Απ’την αρχή

Έτυχαν πολλά και μαζεμένα. Βγήκα έξω από τον εαυτό μου ή κάπου τον άφησα. Δεν ξέρω. Σαν να κλείδωσε το μυαλό μου. Μάλλον για να μην σαλτάρω. Λίγο ρομπότ η κατάσταση, για να παλέψω τα καθημερινά. Κάπως σαν να αρχίζω να ξυπνάω. Να γυρνάνε μνήμες, ευαισθησίες, συναισθήματα. Αρχίζω να τραβάω κλωστές κι όλο και ξετυλίγονται πράγματα. Τράβηξα κι ένα νήμα, που μιλάει με μουσικές. Είναι μια διαδρομή στον προσωπικό μου χάρτη. Μια βόλτα σε μέρη, που είχα καιρό να περπατήσω. Οι στάσεις είναι σε στιγμές παιδικές και οικογενειακές. Μάλλον εκεί είχα ανάγκη να κάτσω για έναν καφέ, για ένα τσιγάρο.

Πρώτος σταθμός η Χαρούλα. Και η μάνα μου. Την αποχωρίστηκα για κάποιο διάστημα εκεί γύρω στα δύο-τρία. Έπρεπε να πάει για δουλειά. Οι δικοί μου λένε, ότι δεν ήθελα, να της μιλήσω στο τηλέφωνο. Δεν το θυμάμαι. Θυμάμαι όμως, να τη βλέπω στην τηλεόραση να τραγουδάει. Που δεν ήταν εκείνη στην πραγματικότητα, αλλά η Αλεξίου. Ήταν που τραγουδούσε κι η μάνα μου τα ίδια τραγούδια στο σπίτι; Ήταν που έμοιαζαν τα μαλλιά τους; Ένα ασχημάτιστο μυαλό δεν πιάνει, φαίνεται, και πολλές λεπτομέρειες.

Κι ύστερα η θεία μου κι ο Σαββόπουλος. Έπαιζε ακορντεόν και τραγουδούσαμε τη Συννεφούλα. Οικογενειακό κειμήλιο το ακορντεόν. Το είχε αγοράσει η μάνα μου για τις σπουδές της, έμαθε να παίζει η θεία μου, τώρα περνάει τα λουριά του στους ώμους της η κόρη της. Εγώ δεν έμαθα, αλλά ο ήχος του, η φωνή της θείας μου, η Συννεφούλα είναι ακόμα μαζί μου.  Ακόμα και τα δάχτυλα της στα πλήκτρα μπορώ να δω σαν να ήταν τώρα.

Τα τραγούδια από Το Μινόρε της Αυγής και το Ρεμπέτικο. Μεγάλη αγάπη των γονιών μου αυτά. Τι καταλάβαινα μικρό παιδάκι από αυτά τα τραγούδια δεν ξέρω, αλλά μου άρεσαν πολύ. Προσπαθούσα να φτιάξω ιστορίες, που να ταιριάζουν με τα λόγια. Κάποιες ήταν λυπητερές και μου ερχόταν να κλάψω. Άλλες φορές έμενα με ερωτηματικά. Αχ, σε απάτησε και σε τραυμάτισε, λέει το τραγούδι. Πόσο μεγάλο πόδι να έχει και την πάτησε τόσο δυνατά, αναρωτιόμουν. Γελούσα και με τον πατέρα μου, που το ένιωθε ο άνθρωπος, αλλά δεν το είχε. Παράφωνος. Πόσο χαιρόταν όμως με τη μάνα μου, που τα τραγουδούσε όμορφα. Το έβλεπα στα μάτια του.

Και μια απροσδόκητη σύνδεση του πατέρα μου με τον Χατζηδάκι. Ο πατέρας μου άκουγε πάντα ραδιόφωνο το πρωί με τον καφέ. Ακόμα το κάνει. Μου είχε κολλήσει το μουσικό σήμα της εκπομπής. Με τουρου-ρου-ρουρουμ το έλεγα, αφού δεν είχε λόγια. Πέρασαν  τα χρόνια, βιαζόμουν πια πολύ να ετοιμαστώ για το σχολείο, έφυγα από το σπίτι, το ξέχασα σχεδόν. Πολύ αργότερα ανακάλυψα τυχαία, ότι ήταν το Όταν έρχονται τα σύννεφα. Αυτή ήταν λοιπόν η μουσική, που πήγαινε πακέτο με τον μπαμπά το πρωί.

Θα μπορούσαν να λείπουν οι γιαγιάδες μου; Συννεφιασμένη Κυριακή, Το βουνό, Στο ‘πα και στο ξαναλέω, Σ’αγαπώ γιατί είσαι ωραία. Έτσι από μακριά τώρα πια, οι φωνές τους μου φαίνονται σαν κεράκια αναμμένα σε εκκλησιά. Ταπεινές, με έναν πόνο κρυφό, που θαρρώ κρατούσαν μόνο για την προσευχή τους. Αλλά η φλόγα, φλόγα. Ο παππούς άλλο ανέκδοτο. Ήταν παράδοση στις γιορτές να «τινάζει» την ανθισμένη αμυγδαλιά. Ε, ο συμπέθερος την τίναξε, ρωτούσε ο θείος μου στο τηλέφωνο, όταν έπαιρνε να μας ευχηθεί. Και Αχ Βαλεντίνα και να και Το Γελεκάκι, που φορείς. Ήταν η ώρα να μαζέψουμε το τραπέζι και να το διαλύσουμε. Οι άντρες είχαν πιει πια πολύ.

