Γειά σου Α,μπα, Σκέφτομαι συνέχεια τελευταία το ίδιο πράγμα, οτι στην κηδεία της μητέρας μου, μπροστά σε όλους τους φίλους και συγγενείς, θα ανέβω ως πρωτότοκη κόρη να βγάλω ένα λόγο λίγο πριν την θάψουν και θα πω το εξής: Καλησπέρα, είμαι η κόρη της Α., μάνα ήθελα να σου πω οτι δεν θα μου λείψεις. Και να σηκωθώ να φύγω. Θέλω να νιώσω την ικανοποίηση οτι το μάθαν όλοι. Είμαι 40 χρονών και η μητέρα μου 60, δεν έχει κάποιο πρόβλημα υγείας, αλλά το παραπάνω το σκέφτομαι συχνά. Μιλάμε σπάνια, κουβέντες πάνω πάνω μόνο, για τον καιρό, δουλειά , καμια γρίππη αυτά. Οι τσακωμοί είναι σπάνιοι πλέον και χωρίς την ένταση που είχαν όταν ήμουν 25. Ξέρω οτι είχε καταπιεστικά παιδικά χρόνια, οτι παντρεύτηκε έναν αδιάφορο, ευθυνόφοβο άνθρωπο (τον πατέρα μου), αλλά δεν την δικαιολογώ για την πικρία και την κακία που βγάζει. Στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε την ζωή μας, δεν γίνεται μια ζωή να φταίνε οι άλλοι για τα δικά μας βάσανα. Δεν έχει καμία δύναμη πλεον επάνω μου, όμως θέλω να ξέρουν όλοι οτι εγώ με αυτόν τον μικρό χίτλερ δεν έχω καμία σχέση. Θεωρείς με αυτά τα λίγα που διάβασες οτι άν πω κάτι τέτοιο στη κηδεία γίνομαι η μάνα μου; ένας μικρός πικρόχολος άνθρωπος; η αίσθηση που έχω απο την μια είναι της ικανοποίησης και απο την αλλη της τύψης οτι έγινα αυτό που απέφευγα τελικα.
Δεν ξέρω αν γίνεσαι η μαμά σου, τουλάχιστον από αυτά που περιγράφεις. Δεν ξέρω κατά πόσο φέρεσαι μικροπρεπώς ή γενικώς πόσο είσαι πικρόχολη στη ζωή σου.
Δεν υπάρχουν πολλά λόγια να σου πω, πρέπει να κάνεις θεραπεία, και με κάποιον τρόπο να συγχωρέσεις τη μητέρα σου, όχι για να συγχωρέσεις το αληθινό πρόσωπο και να έχεις μια καλή σχέση μαζί του, αλλά για να θεραπευτείς από την πικρία που κουβαλάς.
Είσαι πολύ νέα ακόμα και μπορείς να ξεπεράσεις τα συναισθήματα αυτά, ώστε να σπάσεις τον κύκλο. Η ίδια, πικραμένη από τη ζωή της, σου φέρθηκε και σου ίσως σου φέρεται κακοποιητικά, εσύ μπορείς να βάλεις ένα στοπ.
Δεν είναι εύκολο, μην το σκεφτείς ούτε στιγμή. Είναι πολύ επώδυνο και εξουθενωτικό καμιά φορά. Αλλά μια επιτυχημένη ψυχοθεραπευτική σχέση μπορεί στην κυριολεξία να σου σώσει τη ζωή.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Στις συνεδρίες με την ψ, περισσότερο θα έλεγα ότι έμαθα, μου έλεγε, πώς λειτουργούν οι άλλοι, αυτοί που δεν τους καταλαβαίνω, που δε μου μοιάζουν. Τους αγαπούσα πάντα, αλλά με θύμωναν, γιατί νόμιζα ότι δεν κάνουν το σωστό. Άλλοτε δεν έκαναν το κοινώς αποδεκτό ως σωστό και άλλοτε δεν έκαναν αυτό που θα έκανα εγώ, το οποίο, κλασικά, βάφτιζα ως σωστό. Αυτή η γνώση με βοήθησε να μη θυμώνω και τη χρειάστηκα όταν έφτασε η στιγμή να συνειδητοποιήσω ότι είμαι θυμωμένη με τη μαμά μου, την οποία είχα ήδη χάσει. Δεν υπάρχει τίποτα πιο λυτρωτικό, από το να πεις σε… Διαβάστε περισσότερα »
Πόση αγάπη ΄κουβαλάς’ , πόση!
