Από το facebook της Έλενας-Όλγας Χρηστίδη που είναι ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια και εκπαιδεύτρια ενηλίκων.
Το να συγκρίνεις ένα περιστατικό βίας με ένα άλλο (π.χ. ψυχολογική βία με βιασμό) είναι λάθος. Δεν συγκρίνεται καμιά κακοποίηση με καμία άλλη. Το μόνο σημείο στο οποίο μπορεί να μετρώνται με έναν τρόπο είναι το ποινικό δίκαιο, στο οποίο μπορεί να επιφέρουν διαφορετικές ποινές. Ακόμα και το νομικό μας πλαίσιο όμως πιθανά είναι ελλιπές ως προς είδη βίας και εκφοβισμού.
Δεν μετράμε λοιπόν ποια είναι “σοβαρότερη” γιατί κάνοντάς το θα πρέπει μετά να μετρήσουμε και ποιο τραύμα είναι μεγαλύτερο, της μίας ή της άλλης γυναίκας;
Και αν το κάνουμε αυτό, εκτός από τον (εσωτερικευμένο) σεξισμό μας, δείχνουμε απλά ότι είμαστε και αδαείς εάν νομίζουμε ότι κάποιο τρίτο μάτι μπορεί να κρίνει, να υπολογίσει και να συγκρίνει τραύματα. Οι επιζώσες και όσες είμαστε ψυχολόγοι και δουλεύουμε με γυναίκες θύματα βίας το ξέρουμε καλά πόσο προβληματικό είναι αυτό.
Ο μόνος λόγος που βλέπω εγώ για τη σύγκριση, είναι αν θέλει κάποιος-α-ο να δείξει ότι η ψυχολογική βία δεν είναι βία.
Αν αρχίσουμε όμως τη σχετικοποίησή της, θα καταλάβουμε στο τέλος πόσο πολύ την έχουμε κανονικοποιήσει.
Δεν έχουμε καμία κουλτούρα στην Ελλάδα για την ανάλυση της ψυχολογικής βίας, την λέμε “ένταση”, “διαφωνία”, “ιδιορρυθμία”.
Δεν έχουμε καμία κουλτούρα κατανόησης των διαφορετικών θέσεων ισχύος σε κάθε συνθήκη και, εν τέλει, καμία κουλτούρα αναγνώρισης του εκφοβισμού.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πόσο με εκνευρίζει αυτό, πραγματικά. Θυμάμαι μια φορά έλεγε ένας ξάδερφος του πατέρα μου για έναν εκεί στο χωριό του που, μέχρι πρόσφατα δηλαδή, έδερνε και έβριζε το γιο και την κόρη του συνεχώς και λέω εγώ “Α το παλιοτέρας, έπρεπε να τον είχαν χώσει στη στενή επί τόπου” και πετάγεται ένας και λέει: “Ε όχι και εγκληματίας ρε συ. Ντάξει μαλάκας ο τύπος δε λέω αλλά σιγά, δεν τα βίαζε κιόλας. Όλοι τις τρώγαμε μικροί, δεν το κάναμε και ολόκληρο ζήτημα.”. Κόκκαλο εγώ φυσικά. Τι του λες τώρα? Ειλικρινά ποτέ δεν κατάλαβα γιατί στη φυλακή δέρνουν βάναυσα και βιάζουν… Διαβάστε περισσότερα »
Καταλαβαίνω αυτό που θέλει να εκφράσει η γράφουσα και συμφωνώ με το σκεπτικό, ότι δεν πρέπει να υποβαθμίζουμε τις τραυματικες εμπειρίες των άλλων. Ως πρώην θύμα βίας όμως σωματικής, ψυχολογικής και λεκτικής έχω να πω ότι το να γίνεται το κεφάλι σου μπάλα ποδοσφαίρου και να χτυπάει με δύναμη στον τοίχο συνεχόμενα ε ι ν α ι σοβαρότερη μορφή κακοποίησης από την προσβολή. Θυμάμαι ότι ήμουν 15 χρονών και έψαχνα απελπισμένα για βοήθεια και αυτό που άκουγα ήταν ότι υπάρχει και η ψυχολογική βία…
Θα ήθελα πραγματικά αυτή την νοοτροπία να την είχαν και οι άνθρωποι που απαντάνε πρώτοι μία καταγγελία. Το έχω πει ξανά έχω πολύ κακές εμπειρίες με τις υπηρεσίες πρώτης βοήθειας, μεταξύ των οποίων και οι γραμμές sos, έχω καλέσει δύο φορές, η μια σε αυτή που αφορά κακοποίηση γυναικών. Όχι μόνο με έκρινε, έδωσε δίκιο στην θύτη λέγοντας ναι μεν αλλά και εγώ ότι εγώ προκάλεσα, αποφάνθηκε πως δεν ανήκω στην κατηγορία των θυμάτων που μπορεί να βοηθήσει γιατί δεν ήμουν στην λίστα των κατηγοριών των θυμάτων που ξέρει άρα ας γίνω λίγο επικριτική ας πω και αυτό που δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Αλήθεια είναι… δυστυχώς. Το ότι πρέπει να φτάσει μια κατάσταση σε επικίνδυνα όρια για να κινητοποιηθούν είναι σαν να σε συμβουλεύουν να κάτσεις να τις φας γερά, να σε κάνουν αγνώριστη, μπας και δακρύσει κανένα μάτι.
Πόσο δίκιο, πόσο θλιβερό να ταυτίζεται η βία με το ταμπεραμέντο και ο πολιτισμός να θεωρείται προνόμιο των ξενέρωτων Σουηδών…. Πολύς δρόμος ακόμα μπροστά
Epic😂😂😂