Αγαπητή Α,μπά, βάλε καφέ να στα πω.
Ήμουν που λες στο αεροπλάνο της επιστροφής. Εγώ να κοιτάζω μπροστά και να κλαίω με αυτούς τους λυγμούς που προσπαθείς να κρατήσεις βουβούς αλλά όλο το στέρνο σου τραντάζεται, και αυτός να κλαίει κοιτώντας έξω από το παράθυρο. Η κατεύθυνση των σωμάτων και του βλέμματος μας τόνιζε αυτό που παραδεχτήκαμε την προηγούμενη μέρα: οι πορείες μας είχαν εμφανώς αποκλίνει πλέον.
Ενώ λοιπόν τρέχει το δάκρυ κορόμηλο, παρατηρώ ότι δίπλα μας κάθονται δύο κοπέλες με τα κεφάλια σχεδόν ενωμένα πάνω από την οθόνη ενός κινητού να συζητάνε ενθουσιασμένες τα μηνύματα που έρχονται.
Είναι από ένα ματς στο τίντερ, πολλά υποσχόμενο από τα λεγόμενα της κοπέλας, που της ζητάει να βρεθούν από κοντά. Και εκεί συνειδητοποιώ την ποιητική της μεγάλης αντίθεσης: ο σπαραγμός της σχέση που τελειώνει, και οι προοπτικές της σχέση που (θα μπορούσε να) αρχίζει, να εκτυλίσσονται παράλληλα στις διπλανές θέσεις.
Και το θυμήθηκα σήμερα που μου περιέγραφε η Pauline την χθεσινή συνάντηση με τον πρώην, για να της δώσει τα πράγματά της. Τα έφερε σε ένα tote bag από κάποιο ταξίδι (του/τους; θα σε γελάσω) και η Pauline για να μην χρειαστεί να τον ξανασυναντήσει για του το επιστρέψει (λίγο meta, η αλήθεια να λέγεται) ζήτησε να της τα δίνει ένα ένα για να τα βάζει στο backpack της. Και εντάξει τα νεσεσέρ και τα τάπερ, αλλά όταν φτάσανε στο δαντελωτό σουτιέν που ανέμισε στο αεράκι του Σηκουάνα, εκεί κοκκίνησε και του άρπαξε ολόκληρη την τσάντα από το χέρι και του είπε “θα τα πάρω τελικά έτσι”.
Ένιωσα πως τη στιγμή που εμφανίστηκε σε κοινή θέα αυτό το τόσο προσωπικό (intimate) αντικείμενο – σύμβολο της πιο initimate πράξης που σε ενώνει αλλά ταυτόχρονα σε αφήνει εκτεθειμένο απέναντι στον άλλο – ήταν που η Pauline αποφάσισε να βάλει τέλος την διαδικασία, να αρπάξει την τσάντα με τα προσωπικά της αντικείμενα ως έχει, και να φύγει.
8 λεπτά με το ρολόι κράτησε η συνάντηση όπως είπε. Και ’38 ήταν στην στάση του λεωφορείου. Καλά πήγε αυτό. Θέλω λοιπόν να μάθω με τη σειρά μου, είχε κάποιος χωρισμός σας κάτι τις το ποιητικό ή θύμιζαν οι περισσότεροι θρίλερ ή φαρσοκωμωδία; Εντοπίσατε κάποιο σύμβολο της εσωτερικής σας κατάστασης εκείνη τη στιγμή;
Θα δώσουμε λέτε με τις ιστορίες μας τροφή στο Αμπαρλεκιν ή κινδυνεύουμε να μας τις κλέψει για την επόμενη ταινία του ο Wong Kar Wai; Και δεν θέλω να μου αναρωτιέστε ποτς γκενεν ατο, το κολλητάρι του η Πέμυ Ζούνη θα του έχει κάνει την μετάφραση, να μου το θυμηθείτε.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν ξέρω αν είναι ποιητικό κι αν θα το αποδώσω σωστά, αλλά μια σκηνή που μου έχει μείνει από χωρισμό είναι η παρακάτω. Να πω ότι αυτή η σχέση με έκανε να καταλάβω ότι η αγάπη δεν αρκεί, γιατί ακριβώς επειδή αγαπιομασταν καταλήξαμε να ταλαιπωρουμε ο ένας τον άλλον απίστευτα μέχρι να παραδεχτούμε ότι δεν ταιριάζουμε και το καλύτερο είναι να είμαστε χώρια. Επίσης τα ειχαμε από απόσταση, οπότε ήρθε ένα σαββατοκύριακο σε εμένα. Το οποίο και ήταν το τελευταίο που ήμασταν μαζί. Αφού το είπαμε λοιπόν ότι δεν πάει άλλο, κλάψαμε και ξανακλαψαμε, αποφασισαμε να μη φύγει αμέσως, να… Διαβάστε περισσότερα »
Πωπω…συγκινήθηκα
Πολύ συγκινητική στιγμή
Μπορώ να ρωτήσω, γιατί δεν ταιριάζατε και γιατί ταλαιπωριόσασταν; Θα με ενδιέφερε να μάθω… αν δεν γίνομαι αδιάκριτος φυσικά!
