Αγαπητή «Α, μπα»: Η μόνη λύση είναι ο ψυχολόγος 39

Είναι πολλές οι ερωτήσεις που δεν φτάνουν μέχρι τη δημοσίευση, κι αυτό επειδή η απάντηση είναι «η μόνη λύση είναι ο ψυχολόγος».

Αυτό μπορεί να σημαίνει διάφορα πράγματα, ή πολλά μαζί. Ότι η καραντίνα κάνει πιο έντονους τους προβληματισμούς. Ότι όσο αυξάνονται οι αναγνώστριες, αυξάνονται και αυτές οι ερωτήσεις, στατιστικά. ή ότι παλιότερες αναγνώστριες βρίσκουν όλο και περισσότερο θάρρος για να στείλουν ερώτηση.

Κάθε Σαββατοκύριακο θα δημοσιεύω λοιπόν αυτές τις ερωτήσεις, για να διαβάζουν και ίσως να απαντούν όσες ενδιαφέρονται. Η δική μου απάντηση για αυτές τις ερωτήσεις είναι το γνωστό μάντρα του α μπα. Δεν έχει γίνει αδίκως μάντρα. Για όσες έχουν παρόμοιους προβληματισμούς, ελπίζω να βρουν μέσα σε αυτές τις ερωτήσεις τον εαυτό τους και να καταλάβουν ότι όταν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι μέσα μας επειδή μας βασανίζει, δεν υπάρχουν ταινίες, βιβλία ή συμβουλές που μπορούν να το κάνουν. Αυτά είναι βοηθήματα. Κανένα από αυτά όμως δεν μπορεί να αντικαταστήσει την συστηματική θεραπεία. Και επαναλαμβάνω: δεν χρειάζεται να έχουμε «πρόβλημα» για να πάμε. Αρκεί να έχουμε μια ερώτηση που μας βασανίζει σε σημείο να διαταράσσεται η καθημερινότητα μας ή οι σχέσεις μας με τους άλλους.

1.Ένα σεντόνι που μάλλον θα καταλήξει στον ψυχολόγο. Φέτος τελείωσα το σχολείο,δεν έδωσα τελικά πανελλήνιες για πολλούς λόγος ο ένας ήταν ότι δεν έχω μάθει να διαβάζω σε καθημερινή βάση οπότε στην 3η Λυκείου να αρχίσω έτσι χωρίς τα προηγούμενα χρόνια να μην διαβάζω δεν βοηθούσε,οπότε μετά από αυτό σκεφτόμουν ότι και να προσπαθήσω δεν θα πετύχω να περάσω κάπου και φοβόμουν να μην γράψω καλά και μετά “τι θα λένε”.Η μαμά μου ήταν αρκετά υποστηρικτική,μου είπε κιόλας να κάνω ιδιαίτερα αλλά τα οικονομικά μας δεν είναι και πολύ καλά οπότε δεν ήθελα να πάει όλο αυτό τσάμπα. Έχω συνέχεια άγχος για αυτό το θέμα αλλά δεν κάνω και τίποτα παράλληλα,άρχισα να ψάχνω για δουλειά μετά αλλά μένω επαρχία και δεν έβρισκα κάτι ,υπήρχε μια περίπτωση για μια δουλειά σε μια καφετέρια αλλά μόνο που σκεφτόμουν ότι θα ήμουν ανάμεσα σε τόσο κόσμο τέλος πάγωσα. Μετά από μια γνωστή βρήκαμε μια δουλειά και απο την ώρα που πάω εκεί τρώω μόνο το πρωί γιατί αγχώνομαι συνέχεια και σκέφτομαι την επόμενη μέρα που θα πάω και πάλι τα ίδια,δυσκολεύομαι εκεί αλλά δεν θέλω να τα παρατήσω,θέλω να βοηθήσω την μαμά μου γιατί νιώθω πολύ βάρος δεν ξέρω τι να κάνω η με τι να ασχοληθώ στο μέλλον και αμα τα καταφέρω. Γενικά μου φαίνεται ότι θέλω να ρίξω το φταίξιμο άλλου αλλά στην τελική εγώ δεν κάνω κάτι για όλα τα θέματα μου,είναι σαν να θέλω άλλα να μην μπορώ. Κουραστικά με την ψυχολογική μου κατάσταση

