
Άλλο συγχώρεση και άλλο τακτοποίηση, γι αυτό και χρησιμοποίησε αυτή τη λέξη και όχι αυτή που ταιριάζει σε εσένα περισσότερο.

Private
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Advocate

Πιστεύω πως εάν δεν καταφέρεις να συγχωρέσεις κάποιον και κρατάς το μίσος μέσα σου αυτό σε δηλητηριάζει συνεχώς. Ενώ αν καταφέρεις να τον συγχωρέσεις νιώθεις ταυτόχρονα και μια απελευθέρωση από το μίσος, και έχεις αποδομήσει και τα γεγονότα οπότε νιώθεις πιο ήρεμος. Ίσως γι’αυτο της λέει ότι θα το κάνει για τον εαυτό της. Δεν συνδέεται απαραίτητα με τη θρησκεία η οποία έχεις δίκιο ότι το τοποθετεί στο πλαίσιο που λες

Εννοείται
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

μα αυτό ακριβώς είναι το φιλοσοφικό-και όχι θρησκευτικό- υπόλειμμα του χριστιανισμού. Πως δεν μπορείς να φτύσεις το δηλητήριο του μίσους αν δεν εξαλείψεις την αιτία του. Η συγχώρεση, όμως, και μέσω αυτής η εξάλειψη της αιτίας του μίσους, χρειάζεται πάντοτε δύο για να λειτουργήσει ως τέτοια: αυτόν που τη ζητάει και αυτόν που τη δίνει. Χωρίς να ζητηθεί, διαιωνίζει την ανισομέρεια της σχέσης και εκθέτει ακόμη περισσότερο το θύμα στο θύτη του, έστω και εν απουσία του δεύτερου.

Aloutero
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Η διαδικασία της συγχώρεσης δεν έχει να κάνει με χριστιανικά κατάλοιπα. Είναι πρόβλημα να μην τη συγχωρέσει επειδή θα κουβαλάει πάντα τον θυμό μέσα της. Και αυτός ο θυμός θα την εμποδίζει να δει καθαρά τη δική της ζωή. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να συγχωρείς. Κι ας μη το μάθουν ποτέ οι συγχωρημένοι. Νομίζω ότι μπερδεύεις τη συγχώρεση με τη λησμονιά. Το να συγχωρέσεις δεν σημαίνει ότι ξεχνάς, ούτε ότι όλα γίνονται όπως πριν, ούτε ότι μπορείς να αγαπήσεις κάποιον αφού τον συγχωρέσεις. Υπάρχουν γονείς που συγχωρούν τους δολοφόνους των παιδιών τους. Πιστεύεις ότι αυτό σημαίνει πως εννοούν ότι δεν… Διαβάστε περισσότερα »

Εννοείται
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

το μίσος και ο θυμός είναι αποτελέσματα της προδοσίας της αγάπης που περιμένεις να πάρεις. Το να θεωρούμε αδύνατο να απαλλαγούμε από το θυμό χωρίς να αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την πηγή του είναι χριστιανικό. Ούτε λησμονιά. Αποδέσμευση: κόβω την σχέση που μου προκαλεί το θυμό και τις προσδοκίες που έχω από αυτήν γιατί είναι η πηγή του. Αν τη συγχωρήσω, απλά της επιτρέπω να συνεχίσει να επιδρά πάνω μου, αν δε συγχρόνως θεωρείται κακό να μισώ, οδεύω ολοταχώς προς την κατάρρευση.

Aloutero
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Από που προκύπτει ότι όταν συγχωρείς κάποιον συνεχίζεις να του επιτρέπεις να επιδρά πάνω σου;
έχεις εντελώς μπερδέψει την έννοια της συγχώρεσης. Έχεις εντελώς άλλο πράγμα στο μυαλό σου από αυτό που πραγματικά είναι.

lioness
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Μέντορας

@Εννοείται: Κάνεις λάθος. Όταν συγχωρήσεις τότε σταματά η επίδραση πάνω σου. Ο θυμός και το μίσος είναι πολύ ισχυρά συναισθήματα που σε τρώνε λίγο λίγο. Μόνο όταν φτάσεις στο σημείο να συγχωρήσεις, τότε πραγματικά αποδεσμεύεσαι. Η αποδέσμευση δεν έχει να κάνει με την απουσία φυσικής επαφής, το να κόψεις τον δεσμό δεν προσφέρει συναισθηματική αποδέσμευση. Σου δίνει χώρο να σκεφτείς και να αναπνεύσεις, αλλά όχι αποδέσμευση. Το έκανα με τη μητέρα μου, btw. Είχα να της μιλήσω και να τη δω πολλούς μήνες. Μόνο όταν τη συγχώρησα για ό,τι μου έχει κάνει, τότε πραγματικά μου έφυγε ένα τεράστιο βάρος από… Διαβάστε περισσότερα »

leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Aloutero, αυτό με τη συγχώρεση του δολοφόνου του παιδιού είναι συνταρακτικό πράγμα. Μεγαλείο που δύσκολα φτάνει κανείς. Μου θύμισες όταν είχε γίνει το τρομοκρατικό στο Μπατακλάν, είχα διαβάσει κάπου για έναν πατέρα που η γυναίκα του σκοτώθηκε εκεί και έστειλε επιστολή στους δράστες γράφοντας, είμαι συντετριμμένος αλλά δεν θα σας κάνω τη χάρη να σας μισήσω και θα μάθω και τον δίχρονο γιό μου που έχασε τη μαμά του να είναι χαρούμενος και ελεύθερος στη ζωή του γιατί ούτε εκείνος θα σας χαρίσει το μίσος του. Με είχε συγκλονίσει τότε. Δεν θα το ξεχάσω.