Να σου πω την αλήθεια, δεν θέλω να μιλήσω για εμάς συγκεκριμένα όχι γιατί γίνεσαι αδιάκριτος, αλλά γιατί δεν μπορώ να χωρέσω δύο ανθρώπους και μερικά χρόνια σε λίγες γραμμές. Αλλά θα πω με παραδειγματα τι εννοώ. Αυτό που θέλω να πω λοιπόν είναι ότι το να θεωρείς τον άλλο “καλό” άνθρωπο, να έχετε τις ίδιες αξίες, να τον γουστάρεις, να περνάτε καλά, να τον θαυμάζεις απεριοριστα κλπ κλπ, όλα αυτά δεν αρκουν πάντα. Γιατί παράλληλα μπορεί να είστε σε άλλες φάσεις ζωής που δύσκολα συγκλίνουν, να έχετε αλλα γούστα στη ζωή σας και την καθημερινότητα, από το πώς θέλετε… Διαβάστε περισσότερα »
Κοτσύφι, πολύ συγκινητικό.
αλοιφη μας εκανες
Κοτσύφι, πραγματικά κινηματογραφικός χωρισμός. Και κρίνοντας από αυτήν τη σκηνή και μόνο, η σχέση σου με τον πρώην σου φαίνεται να ήταν μια σχέση που άξιζε όσο κράτησε και άσχετα με το αποτέλεσμα.
Κοτσυφι με συγκίνησες αλλά μην πηδάς με παπούτσια πάνω σε στρώματα. Το πρώτο μου στρώμα το βρήκα εδώ στο σπίτι που νοίκιασα και τώρα που πήρα καινούργιο θα το βγάλω μια μέρα με ήλιο το δρόμο.
Θα εξαφανιστεί πιτσ φυτίλι γιατί δεν έχουν καλά στρώματα να κοιμηθούν οι άνθρωποι.
#that’sthewhitepriviledge
Κοτσυφι με συγκίνησες όλα αλλά άλλη φορά μην πηδάς πάνω σε στρώματα. Αυτό που είχα το βρήκα παρατημένο δω στο σπίτι που νοίκιαζώ και τώρα που πήρα άλλο θα το βγάλω έξω μια μέρα με ήλιο. Και θα το πάρουν πιτς φυτίλι γιατί δεν έχει καλά στρώματα να κοιμηθεί ο κόσμος.
Δεν θα τον περιγράψω ακριβώς ως ποιητικό αυτόν τον χωρισμό, αλλά θα σκάσω αν δεν το πω. Περίμενα την κατάλληλη αφορμή για να το διηγηθώ κάπου:
Sister of mercy: “Δεν την παλεύω άλλο, θέλω να χωρίσουμε”
Αυτός: ” Κάτσε ρε συ, και τελικά δεν θα πάμε στο εξοχικό? Τι θα τα κάνω όλα αυτά τα τάπερ με τα φαγητά που έφτιαξε η μάνα μου?”
Γελάνε και τα πόμολα.
αχαχαχαχ εγώ θα έτρωγα από τα τάπερ και μετά θα χώριζα. Λάθος timing sister of mercy.
Μα το σκέφτηκα! Χαχαχα
@Sister of mercy
Αχχααχα τί διαμαντακι ήταν ο τύπος 😁
Αυτός και η μαμά. Που την ανέφερε και κάθε μία ώρα παρεμπιπτόντως.
Έχω γράψει αποχαιρετιστήριο μήνυμα σε χαρτάκι, το έχω κόψει μια μια λέξη, έχω ανακατέψει τις λέξεις, τις έχω βάλει σε κουτακι μινιατούρα και περιμένω την κατάλληλη στιγμή. Κάτι έχεις στο δόντι του λεω, πήγαινε στην τουαλέτα. Πηγαίνει, αφήνω το παζλ στη θέση του, φεύγω χωρίς να πληρώσω (τα καλά της πατριαρχιας) και εξαφανίζομαι. Βγαίνει από την τουαλέτα, αντί για μένα βρίσκει το παζλ, το φτιάχνει, το διαβάζει, πληρώνει αρον αρον και τρέχει στο δρόμο, όπου με βρίσκει να περιδιαβαινω ευτυχής. Αυτά παθαίνει, όποιος ταλαιπωρεί τη Lou.
