Δύο ερωτήσεις με θέμα την ενδο-οικογενειακή βία

Ερωτήσεις απαντημένες από την ψυχολόγο Φαίνια Ξανθοπουλίδου.

1. Δεν ξέρω από που να αρχίσω οπότε ζητώ εκ των προτέρων συγγνώμη αν τα παρουσιάσω μπερδεμένα… Ειμαι 25 χρονών. Εχω εναν αδερφό 2 χρόνια μεγαλύτερο. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ο πατέρας μου μας κακοποιούσε τόσο λεκτικά όσο και σωματικά. Τον αδερφό μου παραλίγο να τον σκοτώσει από το πολύ ξύλο οταν ήταν 9.Δεν ξέρω πως σταμάτησε τελευταία στιγμή και μας άφησε να τον πάμε σε νοσοκομείο. Εμένα δεν με χτυπούσε τόσο όσο ήμουν μικρή αλλά περισσότερο οταν έγινα έφηβη κι άρχισε η διαρκή του προσπάθεια να με “συνετίσει ” ξέρετε, μην του βγει η κόρη “πουτάνα”.Πριν γεννηθούμε εμείς ηταν άλλα 3 χρόνια μαζί με τη μαμά μας, την οποία εννοείται σαπιζε στο ξύλο. Δεν τη θυμάμαι ούτε μία φορά να προσπαθεί να μας προστατέψει ενεργά. Μας προειδοποιούσε να μην τον νευριάζουμε οταν ήμασταν μικρά κι όταν μεγαλώσαμε και γίναμε έφηβοι, απλά έλεγε τι κάνατε πάλι και θύμωσε, δεν μαθαίνετε με τίποτα κι όλα τα σχετικά. Θυμάμαι μια φορά, εγώ 15 χρονών, τον πατέρα μου να με κλωτσάει στο πάτωμα γιατί είχα αργήσει 10 λεπτά να γυρίσω απο το σχολείο κι ήταν σίγουρος ότι “με κάποιον θα πηδιομουν”.Ο αδερφός μου που τότε πλεον ήταν πιο δυνατός σωματικά από τον πατέρα μας τον έριξε πάνω στη τζαμαρία στην προσπάθεια του να με προστατεύσει. Η μάνα μου έτρεξε να δει αν ήταν καλά αυτός. Οχι η κόρη της που δεν μπορούσε να σηκωθεί απο το πάτωμα απο τους πόνους, ούτε ο γιος της που είχε ενα μαυρισμένο ματι. Αυτός, που έκανε τη ζωή της κόλαση δύο δεκαετίες και κατά συνέπεια και τις δικές μας. Πλεον έχω διαβάσει πολλά για φεμινισμό κλπ. Ξέρω ότι κι εκείνη ήταν θύμα. Ομως δεν μπορώ να μην την κατηγορώ ρε συ Αμπα. Κάνω victim blaming? Αν εκείνη ήταν μια φορά ανυπεράσπιστη απέναντι στον μαλάκα, εμείς ήμασταν δέκα. Κι ακόμη και τώρα, που έχει δύο παιδιά ανεξάρτητα, ενήλικα που θα μπορούσαν να τη βοηθήσουν να ξεφύγει κάθεται μαζί του. Ο αδερφός μου έχει ένα παιδί, μωρό. Δεν τους μιλάει εδω και χρόνια. Εγω έχω τις τυπικές επαφές μαζί τους. Η μάνα μου είχε το θράσος λοιπόν να μου ζητήσει να μεσολαβησω ωστε να πάνε να δουν το μωρο. Πρόσεξε, όχι έστω να πάει αυτή μόνη της. Να πάνε μαζί. Γιατί είναι οι παππούδες βλέπεις. Τη ρώτησα γιατί ο μαλακας θέλει να δει το παιδί του γιου που παραλίγο να σκοτώσει στο ξυλο. Και μου πε ότι υπερβάλλω, απλά ήταν οξύθυμος ο κύριος όπως όλοι οι άντρες τότε. Νιώθω αηδία Αμπα. Είναι κακό που παρ’όλο που ξέρω οτι κι η ίδια κακοποιουταν, δεν μπορώ να τη συγχωρήσω;