μιμόζα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ειδικός

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς πως οι θρησκείες παίρνουν προϋπάρχουσες αξίες και τις προβάλλουν ως δικό τους δημιούργημα. Έτσι και η συγχώρεση μπορεί να προϋπήρχε του χριστιανισμού, ακριβώς επειδή είναι πολύ σημαντική διαδικασία που μας επιτρέπει να μην κυκλοφορούμε γεμάτοι θυμό και πικρία για αυτά που έγιναν. Νομίζω πως είναι από τα τελευταία στάδια της θεραπείας, μακάρι να ζήσω αρκετά να το καταφέρω.

leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

μιμόζα, και εγώ ίδιες σκέψεις έκανα στη θεραπεία, σκεφτόμουν μακάρι να μην πεθάνω πριν προλάβω να βιώσω πώς είναι να μην έχεις μέσα σου μόνο φωτιά ή πάγο. Γιατί μόνο αυτά είχα, πότε το ένα πότε το άλλο. Το έλεγα ‘λιωμένο καυτό κερί’ ή ‘λιωμένο παγωτό’ και του έλεγα πότε θα πάρει επιτέλους σχήμα, πότε δεν θα είμαι ολόκληρη λιωμένη, λιωμένη καυτή ή λιωμένη παγωμένη. Να μην πεθάνω πριν καταφέρω να δω πώς είναι να βρίσκεσαι έξω από το χάος.

μιμόζα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ειδικός

Μιλάς σε παρελθοντικό χρόνο, που μου δίνει την αίσθηση πως το σχήμα που έψαχνες το βρήκες 🙂 Το έλπίζω και μου δίνει χαρά αυτή η σκέψη.

leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Ναι, το βρήκα. Κι εσύ μπορείς και όλοι όσοι κάνουν δουλειά με τον εαυτό τους μπορούν. Αρκεί να προσπαθείς σκληρά μέσα στο δωμάτιο αλλά και έξω από αυτό και να βλέπεις μπροστά σου αυτό που θέλεις να γίνεις. Όχι καταναγκαστικά ή διεκπεραιωτικά ή εμμονικά, αλλά κάθε μέρα να ανακαλύπτεις ποιο είναι το επόμενο βήμα. Και στα πισωγυρίσματα πάλι μπροστά να βλέπεις. Και τελικά θα γίνεις αυτό που είσαι, αυτό που πάντα ήσουν αλλά κάπου στην πορεία χάθηκε. Βέβαια υπάρχουν μόνιμες απώλειες. Η πιο πικρή για μένα, είναι πως ποτέ δεν θα μάθω ποια θα ήμουν πραγματικά αν η ζωή μου,… Διαβάστε περισσότερα »

lioness
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Μέντορας

Με έκανες να δακρύσω

μιμόζα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ειδικός

Το έκανα σκρινσοτ ❤️

Neverlander
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

Αγαπητή φίλη, είχα κι εγώ μια τρομερά κακοποιητική μητέρα και για πολλά χρόνια ένιωθα όχι μόνο φοβερή, τρομακτική λύπη κι αδικία, αλλά και μίσος απύθμενο. Μην κάνεις το ίδιο λάθος μ’εμένα, μη χαραμίσεις χρόνια και χρόνια σ’αυτό το στάδιο. Πήγαινε σε ψυχολόγο, θα ανακουφιστείς τρομερά! Για μένα δεν ήταν επίπονη διαδικασία, ήταν απελευθερωτική. Τι εννοείς δεν έφταιγα; Whaaaaat?! Δεν χρειάζεται να τη συγχωρήσεις (διαφωνώ κάθετα μ’αυτό), χρειάζεται όμως να συνειδητοποιήσεις ότι αυτή ήταν ανεπαρκής, να τη λυπηθείς που δεν κατάφερε να νιώσει το πιο σπουδαίο συναίσθημα, την ανιδιοτελή αγάπη προς και από τα παιδιά της. Σου στέλνω μια μεγάλη, τεράστια… Διαβάστε περισσότερα »

La locandiera
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

(Η ανιδιοτελής αγάπη προς τα παιδιά δεν είναι το πιο σπουδαίο συναίσθημα για όλους)

