πιστεύεις ότι έχει δικαίωμα κάποιος/α να ξέρει το ιατρικό ιστορικό των γονιών του? Και εξηγώ : είμαστε αυτή η οικογένεια που δείχνει οκ αλλά στην ουσία δεν είναι. Δεν υπάρχει επικοινωνία. Με αφορμή κάποια περιστατικά έχω την υπόνοια ότι η μητέρα μου πιθανόν να είναι διπολική. Ισως και να είναι μόνο κατάθλιψη. Ξέρω ότι έπαιρνε αγωγή κάποια στιγμή διότι την έβλεπα να παίρνει χάπια κατά καιρούς(πήγαινε σε ψυχίατρο) αλλά εάν την ρωτούσα νευριαζε και δεν απαντούσε είτε απλά δεν το θιγαμε καν. Ουτε μπήκα στη διαδικασία να ψάξω τα φάρμακα μέσα στην τσάντα της ποτέ . Ο πατέρας μου ξέρει αλλά επίσης δεν θέλει να πει. Προφανώς το σέβομαι. Άλλωστε ισχύει το ιατρικό απόρρητο. Υπάρχουν όμως φορές που θα επιθυμούσα να “μιλάμε”, να ξέρω πράγματα που μπορεί να είναι κληρονομικα και άρα μπορεί να επηρεάσουν και εμένα ή τα παιδιά μου στο μέλλον. Πιστεύεις ότι αυτή η γνώση είναι σημαντική να τη μοιράζεσαι με τα παιδιά σου?
Πιστεύω πως ναι, αλλά το τι πιστεύω εγώ λίγη σημασία έχει, αν η μητέρα σου δεν θέλει να μοιραστεί το ιστορικό της. Νομίζω ότι είναι σημαντικό να γνωρίζεις τις ασθένειες των γονιών σου, ώστε να έχεις ένα πλήρες ιατρικό προφίλ και να γνωρίζεις από τι μπορεί να νοσήσεις στο μέλλον εσύ ή τα παιδιά σου, όπως πολύ σωστά λες. Πέρα από το προφανές, ότι δηλαδή ο ιατρός δεν αποκαλύπτει στην οικογένεια την κατάσταση του ασθενούς σύμφωνα με τη δεοντολογία, αν δεν υπάρχει σύμφωνη γνώμη του δεύτερου, δεν βρήκα κάτι άλλο. Θεωρητικά λοιπόν, είναι στη διακριτική ευχέρεια της μητέρας σου να το μοιραστεί. Προφανώς η μητέρα σου δεν θέλει να στιγματιστεί. Δεν υπάρχει τίποτα πιο εύκολο από το να στιγματίζεται ένα άτομο μέσα σε μια οικογένεια και να μην το παίρνουν στα σοβαρά επειδή πάσχει από κάποια ψυχιατρική νόσο ή να το χλευάζουν λόγω αυτής. Προτείνω να μιλήσεις και στους δύο, σε μία γενική κουβέντα, όπου τους ζητάς να σου πουν ιατρικές πληροφορίες για την ευρύτερη οικογένεια (παππούδες, γιαγιάδες), αλλά και τους ίδιους. Ίσως έτσι η μητέρα σου δεν αισθανθεί απειλή.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