@Lou
Χαχαχα μη μου πεις ότι θα μας αφήσεις έτσι, χωρίς να μας πεις κτ περισσότερο 😁😁
Στη τελική τι έλεγε το παζλ;😆
Το παζλ έλεγε κάτι χαζό, του τύπου καλή τύχη και καλή καρδιά, τελείως τετριμμένο. Με το αγόρι τα ξαναβρήκαμε, αλλά είχε χαθεί ο ενθουσιασμός…
εγω πηγα να παρω τα πραγματα απο το σπιτι που θα συνεχιζε να μενει αυτος. αυτος με χωρισε. αυτος μου ειπε ενα σ αγαπω αληθεια αλλα δε μπορω να προσπαθησω αλλο τωρα (και δε ξαναμπορεσε). εμεινα μονη μου να μαζευω τα απειρα πραγματα μου και να ανεβοκατεβαζω πραγματα στο αυτοκινητο. τραγικες στιγμες. μεσα σε ολο μου το δραμα να σκεφτομαι τι να παρω, τι να αφησω…. σταματησα να κλαιω καθως μαλλον με επιασε το οργανωτικο μου μη ξεχασω κατι. μετα γυριζοντας στο σπιτι με επιασε ενα κλαμα τρομερο που σχεδον κρατησε 2 βδομαδες.. τιποτα το ποιητικο δεν ειχε το οτι… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ του μάζεψα τα πράγματα που είχε φέρει αυτός για το σπίτι (δικό μου ήταν, αυτός με χώρισε) που μέναμε και του είπα να έρθει να τα πάρει. Τα κατέβασα κάτω και όταν ήρθε με ρώτησε το πολυ κινηματογραφικό: τίποτα δεν κράτησες; και γω απάντησα αυθόρμητα την αλήθεια: τον κουβά με τα ροδάκια.
Το θυμάμαι τώρα και γελάω αλλά τότε ζουσα την απόλυτη καταστροφή. Ακολουθησε ένας ακόμα πυρηνικός όλεθρος στη ζωή μου. Ο κουβάς με τα ροδάκια άντεξε άλλα έξι χρόνια.
Συζούσαμε σπίτι μου και βλέπαμε ότι δεν πάει άλλο. Μου είπε ότι θα μετακόμιζε με την πρώτη ευκαιρία. Μια μέρα γυρνάω στο διαμέρισμα και βρίσκω μια ανθοδέσμη στο τραπέζι με κάρτα που έγραφε “Σε ευχαριστώ για τις υπέροχες στιγμές που μου χάρισες”. Βαλάντωσα η αλήθεια είναι.
ποτέ δεν είχα μπορέσει με κανέναν σύντροφό μου να κοιμηθώ όλη νύχτα αγκαλιά γιατί εκτός από εντελώς άβολο το βρίσκω και δύσκολο για εμένα που στον ύπνο μου θέλω να κινούμαι. Πάντα λοιπόν ξάπλωνα στην μέσα μεριά του ώμου του για λίγο και πριν αποκοιμηθώ γύριζα στη δική μου μεριά. Εκείνος ήθελε να μένω στην αγκαλιά του και όλο μου έλεγε να μη φεύγω. Ένα βράδυ έχω περάσει τόσο όμορφα μαζί του, είμαι τόσο ευτυχισμένη και τόσο ερωτευμένη που έχω ηρεμήσει και έχω κουρνιάσει όλη νύχτα στην αγκαλιά του. Νομίζω πρώτη φορά στη ζωή μου κοιμήθηκα και ξύπνησα στην ίδια… Διαβάστε περισσότερα »
Με χώρισε δύο μέρες πριν την αλλαγή της χρονιάς, δεν είχα ξανά κλάψει πάνω σε μηχανή, να είσαι μες στη πόλη το βράδυ πάνω σε μια μηχανή και να κλαίς με τα κτήρια να περνάνε πίσω κ μια έρημη πόλη άνετα σκηνή για βιντεοκλίπ. Δεν ξέρω ακόμη αν σε πονάει ο χωρισμός ή όταν καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να κάνεις το άλλο άτομο χαρούμενο δίπλα σου
Ειχε ερθει στο νησι μου και του ειπα οτι θελω να χωρισουμε μετα απο 4.5 χρονια σχεσης. Ημασταν κι οι δυο φορτισμενοι συναισθηματικα και κλαιγαμε ανα διαστηματα. Εκλαιγα κι εγω γιατι παρολο που οντως ηθελα να χωρισω, μετα απο τοσα χρονια εκεινη τη στιγμη φαινοταν δυσαρεστη αυτη η καταληξη και με ειχε παρασυρει κι η δικη του συναισθηματικη φορτιση. Μπαινουμε μαζι σ ενα πρακτορειο να κλεισει τα εισιτηρια της επιστροφης και εκεινη την ωρα η γυναικα που δουλευε εκει σκουπιζε και κατα λαθος σκουπισε τα ποδια μας την ωρα που μπηκαμε. Οποτε γυρναει μας κοιταει και μας λεει «Δε θα… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι αμέ έχουν Καββαδία. Τασσώ..
χαχαχαχα δεν είναι της τάξεώς μας τα ρομάντζα.
Δεν ξερω αν ειναι ποιητικο αλλα εχει πλακα καπως. Μιλουσαμε στην παραλια, και πιναμε whiskey σε γυαλινα ποτηρια τα οποια εχει ζωγραφισει, το ενα ειχε μια ορκα και το αλλο μια καρδια. Οταν με ρωτησε ποιο θελω, της ειπα αυτο με την καρδια. Καπου στο δευτερο γεμισμα, το ποτηρι μου πεφτει και σπαει, εκεινο το βραδυ εσπασε και η καρδια μου μολις μια ωρα μετα απο αυτο.
Υ.Γ οχι δεν θυμωσε για το ποτηρι 😛