2. Δεν ξέρω αν είμαι θύμα ενδοοικογενειακής βίας. Ο πατέρας μου είναι πολύ οξύθυμος, εκνευρίζεται παρά πολύ εύκολα (πολύ συχνά χωρίς σοβαρούς λόγους) και πολλές φορές χάνει τον έλεγχο του εαυτού του. Όταν θυμώνει φωνάζει ΠΑΡΑ πολύ, βρίζει, πετάει πράγματα και χτυπάει πόρτες. Στο παρελθόν, έχει χτυπήσει τον αδελφό μου (όταν ήταν μικρός πολλές φορές και άσχημα) αλλά δεν γνωρίζω για τη μαμά μου. Εμένα όχι. Όταν εκνευρίζεται με κάποιον από εμάς φοβάμαι παρά πολύ ότι θα χάσει τον έλεγχο και θα μας χτυπήσει η θα κάνει κακό με κάποιον τρόπο. Η συμπεριφορά του με έχει κάνει πολλές φορές να κλάψω και να μην μπορώ να ηρεμήσω κάθε φορά που σκέφτομαι πως μου έχει φερθεί. Θεωρώ πως η μαμά μου θα έπρεπε να κάνει κάτι (να χωρίσουν δεν ξέρω) αλλά επιλέγει για διάφορους λόγους να μείνει μαζί του. Πάντως υπάρχουν στιγμές (όταν όλα είναι ήρεμα) που περνάμε καλά και σκέφτομαι πως σίγουρα έτσι συμβαίνει και σε άλλες οικογενειες απλώς εγώ δεν το βλέπω για να το ξέρω. Η ερώτηση μου είναι αν είμαστε θύματα ενδοοικογενειακής βίας και τι μπορώ να κάνω για αυτό. Επίσης φοβάμαι πολύ πως του μοιάζω αρκετά και νιώθω πως κάνω και εγώ παρόμοια πράγματα στον αδελφό μου και στη μαμά μου. (Λεκτική βία) Φοβάμαι πολύ ότι θα του μοιάζω και αργότερα στη ζωή μου με τα παιδιά μου και τους συντρόφους μου. Τι μπορώ να κάνω για αυτό; Με βοηθάς παρά πολύ και ευχαριστώ<3

Δεν είναι κακό και σίγουρα εγώ δεν θα το κρίνω ως κακό. Πρόσφατα απάντησα σε μία παρόμοια ερώτηση. Η κακοποίηση που δέχεται κάποιος δεν είναι απλή υπόθεση. Το victim blaming επίσης σαν όρος, εμένα με δυσκολεύει πάρα πολύ, γιατί αφαιρεί παντελώς την ευθύνη του θύματος όταν το ίδιο κακοποιεί άλλους ανθρώπους. Καμιά φορά δεν είναι σαφές, αλλά όταν πρόκειται για την προστασία των παιδιών, δεν γίνεται σαφές; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο χαρακτήρας της μητέρας σου έχει αλλοιωθεί από τη χρόνια κακοποίηση. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλά από τα λάθη της θα είχαν αποφεχθεί και ο ρόλος της σαν μητέρας θα ήταν πιο ολοκληρωμένος με έναν άλλον σύντροφο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι δεν μπορεί να κατανοήσει πως τα πράγματα μπορούν να είναι διαφορετικά, και δεν υπάρχει αμφιβολία πως δεν γνωρίζει αντικειμενικά τις έννοιες αγάπη και φροντίδα. Πολλοί λόγοι μπορεί να υπάρχουν που οι γονείς σου είναι αυτοί που είναι. Θα σου πρότεινα να ξεκινήσεις θεραπεία και να συζητήσεις όλα όσα σε απασχολούν. Το αν θα επανεφεύρεις την έννοια του πατέρα σου και της μητέρας σου μέσα σου, αν μπορέσεις να τους δικαιολογήσεις έστω και λίγο, αν μπορέσεις τέλος να τους συγχωρήσεις, θα είναι μονάχα προς όφελος σου. Καμιά φορά δεν γίνεται. Αλλά αξίζει να προσπαθήσεις.

Απαντώντας στη δεύτερη ερώτηση, εννοείται ότι αυτό είναι ενδοοικογενειακή βία, ακόμα και αν δεν υπάρχει ακόμα σωματική βία ακόμα. Το ότι είναι ένα πάρα πολύ συχνό φαινόμενο, δεν αλλάζει αυτό που είναι. Το γεγονός ότι φοβάσαι, σε βάζει σε πολύ καλό δρόμο. Είναι επίσης πολύ συχνό τα παιδιά να φοβούνται πως θα γίνουν όπως οι γονείς τους. Στο χέρι σου είναι να μην γίνεις και να ξεφύγεις από αυτό το μονοπάτι. Αν βλέπεις ότι οι συμπεριφορές σου μοιάζουν με αυτές του πατέρα σου, ξεκίνησε άμεσα θεραπεία και αντιμετώπισε το.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

30 points
Upvote Downvote

13
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
9 Θέματα σχολίων
4 Απαντήσεις θεμάτων
2 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
12 Συντάκτες σχολίων
esteFuchsiaLouΤσιτσίγκειος ΠέναVagalume Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Εντελβάις
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Έχω ανατριχιάσει με αυτά που διαβάζω. Για την πρώτη ερώτηση, η μητέρα σου έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης, τέτοιο που παραλίγο να γίνει συνεργός σε φόνο. Δεν ξέρω αν έχεις το κουράγιο να συγχωρέσεις τουλάχιστον εκείνη, διαβάζοντας το κείμενο σου μόνο οργή νιώθω και για τους 2. Ευτυχώς είστε δεμένοι με τον αδερφό σου. Έτσι να παραμείνετε.

