Από Καράκας για Α,μπα: Μια ζωή μετρημένη σε αποστολές

Mια Αμπίτισσα μας γράφει από το Καράκας για την εμπειρία της με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, την πρώτη της αποστολή, τη ζωή στο Κονγκό, το Αφγανιστάν, το Μπάνγκι. Την ευχαριστούμε ειλικρινά πολύ που αποφάσισε να μας δείξει ένα κομματάκι απ’τη ζωή της.

Η πρώτη μου αποστολή ήταν στην Ρώμη.

Όταν το ανακοίνωσα στους δικούς μου, γέλασαν. Πέρασα 7 μήνες εκεί με τρόπο ζωής όπως και πριν, μια πολύ ομαλή εισαγωγή στους ΓΧΣ. Δεύτερη αποστολή, Μάλτα. Πήγα και μετά από δυο μέρες ακύρωσαν το πρότζεκτ και φύγαμε. Μετά με έστειλαν στο Κονγκό για emergency έμπολα με no touch policy. Μέναμε σε ένα παλιό μοναστήρι και το δωμάτιο μας ήταν ένα κελί. Ντους και τουαλέτες κοινόχρηστες για περίπου 30-40 άτομα. Χωρίς ζεστό νερό φυσικά. Ένα μήνα με τρελή δουλειά από το πρωί μέχρι το βράδυ, εφτά μέρες την εβδομάδα. Όσα απογεύματα είχαμε κενό δίδασκα γιόγκα στους συνάδελφους καταπατώντας το touch policy.

Μετά με ξαναέστειλαν Κονγκό για κανονική αποστολή αυτή τη φορά. Έκανα υποστήριξη σε ένα καινούργιο λογιστικό σύστημα που μόλις είχαμε αρχίσει να χρησιμοποιούμε σε προτζεκτς σε όλη τη χώρα. Ήμουν τυχερή που μπόρεσα και ταξίδεψα μέσα στη χώρα η οποία είναι τόσο απίστευτα όμορφη και πράσινη. Από φαγητό βέβαια ήταν λίγο δύσκολο και επειδή ήμουν και χορτοφάγος τότε ήταν ακόμα πιο δύσκολα. Επίσης, σε πολλά μέρη δεν είχαμε τρεχούμενο νερό και κάναμε ντουζ με κουβάδες. Σε κάνα δυο δεν είχαμε και ρεύμα όλη τη μέρα.

Μετά ήταν το Αφγανιστάν. Ιδιαίτερη και δύσκολη κατάσταση. Ολική απαγόρευση εξόδου για λόγους ασφαλείας. Ντύσιμο όπως αρμόζει. Καλυμμένη με φαρδιά από πάνω μέχρι κάτω και μαντήλα. Θυμάμαι έντονα δυο περιστατικά από την «θητεία» μου εκεί. Το πρώτο ήταν ένα Σάββατο πρωί που ξύπνησα και δεν είδα κανέναν στο σπίτι. Με έπιασε ένας πανικός ότι κάτι έχει γίνει μας είχαν επιτεθεί και είχαν κλειστεί όλοι στο δωμάτιο ασφαλείας που έχουμε για τέτοιες περιπτώσεις και ξέχασαν να με ειδοποιήσουν. Έντρομη πήρα τον υπεύθυνο της αποστολής τηλέφωνο τον οποίο και ξύπνησα να τον ρωτήσω τι έγινε και γιατί ξέχασαν να με ειδοποιήσουν. Τον κακομοίρη αναρωτιόταν κι αυτός τι έγινε. Ντροπή εγώ.

Το δεύτερο ήταν λίγο πιο δύσκολο καθώς έπιασαν μια γυναίκα που προσπάθησε να μπει στο νοσοκομείο με όπλο και η οποία το έβαλε στα πόδια. Για καιρό μετά έβλεπα γυναίκα με μπούρκα και τσαντόρ και φανταζόμουνα να σηκώνει το τσαντόρ και να βγάζει όπλο.

Μετά το Αφγανιστάν πάλι Αφρική αυτή τη φορά Μπάνγκι, στη Κεντροαφρικανική δημοκρατία για οχτώ μήνες. Είδα πρώτη φορά στη ζωή μου να κυνηγανε νυχτερίδες στα δέντρα με σφεντόνα για να φάνε. Απίστευτο μου φάνηκε, τα σκουλήκια στο πιάτο τα είχα πια συνηθίσει. Πολύ όμορφη πόλη με πολλά και συχνά περιστατικά βίας, δυστυχώς. Πάλι νερό και ρεύμα περιορισμένα. Η γεννήτρια δούλευε από τις 5 το πρωί μέχρι τις 12 το βράδυ. 12 με 5 δεν είχαμε ρεύμα ούτε νερό γιατί δε δούλευε η αντλία. Ζεστό νερό δεν είχαμε γενικά.

Τέλος ήρθα εδώ στο Καράκας. Μετά από 3 εβδομάδες εδώ μπορώ να πω ότι πέρα από το ότι είναι πανέμορφο, οι άνθρωποι είναι τόσο απίστευτα καλοί και ευγενικοί.

Εδώ θα μείνω 4 μήνες ακόμα.

Μετά ποιος ξέρει …

Διαβάστε την προηγούμενη ιστορία της εδώ.

Eσύ ακολουθείς το Α,μπα στο instagram;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News