Οι καλοκαιρινές συναυλίες. Η θεία μου μας ξεσήκωνε πάντα. Η μάνα μου, αν και γούσταρε, δεν το έπαιρνε εύκολα απόφαση. Επέμενε εκείνη : «Άντε, μωρή, πάμε. Ωραία θα ‘ναι». Γύριζε και σε μένα: «Εσύ θα έρθεις. Αυτά δε θα τα χάνεις. Να τα κυνηγάς. Ακούς;» Με νευρίαζε, γιατί μου τα έλεγε σχεδόν σαν να με μαλώνει, χωρίς να έχω κάνει τίποτα. Και πηγαίναμε. Οι αδερφές κι ένα τσούρμο παιδιά. Με παρέες ή και οι δυο μας. Την επόμενη μέρα με κοιτούσε λες και είχε ξεσκεπάσει καμιά συνομωσία. «Κι αυτό το τραγούδι το ήξερες, μωρή;»  Χαιρόμουν, γιατί το έλεγε αστεία και στο δικό μας κώδικα σήμαινε, ότι με παραδέχεται. Είναι πολύ δύσκολο να  τα θυμάμαι αυτά, γιατί δεν έχει παρακάτω το νήμα. Χάσαμε την αρχηγό μας για τις συναυλίες κι από τότε στέκεται ένας κόμπος στο λαιμό. Όταν βρισκόμαστε μαζί οι υπόλοιποι και λέμε ιστορίες και γελάμε, βρίσκει το γέλιο πάνω στον κόμπο και βουρκώνουν τα μάτια μας.

Θα βρω την άκρη και σε άλλα κουβάρια σιγά σιγά. Άλλα πρόσωπα, άλλες εικόνες, πιο πολλές μουσικές. Θα ξεκινήσω και καινούριες διαδρομές. Κοιτάω κι αυτή την κλωστή, που μου έμεινε στα χέρια χωρίς συνέχεια, και μου φαίνεται γερή. Μ’ αυτή θα ράψω τα παλιά με τα νέα. Θα φαίνεται η ραφή. Νομίζω, ότι θα πονάει πάντα. Δε θέλω όμως να την αφήσω κι ούτε βρίσκω άλλο τρόπο, να προχωρήσω.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

in

Αξιολογήστε το άρθρο

54 points
Upvote Downvote

7
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
6 Θέματα σχολίων
1 Απαντήσεις θεμάτων
0 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
7 Συντάκτες σχολίων
Διαλεχτή ΚιούσηJelly Rollacantholimonπόντια ιντερνάσιοναλεξωγήινη Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Mirka Janic
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Θα μπορούσα να πω πααααρα πολλά άλλα μένω στο ότι σου έμεινε το βουνό,αυτή η τιτανοτεραστια κομματαρα της Πόλης Πάνου (ποιος ξέρεις άραγε ότι είναι του Θεοδωράκη;!).
Το λαϊκό τραγούδι είναι σπουδαίο γιατί έχει γεννηθεί απο και έχει εκφράσει τις αγωνίες του απλού κόσμου. Με έναν τρόπο τόσο αφαιρετικό που γίνεται πανανθρώπινος και άρα διαχρονικός.
Να σαι καλά!

Φούστα Κλαρωτή
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

πολύ γλυκό το κείμενό σου !

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Up/Down Voter
Μέντορας

Μας υποχρέωσες, πάει ο ύπνος για απόψε.
Συμφωνώ όμως. Είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος που για να προχωρήσει έπρεπε να ράψει, όχι να κόψει. Ήμουν τόσο ελεύθερη, που φοβόμουν.
Άλλοι προχωρούν κόβοντας και καλά κάνουν, θα έχουν τους λόγους τους. Σημασία έχει να προχωράμε, ο καθένας με ό,τι του δίνει μεγαλύτερη ώθηση.

εξωγήινη
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ήρωας

Συγκινήθηκα, έχουμε και τα ίδια μουσικά ακούσματα. Φαίνεται κάπου στα βιώματα του παρελθόντος βρίσκεται η άκρη του νήματος για να ξετυλίξεις το κουβάρι του παρόντος και να βρεις την άκρη σου. Εύχομαι να μην σε τρομάξουν οι καινούργιες ραφές. Καμιά φορά φαίνονται πιο προχειροραμμένες από τις παλιές αλλά αντέχουν τελικά πολύ περισσότερο.

Jelly Roll
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Τώρα που συνήλθα από το κλάμα να σου δώσω συγχαρητήρια για το πραγματικά υπέροχο κείμενο σου και πόσο πολύ με άγγιξε. Το μόνο που μπορώ να πω είναι το πόσο όμορφο πράγμα είναι για τα μέλη μιας οικογένειας να δένονται με τη μουσική.
Και ένα φαν φακτ. Όπως μπέρδευες εσύ τη μάνα σου με τη Χαρούλα, εγώ μπέρδευα τον Πλιάτσικα με τον Ασημο και τους δύο μαζί τους έλεγα “Άσχημο”, νομίζω είναι προφανές το πως συνέβη αυτό το μπέρδεμα στο μυαλό του τρίχρονου εαυτού μου.