αστροπελέκι
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

γιατί να τους συγχωρέσει; ο γονεϊκός τους ρόλος εξαντλούνταν στο ξύλο και στην κακοποίηση; Επειδή ήταν γονείς; Ε και;

Wolfcry
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Ασύλληπτο πραγματικά.

“Ο αδερφός μου έχει ένα παιδί, μωρό. Δεν τους μιλάει εδω και χρόνια.”.
Αυτό μου έδωσε προσωπικά μία αίσθηση ικανοποίησης. Ότι ξέφυγε. Ελπίζω να νιώθει και έτσι.

“Και μου πε ότι υπερβάλλω, απλά ήταν οξύθυμος ο κύριος όπως όλοι οι άντρες τότε.”.
Αφού ήταν (και είναι) απλά οξύθυμος, τότε δικαιολογείται. Τόσο απλά…

Ειρωνικά φυσικά το λέω.

Fuchsia
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Fuchsia

Τετοιοι ανθρωποι με θυμο, νευρα, τσαμπουκαδες και απροβλεπτες εκρηξεις βιας ειναι αρρωστοι και εξαιρετικα επικινδυνοι. Τοσα ακουμε και βλεπουμε γυρω μας. Θεωρω οτι εισαι πολυ τυχερη που ολα στο τελος πηγαν καλα για εσενα και καταφερες να απομακρυνθεις με ασφαλεια απο ενα τοσο επικινδυνο ατομο. Σε παρακαλω κοψε καθε επαφη. Απλα μεινε μακρυα. Την μητερα σου ασε την. Εκανε την επιλογη της να εχει τετοιον αντρα- ας τον λουστει. Λυπηση δεν της αξιζει κυριως γιατι σας υπεβαλε ολα αυτα τα χρονια σε τετοιο μαρτυριο χωρις να σας δινει την επιλογη να γλιτωσετε. Σας αφηνε στο ελεος ενος αρρωστου ανθρωπου .… Διαβάστε περισσότερα »

to_psipsini
Μέλος
Συμμετέχων

Εκείνη τον επέλεξε.
Είναι το πιο σαφές και ξεκάθαρο.
Τα παιδιά δεν οφείλουν να κάνουν τον ψυχολόγο της μητέρας τους.
Εκείνη δεν οφειλε να γίνει ψυχολόγος του συζύγου τής και να αντέξει την βιαιότητα του.

Lou
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Για την πρωτη ερωτηση: Ταυτιζομαι μαζι σου, υπηρξα επι 16 χρονια, πρακτικα ολη μου την ανηλικη ζωη θυμα ενδοοικογενειακης βιας αλλα και μαρτυρας γτ υπηρχε και δευτερο θυμα, ο αδερφος μου. Οταν λεμε ξυλο μιλαμε για κεφαλι, σπονδυλικη στηλη και πατουσες (οι αποληξεις των νευρων, σημειο που ποναει αλλα δεν αφηνει και σημαδια το μαστιγωμα, οποτε ειναι πιο δυσκολη η καταγγελια). Η μητερα τρελαμενη απο την καταθλιψη, που της προκαλουσε η θεα των παιδιων της να τα σαπιζει ο αγαπημενος της στο ξυλο και ψυχικα ανημπορη να αντιδρασει, γτ οι γυναικες της γενιας της δεν επαιρναν διαζυγιο. Στην απαιτηση μου… Διαβάστε περισσότερα »

este
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Lou, λυπηθηκα τοσο πολυ για αυτα που διαβασα. Αυτο για την συγχωρεση που λες με προβληματισε. Δεν διαφωνω απαραιτητα απλα σκεφτομαι οτι ετσι καπως δεν θα μπορουσε καποιος να συγχωρεσει και εναν δολοφονο; Ναι καταλαβες το γιατι εγιναν ολα αυτα, τι περασε ενδεχομενως και ο πατερας σου ως παιδι και πολλα πολλα αλλα, καταφερες ομως και να συγχωρεσεις;