Neverlander
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

(Εννοούσα το πιο σπουδαίο συναίσθημα εντός αυτής της σχέσης, μητέρας-παιδιού)

nena
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Οταν ακουω για συγχωρεσεις και συγχωροχαρτια μου ανεβαινει το αιμα στο κεφαλι. Κανω χρονια ψυχοθεραπεια και οταν η ψυχοθεραπευτρια ανεφερε αυτη τη λεξη κοντεψα να τη σκοτωσω! Ας σταματησει αυτη η καραμελα καποια στιγμη, δεν συγχωρουνται ολα σ’αυτη τη ζωη, ειδικα οταν μιλαμε για κακοποιητικους γονεις. Καλη μου κοπελα, ενα πραγμα θα σου πω, ακομα και να φυγεις απ´το σπιτι δεν θα ηρεμησει η ψυχουλα σου. Και οικογενεια να κανεις, και ευτυχισμενο γαμο, παντα θα εχεις ενα μαχαιρι στην καρδια που θα σε ματωνει σε καθε κινηση. Η κακοποιητικη μανα ειναι ισοβια καταδικη, συμφωνια με το διαβολο. Μιλαω εκ πειρας… Διαβάστε περισσότερα »

Eleanor Oliphant
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Συμφωνώ απόλυτα με ‘εννοείται’. Θεωρώ οτι η συγχώρεση δεν είναι καθόλου απαραίτητη. Σφίχτηκε η καρδιά μου. Κι εγώ μεγάλωσα με παλαβή και κακοποιητική μάνα, αλλα αυτό που περιέγραψες με σόκαρε. Ελπίζω να ζητήσεις τη βοήθεια που χρειάζεσαι όσο πιο γρήγορα γίνεται! Καλή τυχη!!

EM
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Λυπάμαι για όσα σου συνέβησαν μέχρι τώρα. Χαίρομαι όμως που αναζητάς βοήθεια και έχεις εντοπίσει το πρόβλημα. Είναι σα να έχεις ήδη αρχίσει να το λύνεις. Ξεκίνα θεραπεία το συντομότερο, κράτα το για τον εαυτό σου, μη περιμένεις έγκριση από τα αδέρφια σου και τη μητέρα σου. Μπορεί να είναι μακρά και επίπονη όπως λέει η Φαίνια αλλά θα σου προσφέρει μια καλή ζωή με εφόδια ώστε να περιτριγυριστείς από σωστούς ανθρώπους. Έτσι φεύγει το σκοτάδι, αλλιώς υπάρχει κίνδυνος να βυθίζεσαι όλο και περισσότερο. Καλή επιτυχία σου εύχομαι!

emy memy
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Δεν χρειάζεται να συγχωρέσεις κανέναν. ΚΑΝΕΝΑΝ ακούς; Η λύτρωση θα έρθει μέσα απο τη δουλειά που θα κάνεις με τον εαυτό σου.

Louk Ritia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Ειδικός

Ειλικρινά, δεν ξέρω τι να πω για να σε βοηθήσω, είναι σαν να το έγραψα εγώ. Ακριβώς σαν να το έγραψα εγώ. Και της το είπα πρόσφατα ότι τη μισώ κ τη σιχαίνομαι. Δεν είμαι σίγουρη ότι το νιώθω ακριβώς έτσι, αλλά σίγουρα την αντιπαθώ τελείως.

Groundhog day
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Πόσο στεναχωρη αυτή η ιστορία… Σου εύχομαι να πάρεις γρήγορα πτυχίο και να βρεις δουλειά, για να ανεξαρτητοποιηθεις και να φύγεις από το αρρωστημένο περιβάλλον. Φυσικά πρεπει να ξεκινήσεις θεραπεία όπως είπε η Φαίνια. Σου εύχομαι καλή δύναμη και όλα να σου πάνε καλά από εδώ και πέρα.

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Συμφωνώ απόλυτα με τη Φαίνια, τόσο στο ότι χρειάζεσαι βοήθεια άμεσα, όσο και στο ότι πρέπει να απομακρυνθεις άμεσα από αυτό το περιβάλλον. Πολλοί σπουδάσαμε κ δουλεύαμε. Θα σου κάνει τόσο καλό, που αξίζει η ταλαιπωρία του να προσπαθείς να τα βγάλεις πέρα μόνη σου. Ευτυχώς στους περισσότερους δήμους υπάρχουν ακόμη εξαιρετικές δομές στα κέντρα ψυχικής υγιεινής, με κόστος αν δεν απατώμαι περίπου 10€/επίσκεψη, πράγμα που κάνει κ αυτό εφικτό. Είναι σημαντικό που συνειδητοποιείς. Ίσως είναι σημάδι ότι είσαι έτοιμη να αντιμετωπίσεις. Η ψυχική σου υγεία πρέπει να είναι νούμερο 1 προτεραιότητά σου. Έχεις πολλή δουλειά να κάνεις, αλλά ειλικρινά… Διαβάστε περισσότερα »

phychodelico
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Η ψυχολόγος μου λέει ότι είναι ανθρώπινο να μη συγχωρέσεις αλλά και να συγχωρέσεις. Όπως νιώθεις. Για αρχή βρες ένα ψυχολόγο και οταν πάρεις το πτυχίο αν μπορείς πήγαινε κάπου στο εξωτερικό για να έχεις πλήρη αυτονομία.