Όση χρειάζεται για να λέγομαι άνθρωπος, ελπίζω. Όσοι έχουμε όλοι.
Πρέπει να κάνεις θεραπεία για σένα! Να κάνεις θεραπεία για να διώξεις αυτή την πίκρα και το μίσος.. ότι έχουμε ζήσει στα παιδικά μας χρόνια το κουβαλάμε για πάντα και ακόμα και αν δεν θέλουμε να γυρίσουμε εκεί κάποια στιγμή θα μας χτυπήσει την πόρτα!
Μπορείς να ξεκινήσεις να διαβάζεις το βιβλίο οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας της Μίλλερ!
Λες και έστειλα την ερώτηση εγώ! Δυστυχώς κ εγώ έχω μια μάνα που ντρέπομαι κ φοβαμαι μη μάθει κανείς ότι είναι συγγενής μου κ γίνω ρεζίλι των σκυλιών,μια μάνα που δεν ήθελα από τα εφηβικά μου χρονια-πιστεψε με αν μπορούσα να δώσω τον εαυτό μου για υιοθεσία, θα το κάνα χωρίς δεύτερη σκέψη- κ φυσικά δεν έχουμε πλέον σχέσεις. Ούτε τα τυπικά. Ξεκίνησα πριν πολλά χρόνια θεραπεια να δω τι στο καλό με απωθουσε τόσο πάνω της,τι φταίει, πως εξηγείται η όλη κατάσταση. Και την βρήκα την απάντηση μου . Το ίδιο λοιπόν θα προτείνω κ σε σενα: θεραπεια. Όχι… Διαβάστε περισσότερα »
Marie, φαντάζομαι ότι αυτό, το ότι δηλαδή από ότι αναφέρεις δεν σου ήταν καθαρό τι ήταν αυτό που σε απωθούσε τόσο πάνω της, ηταν και το πιο δύσκολο κομμάτι. Υποθέτω ότι περιλαμβάνει και ένα κομμάτι ενοχών αυτό το συναίσθημα. Εγώ τουλάχιστον, έχω νοιώσει έτσι στη δική μου περίπτωση. Ένας κύκλος “αντιπάθειας” και καπάκι ενοχών.
Αν δεν γίνομαι αδιάκριτη, δεν υπήρχε κάτι “χειροπιαστό” που σε έκανε να νοιώθεις έτσι απέναντί της; Ήταν όλο τόσο δυσδιάκριτο;
Στην αρχή ναι…βλέπεις τα χρόνια gaslighting που είχα φάει με κάναν να πιστεύω ότι εγώ είμαι το πρόβλημα κ ότι για όλα εγώ φταίω. Με το που κατανοήσεις όμως τι είναι gaslighting κ πως εκδηλώνεται η ψυχολογική κ συναισθηματική βια,το παιχνίδι τους τελείωσε. Μετά όλα είναι πεντακάθαρα. Γιαυτό όμως,θες ψυχολογο..μόνος δε μπορείς να αρχίσεις…
Χαίρομαι που απελευθερώθηκες από όλο αυτό. Έκανες τεράστιο δώρο στον εαυτό σου.
Η διαφορά είναι ότι εσύ θα κάνεις κάτι επίτηδες και αυτή έκανε ότι μπορούσε.
Και δεν υπάρχει λόγος να γίνει δημόσια. Λες να μην γνωρίζει ο περίγυρος; Θεωρείς ότι θα μπορούσε να είναι η τέλεια μάνα, με την καλύτερη συμπεριφορά και δεν το έκανε; Δεν τη δικαιολογώ απλά επειδή εσύ δε θέλεις να της μοιάσεις και γνωρίζεις τις επιλογές σου, ξέρεις πως να γίνεις καλύτερη για σένα, για τη δική σου ζωή.
OoOoOo Μα τι λες!