Vagalume
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Σαν να διαβάζω τη δική μου ιστορία ένιωσα, ειδικά με την πρώτη περίπτωση .. φυσικά με εναλλαγές στους ρόλους των παιδιών αλλά οκ .. Κ γω δεν τους μιλάω και δεν έχω επαφές .. γι’αυτούς και για χίλιους άλλους λόγους. μετά από χρόνια ψυχοθεραπείας φυσικά και με όλα τα συνεπακόλουθα. Ο περίγυρός μου, όλοι μα όλοι, προσπαθούν να με πείσουν ” μα γονείς σου είναι, το αίμα σου, ό,τι έγινε έγινε, νερό κ άλάτι κτλ” Δε ξέρω αν παίρνει συγχώρεση όλο αυτό πραγματικά .. και κυρίως προς αυτή τη μάνα (και την κάθε μάνα) .. για μένα θα έπρεπε να… Διαβάστε περισσότερα »

Fuchsia
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Fuchsia

Εμενα αυτος ο περιγυρος μου φαινεται πολυ καταπιεστικος και παρεμβατικος.
Απαραδεκτος και εντελως αναισθητος.
Πώς τους ανεχεσαι; Τί τους λες για να σταματησουν να σε ενοχλουν με
την αποψαρα τους;

a stage whisper
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Υπάρχει τόσο έντονη η ταύτιση που με μουδιάζει. Στη δική μου περίπτωση, κυριαρχούσε κυρίως ψυχολογική βία από τον πατέρα μου προς εμάς και τη μητέρα μου. Σωματική μονό προς τα εμάς και κατά βάσην όποτε απουσίαζε η μητέρα μας.. 34 εγώ και 35 χρόνων ο αδελφός μου αντίστοιχα, ανεξάρτητοι και οι δύο εδώ και χρόνια. Πλέον μάθαμε ότι έγινε βίαιος και τέρμα κακοποιητικός και στη μητερα μας και εδω και 4 μηνες, νοσηλεύεται η ίδια με διπολική διαταραχή (4η φορά τα τελευταία 20 χρόνια). Τα συναισθήματά τόσο επίπονα. Μια μεγάλη αγκαλιά και φροντίστε με το καλύτερο δυνατόν τρόπο τον εαυτό… Διαβάστε περισσότερα »

Τσιτσίγκειος Πένα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Με διαπέρασε ηλεκτρικό ρεύμα διαβάζοντας. Δεν ξέρω ειλικρινά με ποιο τρόπο θα μπορούσες να συγχωρέσεις τη μάνα σου, για τον άλλο δεν το συζητώ καν προσωπικά. Πέρασες μια κόλαση που κανένα παιδί και κανένας άνθρωπος δεν την αξίζει. Ό,τι και να σου πει ο καθένας από εμάς είναι πολύ μικρό πραγματικά. Ευτυχώς ο αδερφός σου έχει απομακρυνθεί και από ό,τι κατάλαβα είστε δεμένοι μεταξύ σας, αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Πρόσεχε τον εαυτό σου, σου αξίζει να είσαι καλά.

Eva
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ειδικα για την πρώτη περίπτωση θα έλεγα η γραφουσα να ακολουθήσει το παράδειγμα του αδερφού της και να διακόψει οποιαδήποτε επαφή μαζί τους. Ισως μετά από χρόνια θεραπείας μπορέσει και βρει έναν τρόπο να τους συγχωρέσει, μέχρι τότε όμως η απόσταση από αυτο το τρομερά τοξικό, τραυματικό και επικίνδυνο περιβάλλον μόνο καλό μπορεί να της κάνει. Δεν χρωστάμε στους γονείς μας μόνο και μόνο επειδή είναι γονείς μας, έχουμε κάθε δικαίωμα να απομακρυνθουμε για να προστατευτούμε και ζήσουμε τις ζωές μας ήρεμα.

Lucid(aki)
Μέλος
Συμμετέχων

Υπάρχει δικαιολογία στην σωματική κακοποίηση?Στις επιπτώσεις που έχει η βία που λαμβάνει χώρο μέσα στο οποιοδήποτε(στην προκειμένη περίπτωση οικογενειακό)περιβάλλον?Υπάρχει λόγος να προσπαθήσει το θύμα να συγχωρέσει τον θύτη? Μήπως να τον πάρει και μία αγκαλίτσα που δεν το έκανε νωρίτερα?Όταν έτρωγε τις κλωτσιές ξαπλωμένο στο πάτωμα ή όταν έβλεπε τον αδερφό του να κινδυνεύει να χάσει την σωματική του ακεραιότητα? Πραγματικά!!Αδυνατώ να το καταλάβω!!! Να καταβάλλει προσπάθεια να απαλύνει το θυμό και να γιατρέψει τις πληγές του(το Θύμα),με τη βοήθεια του ειδικού,ναι,,αλλά συγχώρεση? Όσο για τη μάνα ,της αξίζει μια διαφορετική οπτική,όσον αφορά την αλλοίωση της κρίσης της από το… Διαβάστε περισσότερα »