Έγινα δυσάρεστη: Άλλαξε 5 χρώματα

Ντάξει, δεν του έκανα και τα μούτρα κρέας

Συστεγαζόμαστε με μια ακόμη εταιρία στο ίδιο ισόγειο γραφείο (σύνολο 6 άτομα) και καλούμαστε να κρατάμε μεταξύ μας το χώρο καθαρό καθώς οι εκκλήσεις του αφεντικού μου να πληρώνουν από κοινού κάποιον/α να καθαρίζει τακτικά, έχουν πέσει στο κενό.

Το αφεντικό της άλλης εταιρίας, ονόματι Μαλαπέρδας για τις ανάγκες της αφήγησης, αφήνει παντού τα ίχνη του: θες “υπολείμματα” στην τουαλέτα, θες πιάτα στο νεροχύτη, θες συσκευασίες από δέματα που άνοιξε και παράτησε στο πάτωμα; Εδώ είχαμε φτάσει να περπατάμε πάνω στην σκηνή που επί τρεις μέρες είχε παρατημένη στο πάτωμα και είχε πιάσει το ένα τρίτο του γραφείου γιατί στέγνωνε από την υγρασία που μάζεψε στο glamping που πήγε το Σαββατοκύριακο (τρομάρα του). Οι υπάλληλοι του (που του τα έχουν μαζεμένα για τον σεξισμό/ ρατσισμό/ τσιγκουνιά του και τα προκλητικά του σχόλια) καλούνται -ω τι ειρωνία- να μαζεύουν τα ασυμμαζευτα του επί καθημερινής βάσης, αν και του λόγου τους δεν πάνε πίσω (έχω μετρήσει 5 μέρες που είχαν παρατημένο πιάτο με κόκκινη σάλτσα στο νεροχύτη από την μεσημεριανή τους μακαρονάδα).

Ένα απόγευμα Παρασκευής έχουμε ξεμείνει οι δυο μας στο γραφείο και όταν η playlist σταμάτησε συνειδητοποιούμε ότι ακούγεται ένα επίμονο χρουτσου χρουτσου. Βρε τι είναι, από δίπλα θα είναι, από έξω θα είναι, από πάνω θα είναι, με τα πολλά φεύγουμε και κλειδώνουμε πίσω μας.

Όταν μπαίνουμε σιγοσφυρίζοντας (#νοτ) Δευτέρα πρωί, η μαύρη σακούλα σκουπιδιών που βρισκόταν ακουμπισμένη δίπλα από τον κάδο έχει μια τρύπα στην βάση της και μπροστά της κάτι που θυμίζει χαρτόκουτο έχει μετατραπεί σε βουναλάκι από κομφετί. Τα αποδεικτικά στοιχεία μένουν στο πάτωμα για αξιολόγηση από όλους, που ομόφωνα κρίνουν ότι ο ύποπτος είναι ποντίκι. Τότε λοιπόν ο Μαλαπερδας κάνει κάτι ανήκουστο: μαζεύει με σκούπα και φαράσι το κομφετί, δένει κόμπο την σακούλα και την πάει μέχρι τον κάδο απορριμμάτων.

Μια εβδομάδα μετά το συμβάν, ώρα μεσημεριανού εγώ βρίσκομαι καθισμένη στο τραπέζι, πλάτη προς τον υπόλοιπο χώρο τρώγοντας το φαγητό μου, το αφεντικό μου και ο ένας υπάλληλος του Μαλαπέρδα είναι καθισμένοι στα γραφείο τους και ο ήρωας μας στη μέση του χώρου βηματίζει και μουρμουρίζει για θέματα δουλειάς. Ξαφνικά στιγμή κοντοστέκεται και δηλώνει:

-Μ: Καλό θα ήταν να μην ξαναβρώ σακούλα εκτός κάδου γιατί θα μας φάνε τα ποντίκια.

– … (Σιωπή στο ακροατήριο, δεν κουνήθηκε κανένας μας από την θέση του ούτε σχολίασε  τίποτα)

– Μ: Ακούς Ζουρλοπαντιέρα;

– Ζ:  Γιατί απευθύνεσαι σε μένα προσωπικά; (χωρίς να γυρίσω καν προς το μέρος του)

– Μ: Γιατί εγώ μαζεύω εδώ μέσα, εσύ τι κάνεις;

– Ζ: (γυρνάω να τον κοιτάξω, γουρλώνω τα μάτια θεατρικά εις ένδειξη έκπληξης και κάνω την φωνή της παιδικής απορίας) Όντως;

– Μ: Ναι, παρόλο που είμαι άντρας.

– Ζ: (με γυρισμένη πλάτη πια, και μπουκώνοντας το στόμα μου με το φαγάκι μου σε πλήρη απαξίωση) Μπράβο Μαλαπέρδα μου, να μια ευχάριστη αλλαγή. Συνέχισε έτσι.

Άλλαξε 5 χρώματα μου είπαν οι δύο τους που τον είχαν φάτσα, και αποχώρησε. Έχει δύο μέρες τώρα που δεν μου έχει απευθύνει το λόγο.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

116 points
Upvote Downvote