Γραμμένο το 1944, το τραγούδι εμφανίστηκε πρώτη φορά στη ταινία “Neptune’s daughter” το 1949 και ρίχνοντας μια ματιά στα λόγια, πολλοί υποστηρίζουν ότι προωθεί τη κουλτούρα του βιασμού, καθώς όλο το τραγούδι περιτριγυρίζεται γύρω από το “όχι” της γυναίκας και τη προσπάθεια του άντρα να της αρνηθεί τη δυνατότητα να φύγει :
H Susan Loesser, κόρη του συνθέτη του τραγουδιού Frank Loesser υποστήριξε το τραγούδι λέγοντας ότι τα λόγια πρέπει να γίνουν κατανοητά στο πλαίσιο της εποχής στην οποία γράφτηκαν και ότι το τραγούδι λειτουργεί ως είδος ιστορικού τεκμηρίου για τις ανθρώπινες συνήθειες γύρω από το φλερτ τη δεκαετία του 40′. Το τραγούδι ξεκίνησε ως αστείο θέαμα που τραγουδούσαν ο συνθέτης και η σύζυγός του σε πάρτι και κατέληξε να πάρει Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού.
Οι διασκευές του τραγουδιού προς ένα λιγότερο αμφιλεγόμενο περιεχόμενο έχουν αρχίσει εδώ και έναν χρόνο να κάνουν την εμφάνιση τους και να δέχονται και την αναμενόμενη κριτική, και μάλιστα κάποιες είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς και πετυχημένες, όπως αυτή του John Legend και της Kelly Clarkson :
Λιγότερο γνωστές αλλά εξίσου κοντά σε ζητήματα κοινωνικά ευαίσθητα, οι διασκευές του τραγουδιού όλο και πληθαίνουν, αναδεικνύοντας πολλά ερωτήματα σχετικά με τη σχέση ιστορικής προοπτικής και σύγχρονης προώθησης φεμινιστικής νοοτροπίας και το αν τελικά μπορούμε να εκτιμήσουμε το πρώτο χωρίς να χρειάζεται να υποτιμήσουμε το δεύτερο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αυτο το τραγουδι το λατρευα. Οταν το ξαναακουσα μετα την φεμινιστικη αφυπνιση δεν μπορουσα να το χωνεψω τι ακριβως ελεγε. Προσπαθουσα για καποιο διαστημα να πεισω τον εαυτο μου οτι κατι παρεξηγω γιατι δεν γινεται να λεει αυτο που καταλαβαινω.
Θεωρώ πολύ θετικό το γεγονός ότι σύγχρονοι καλλιτέχνες αναγνωρίζουν το προβληματικό μήνυμα του τραγουδιού και μέσα από τις διασκευές τους θέλουν να το αλλάξουν.Ωστόσο, επειδή ασχολούμαι με κάποιες μορφές τέχνης, θα ήθελα να πω κάτι. Δεν πρόκειται για ένα τραγούδι του 2020, αλλά για ένα τραγούδι του 1940. Ένα έργο τέχνης κρίνεται πάντα με βάση την εποχή που δημιουργήθηκε. Για παράδειγμα, σήμερα το 2020 μπορούμε να πούμε ότι ο Πικάσο ήταν ένας μισογύνης που ζωγράφιζε γυναίκες σαν να ήταν σκεύη ηδονής και όχι άνθρωποι. Όταν όμως έφτιαχνε αυτούς τους πίνακες ο Πικάσο, 100 χρόνια πριν, δεν θα μπορούσε να δει… Διαβάστε περισσότερα »
Και πάλι ομως, είναι προβληματικό όλο αυτό. Δηλ, ναι, είναι 80 χρόνων τραγούδι αλλά αυτά μας έφαγαν τόσα χρόνια. Αυτά και πολλά άλλα κλισέ που τα προσπερνάμε με την δικαιολογία ότι “ήταν 80 χρόνια πριν”.
Επειδή μάλλον δεν έγινε κατανοητό, ξαναλέω δεν δικαιολογώ το νόημα αυτού του τραγουδιού. Το μόνο που είπα είναι ότι το κάθε έργο κρίνεται με βάση την εποχή του, (αυτό δεν το λέω εγώ επειδή έτσι μου ήρθε), οπότε με το να κρίνουμε αυτό το τραγούδι με βάση το σήμερα είναι σαν να περιμέναμε από τον δημιουργό του να είναι 80 χρόνια μπροστά από την εποχή του.
Επειδή δεν έγινε κατανοητό, ξαναλέω ότι δεν δικαιολογώ το νόημα του τραγουδιού. Το μόνο που είπα είναι ότι το κάθε έργο κρίνεται με βάση την εποχή του (αυτό δεν το λέω εγώ επειδή έτσι μου ήρθε). Οπότε το να κρίνουμε αυτό το τραγούδι με βάση το σήμερα είναι σαν να περιμέναμε από τον δημιουργό του να είναι 80 χρόνια μπροστά από την εποχή του.
Η Kelly Clarkson καταπληκτική φωνή, απίστευτη.
Τα «baby», «babe» και αντίστοιχα υποκοριστικά για συντρόφους και γυναίκες είναι μπλιαχ για μένα. Creeper vibes από το τραγούδι. Ανάμεσα σε αλλά, έχει μήνυμα ότι όταν γυναίκα λέει όχι δεν το εννοεί και άντρας μπορεί να της αλλάξει την γνώμη με πίεση και ποτό.
Καλα αυτα τα υποκοριστικα τα χρησιμοποιούν και γυναίκες για τα γκομενακια τους και πιο συχνα πολλες φορες. Παντως ναι ειναι μπλιαξ οσο δεν παίρνει.
Ναι, θα έπρεπε να το είχα αφήσει στο «συντρόφους».