Η πόλη Onil της Βαλένθια, που φιλοξενεί περίπου 7.500 άτομα και 38 κατασκευαστές παιχνιδιών, έγινε πρωτοσέλιδα σε ολόκληρη την Ισπανία πέρυσι, όταν μια τοπική συλλογή τεσσάρων κουκλών με σύνδρομο Down κέρδισε το πολυπόθητο βραβείο «παιχνιδιού της χρονιάς» της χώρας.
Οι κούκλες -δύο αγόρια και δύο κορίτσια με διαφορετικά χρώματα δέρματος -έκαναν τους κατασκευαστές ανήσυχους στην αρχή, όπως δήλωσε η Victoria Orruño, διευθύντρια μάρκετινγκ της εταιρείας, ωστόσο η τελική καταναλωτική αντίδραση ήταν πολύ θετική.
Οι κούκλες προορίζονται για όλα τα παιδιά, όχι μόνο για τα παιδιά με σύνδρομο Down. «Μερικές φορές το αγνοούμε, αλλά το να παίζεις με κούκλες είναι μια πολύ εμπλουτιστική και διαμορφωτική εμπειρία για τα παιδιά», είπε η Orruño. «Τα παιδιά μέσω του παιχνιδιού μπορούν να βιώσουν και να κανονικοποιήσουν πραγματικότητες που δεν είναι δικές τους»
Το παιχνίδι ως εργαλείο για τη διαμόρφωση σκέψης των παιδιών έκανε πολλούς δημιουργούς σε όλο τον κόσμο να προσπαθούν να συλλάβουν καλύτερα την διαφορετικότητα του κόσμου γύρω μας. Κούκλες που είναι gender neutral, σε αναπηρικά αμαξίδια ή έχουν προσθετικά άκρα έχουν κατασκευαστεί κατά δεκάδες τα τελευταία χρόνια.
Όσον αφορά στις κούκλες με σύνδρομο Down, η προσφορά τους έχει επίσης εκτοξευθεί τα τελευταία χρόνια. Φέτος, ένας λιανοπωλητής της Kmart προώθησε ένα ζευγάρι κουκλών με σύνδρομο Down στα καταστήματά του σε όλη την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, ενώ στην πόλη Onil – όπου η ιδέα μιας κούκλας με σύνδρομο Down κέρδισε για πρώτη φορά δημόσιο ενδιαφέρον το 2007 – ο τοπικός κατασκευαστής Toyse πέρυσι ανακοίνωσε συνεργασία με τον ισπανικό εθνικό οργανισμό συνδρόμου Down για να δημιουργήσει τη δική του σειρά από κούκλες.
Το 2015, το The Doll Factory Europe με έδρα την πόλη Onil, το οποίο αποστέλλει περίπου το 95% των προϊόντων του εκτός Ισπανίας, κυκλοφόρησε αυτό που σήμερα είναι μια συλλογή από έξι κούκλες με σύνδρομο Down, με την ανταπόκριση να είναι στα ύψη.
Οι κατασκευαστές και πολλοί καταναλωτές υποστηρίζουν ότι οι κούκλες είναι μια ισχυρή υπενθύμιση της ενδυνάμωσης που προέρχεται από την κοινωνική ορατότητα, ένας τρόπος να εξοικειωθούν οι μικρές ηλικίες με το ότι τα άτομα με σύνδρομο Down είναι στ’ αλήθεια όμορφα.
Πληροφορίες : The Guardian
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Στο δημοτικό σχολείο που πήγαινα, είχε ένα μεγάλο γυμναστήριο (δεν ξέρω πώς φτιάχτηκε αίθουσα γυμναστηρίου γιατί είναι σπάνιο το φαινόμενο) και κάθε Παρασκευή έφερναν παιδακια με συνδρομο για αθλητισμό. Τα συναντουσαμε στην έξοδο, εμείς βγαίναμε, αυτά έμπαιναν. Θυμάμαι ότι ήταν παντα χαμογελαστά τα μαναράκια. Μια μέρα μι συμμαθήτρια έκανε πιο περα για να μην την ακουμπήσουν και έφαγε κράξιμο. Τι κάνεις εκεί καλέ; θα με κολλήσουν! Δεν κολλάει ρε! Πώς το ξέραμε τα εφταχρονα, δεν ξέρω αλλά θα θυμάμαι παντα την αντίδρασή μας. Να είναι καλά όλα τα παιδακια!