Η εταιρεία γυναικείων εσωρούχων ονομάζεται “The Underargument”, έχει έδρα της το Λονδίνο και η διαδικασία με την οποία επιλέγει τα μοντέλα για τη διαφήμιση των προϊόντων της ακολουθεί μια πρωτότυπη- και ανορθόδοξη για τον χώρο- διαδικασία.
Αποφασίζοντας ότι δεν θέλει να ακολουθήσει την στερεοτυπική γραμμή της εμπορευματοποιημένης ποικιλομορφίας, η ιδρύτρια της εταιρίας, Maïna Cissé, καθιέρωσε τη διαδικασία του «αντικάστινγκ», σύμφωνα με την οποία, τα υποψήφια μοντέλα αφηγούνται τις ιστορίες τους στη φόρμα υποβολής, χωρίς να επισυνάπτουν φωτογραφίες του σώματος ή του προσώπου τους, με βάση το θέμα της εκάστοτε συλλογής εσωρούχων.
Η ευρύτητα των θεμάτων που μπορεί να καλύπτουν οι σειρές είναι μεγάλη, από τη ζωή με κάποια ασθένεια, το στίγμα, την κακοποίηση, την σεξουαλικότητα μέχρι και την πολυγαμία. Τα υποψήφια μοντέλα με τις πιο δυνατές και εύστοχες για το θέμα της σειράς ιστορίες, επιλέγονται για τη διαφήμιση των προϊόντων, ανεξάρτητα από την προϋπηρεσία και τις σωματικές αναλογίες τους.
Η πρωτοβουλία της εταιρίας, ανεξάρτητα από την εμπορικότητα ή όχι του σκοπού, φαίνεται να ανθρωποποιεί σε βάθος έναν χώρο που είναι γνωστός για την απανθρωποποίηση του γυναικείου σώματος, θέτει την αφηγηματική δύναμη στο επίκεντρο της γραμμής του και αναδεικνύει την ικανότητα των ανθρώπων να δένουν και να δένονται από ιστορίες ζωής και χαρακτήρα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η φωτογραφία όμως που επέλεξε η εταιρία για να προμοτάρει το anti-casting είναι ενός λεπτότατου μοντέλου. Κανονικού, “παραδοσιακού” μοντέλου. Μοντέλου από αυτά που παίρνουν δουλειές μετά από κανονικά κάστινγκ.
Άνα γειά σου Ντέζι, από το στόμα μου το πήρες! Και επειδή μπήκα και τις έψαξα όλες τις φωτογραφίες, σε όλο το site υπάρχει μόνο μια ολόκληρη φωτογραφία χοντρής γυναίκας, στην κολεξιόν 5, στην οποία η κοπελίτσα είναι ζευγάρι με μια άλλη κοπελίτσα. Με το σουτιενάκι να κάμει 129 λίρες, δηλαδή σε καμία περίπτωση προσβάσιμο στη μέση γυναίκα. Σε όλες τις άλλες, εξίσου μη προσβάσιμες συλλογές όλες οι κυρίες που εκπρσωπούνται είναι αδύνατες και μόνο μερικά κομμάτια λίγο πιο γεμάτων σωμάτων φαίνονται: πχ πιο πλούσιο στήθος. Εντάξει, ναι, ωραία που λένε οι γυναίκες τις ιστορίες τους αλλά αναρωτιέμαι, μπας και… Διαβάστε περισσότερα »
Μπράβο μάτι αετίσιο, Ντέζι! Εγώ ούτε που την πρόσεξα τη φωτογραφία… Sally, όχι μόνο η εξωπραγματική περίμετρος αλλά και η πλήρης απουσία μυών, να προσθέσω! Μια αδύνατη γυναίκα που είναι υποχρεωμένη να γυμνάζεται καθημερινά, και γράμμωση μηδέν; Αν δεις προσεκτικά τις έχουν σβήσει τις γραμμώσεις. Μη και δεν είναι το μοντέλο στη φωτό λες και έμεινε έξι μήνες κλινήρης κι έχει πάθει μυϊκή ατροφία, θα νιώσουν οι άλφα μέιλ μουσκουλάτοι πατριαρχαίοι να απειλούνται και να ευνουχίζονται από το γκερλ πάουερ ναούμ.
Μάρκετινκ λέγεται, θέλει να σε κάνει να πιστέυεις οτι με το προιόν τους θα μοιάζεις με το μοντέλο.
Σωστό να υπάρχουν μοντέλα όλων των τύπων και εσώρουχα για όλους τους σωματότυπους, το έκανε και η Ριάνα αν δεν κάνω λάθος. Η τεράστια απορία που έχω για τα εσώρουχα αν πούμε ότι υπάρχουν χιλιάδες εταιρείες που φτιάχνουν και για πολλά χρόνια, είναι αν ‘’ουσιαστικά’’ υπάρχει διαφοροποίηση στο προϊόν . Πόσα πια διαφορετικά σχέδια και υλικά μπορούν να υπάρχουν για κάτι τόσο συγκεκριμένο? Μήπως η ομοιομορφία στο προϊόν ωθεί το μάρκετινγκ στην ανομοιομορφία των μοντέλων για να πουλήσει?
Νομίζω το έχω ξαναγράψει για άλλη εταιρεία και θα το ξαναπώ. Αν μια εταιρεία πουλάει ένα σουτιέν 80-120 λίρες, δεν μου λέει τίποτα να ντύνει το high end προϊόν με ένα ωραίο αφήγημα. Βασικά, μου φαίνεται λίγο κοροϊδία, για να αισθάνεται καλά το εύπορο κοινό της.