Η δική μου ιστορία μητρότητας είναι λίγο διαφορετική από τις άλλες, αν και δεν είναι μοναδική.
Έχω μια κόρη που δεν γέννησα και δεν υιοθέτησα, έχω μια κόρη που κανένα νομικό πλαίσιο δεν αναγνωρίζει ότι είναι δική μου κι ας ήμουν εκεί στην σύλληψη της, στην γέννηση της, στους πυρετους και στα πρώτα της βήματα.
Η κόρη μου είναι ένα παιδι με δύο μαμάδες γεννήθηκε με την βοήθεια γιατρου και δωρητή σπέρματος. Η διαδικασία που ακολουθήσαμε είναι σχετικά απλή και είναι ακριβώς η ίδια για γυναικες που επιθυμούν να κάνουν παιδί μόνες τους διότι ο νόμος δεν καλυπτει την απόκτηση τέκνου απο ομόφυλες οικογένειες. Μετά από έρευνα και επιλογή κατάλληλου γιατρού, τα βήματα ήταν απλά.
Προγεννητικός έλεγχος, ένα συμβόλαιο από την μέλλουσα μητέρα όπου υπογράφει ότι είναι ενημερωμένη για την διαδικασία και ότι είναι έτοιμη οικονομικά και κοινωνικά(?) να αποκτήσει μόνη της ένα ή περισσοτερα παιδιά και τέλος επιλογή δότη. Τα στοιχεία του δότη μένουν άγνωστα και οι πληροφορίες που δίνονται είναι υψος, χρώματα, εθνικότητα και ομάδα αίματος. Ακολουθήσαμε την διαδικασία της σπερματεγχύσης, μια μέθοδος με ποσοστο επιτυχίας πολυ μικρότερο από την εξωσωματική, ομως πολυ πιο οικονομική και μη επεμβατική.
Ουσιαστικά απλά μπαίνει το σπέρμα την μέρα ωορρηξίας και τα υπόλοιπα τα κάνει το σώμα. Εκεί σταθήκαμε τυχερες και το τεστ ήταν θετικό με την πρώτη. Η ληξιαρχική πράξη πλέον δεν γράφει αυτό το απαίσιο αγνώστου πατρός, αλλά “ανεφ” (ναι με φ). Το όνομα πατρός είναι κενο και είμαι σίγουρη ότι στο μέλλον θα δημιουργήσει πολλά τραγελαφικα περιστατικα. Αν λείπει ο πατερας; γιατί να λείπει; Αν θα τον ζητήσει στο μέλλον, ίσως γιατί αυτό θα δει γυρω της. Θα μάθει όμως ότι τα περισσότερα παιδιά έχουν δύο γονείς διαφορετικού φύλου, κάποια έχουν μόνο έναν η και κανέναν γονέα και κάποια ίσως λιγότερα έχουν οικογένεια ουράνιο τόξο και δεν είναι λιγότερο ευτυχισμένα από τα αλλά.
Υγεία. Θα ήθελα να σας προτείνω αν δεν είναι διαφήμιση να διαβάσετε το ‘Το πιο μεγάλο βιβλίο για τις οικογένειες’.
Αν έχετε παρόμοιες ιστορίες γονεϊκότητας και θέλετε να τις μοιραστείτε, υποβάλλετέ τις στη φόρμα υποβολής του site ή στείλτε μέιλ στο liakakou@lifo.gr
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Γεια σου ! Κι εμείς έχουμε μια κόρη ως ζευγάρι γυναικών , ακριβώς ίδια περίπτωση με σας. Η κόρη μας είναι δηλωμένη με το επίθετο της βιολογικής της μαμάς. Στο όνομα πατρός όμως δεν είναι απαραίτητο να γράφει άνευ. Υπάρχει μια διαδικασία που λέγεται πρόσληψη πατρικού ονόματος ( και επωνύμου , αν θέλετε ) και γίνεται με αίτηση στο δήμο που είναι η οικογενειακή μερίδα. Ακριβώς για την αποφυγή του ” στίγματος” ας πούμε, στην έκδοση κ συμπλήρωση εγγράφων στο μέλλον. Διαλέγετε ένα ωραίο ονοματεπώνυμο κ voila… Μόνο χαρές και ευτυχία σας εύχομαι κορίτσια! Εγώ αισιοδοξω πάρα πολύ ότι σύντομα… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν γνώριζα αυτή την δυνατότητα, αλλά και να το ήξερα δεν θα το έκανα. Δεν θα έμπαινα στην διαδικασία να δημιουργήσω εναν ψευτικο πατερα, αργά ή γρήγορα κάποιος θα ρωτουσε, άρα η θα έλεγα ψέματα η θα εξηγουσα αυτά που εξηγώ και τωρα. Από το να αποφυγω την πραγματικότητα προτιμώ να την αντιμετωπίζω και να προετοιμαζω και το παιδι μου για αυτο
Είναι τραγικές αυτές οι διακρίσεις και γελοίες ειδικά στην Ελλάδα που τα περισσότερα παιδιά μεγαλώνουν κυρίως ή μόνο από γυναίκες (γιαγιάδες , θείες, φίλες, νταντάδες κλπ).
Λυπάμαι γι αυτό που περνάς. Ελπίζω κάποια στιγμή στην Ελλάδα να αναγνωριστούν οι γάμοι και υιοθεσίες από τα ομόφυλα ζευγάρια. Φαντάζομαι πόσο άσχημο θα είναι να μεγαλώνεις ισότιμα με την σύντροφό σου την κόρη σας αλλά επειδή είναι δικο της βιολογικό παιδί εσύ να μην μπορείς να είσαι στα μάτια του νόμου μητέρα της ή εστω κηδεμόνας της. Να μην έχεις γονεική άδεια, να μην μπορείς να την πάρεις από το σχολείο χωρις εξουσιοδότηση, να την συνοδέψεις στο νοσοκομείο κοκ. Στα μάτια της κόρης σου όμως θα είσαι πάντα η μητέρα της και θεωρώ οτι είναι τυχερή που έχει δύο… Διαβάστε περισσότερα »
Ευτυχώς τα πράγματα έχουν αλλάξει πολυ και δεν έχουμε αντιμετωπίσει κανένα προβλημα μέχρι τωρα. Ουτε στο σχολείο, ουτε με γιατρους κτλ. Αλλά το νομικό πλαισιο είναι ένα αγκάθι.
Πολυ χαίρομαι που ακούω τέτοιες ιστορίες! Ελπίζω μια μέρα να έχω να σας διηγηθω κι’εγω τη δική μου! Μπράβο σε όλες!
Πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος αν όλα τα παιδιά μεγάλωναν σε αγαπημένες οικογένειες , περιτριγυρισμενα με φροντίδα, σεβασμό και αγάπη. Θα υπήρχε ελπίδα για το μέλλον μας.