2.Αγαπητή α,μπα, νέα στη στήλη και αρκετά ενθουσιασμένη ,αποφάσισα να μοιράστω κάποιες σκέψεις μου.. Το τελευταίο διάστημα(είμαι 25) έχω αντιληφθεί πως είμαι αρκετά φοβική. Δεν είναι πως ποτέ πίστευα ότι είμαι θαρραλέα και άνετη στις προκλήσεις ,όμως πλέον αντιλαμβάνομαι κάποιες συμπεριφορές που με στεναχωρούν για τον εαυτό μου και δυσκολεύομαι πολύ να τις αποβάλω έστω και βήμα βήμα. Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να εκτεθεί σε κόσμο (πχ φοβάμαι να πω τη γνώμη μου, να παίξω παιχνίδια στην παρέα ,να φλερτάρω κτλ) , φοβάμαι να οδηγήσω (νιώθω πώς όλοι με κοροιδεύουν και έχω ακόμη και στο δρόμο να αποδείξω κάτι) και να δηλώσω ότι έχω ένα στόχο (γιατί αν δεν εκπληρωθεί θα φανώ αποτυχημένη),δεν μπορώ να υψώσω τους τόνους γιατί φοβάμαι οτί θα τσακωθώ κ.ο.κ. και για να αποφύγω το φόβο μου σκαρφίζομαι ένα σωρό αποφευκτικές συμπεριφορές και δικαιολογίες και όταν δεν μπορώ να τον αποφυγώ τρέμω, χαώνομαι και φέρομαι ντροπιαστικά. Όλες αυτές οι αναστολές και οι φοβίες που έχω νιώθω ότι με κρατούν πίσω και δεν μ αφήνουν να δείξω προς τα έξω ποια πραγματικά είμαι και να αναμετρηθώ με τις δυνάμεις μου. Διαβάζοντας διαφόρα και προσπαθώντας να φύγω λίγο από το comfort zone μου, έχω κάνει πράγματα κατά καιρούς που φοβάμαι για να δοκιμάσω αν ισχυεί οτί καταπολεμάς τον φόβο αν πας προς αυτόν,με τεράστια αποτυχία γιατί όταν στράβωνε το παραμικρο τα παρατούσα αμέσως και ξανάρχιζε ο φόβος..

3.Γεια σου Α μπα μου. Δεν ξερω πώς να διαχειριστω κατι και θα ηθελα τη συμβουλη σου. Συγκεκριμενα, κανω ενα εξ αποστασεως λογω συνθηκων μεταπτυχιακο , εξωτερικου και πολυ δυνατο στην αγορα. Τελος παντων, γνωρισα μεσα απο μια εργασια που ειχαμε στην αρχη εναν συμφοιτητη Ελληνα ο οποιος με τον καιρο καταλαβα οτι ειναι φουλ εκμεταλλευτης. Συγκεκριμενα, ειναι του στυλ ‘σε γλειφω για να μπορω να σ ρωταω ο,τι πληροφορια θελω’. Με αποκαλει και δασκαλα δε, το εχει τερματισει, και ποσο με θαυμαζει (εν τω μεταξυ εγω δεν εχω να επιδειξω και κατι περα απο τους γνωστους μου κ τις πληροφοριες τους, για να με θαυμαζει), ολα με υφος πονηρης αλεπους. Και το κλασικο αν δε στελνω μηνυματα για μερες, να στελνει στο ασχετο να ρωτησει απλα τι κανω, και οτι ‘εγω τετοια μου απο ενδιαφερον σου στελνω’, για να μη χασει τον πληροφοριοδοτη. Εγω ασυναισθητα ως γνησιο ουφο, στην αρχη του εδινα αρκετες πληροφοριες, γενικα ειμαι πολυ βοηθητικη (λογω φιλων μου ξερω πολλα πραγματα για θεσεις που εκεινος θελει να κυνηγησει μετα το μεταπτυχιακο στο εξωτερικο, πολλα απο αυτα ειναι τιπς και inside information που ειναι δυσκολο να ξερεις μονος σου κλπ). Εκεινος με βοηθαει με το γαντι, κυριως γιατι εχουμε παρει διαφορετικα μαθηματα οποτε δεν ξερω κιολας πώς θα μπορουσε να με βοηθησει παραπανω. Αλλα δε νομιζω οτι θα με βοηθουσε να πω την αληθεια γιατι οι συμβουλες που μου δινει οταν ρωταω τη γνωμη του ειναι απλως επαναληψη αυτων που ξερω ηδη και ειναι πασιφανη. Τελος παντων, ενω μεχρι τωρα αυτη η μινι εκμεταλλευση μου περνουσε αδιαφορη, τωρα μου ανακοινωσε (με το κλασικο στυλ, αυτο που στα ανακοινωνουν σα να μην τρεχει τιποτα, χαλαρα, για να φανει κ πιο κουλ) οτι τον καλεσαν σε συνεντευξη για θεση που μπανιζα εγω καιρο, χωρις να το ξερει, σε εταιρια η οποια θεωρειται κορυφη ενω ειναι και πασιγνωστη. Επισης οτι εγραψε τους υψηλοτερους βαθμους στο προγραμμα μας για το πρωτο εξαμηνο και οτι θα παρει διακριση ως ο καλυτερος φοιτητης του εξαμηνου. Το τι νευρα με επιασαν δε λεγεται. Ξερω οτι σχεδον ολοι οι αλλοι ειναι καλυτεροι απο μενα σ αυτο το προγραμμα, δεν εχω ψευδαισθησεις για την αξια μου, παντα ημουν η μετριοτερη των μετριοτερων, αλλα κ παλι εχω εκνευριστει και ζηλεψει πολυ. Δεν εχουν αμεση σχεση οι πληροφοριες που του εχω δωσει ως τωρα με τη συνεντευξη που θα του παρουν, και προφανως ειναι αριστος και εχει πολυ μυαλο, δεν το συζητω αυτο. Απλως νιωθω οτι δε χρειαζοταν κιολας να δινω ετσι αβερτα πληροφοριες, γιατι και τωρα να μην τον παρουν, θα τον παρουν σε επομενη θεση που θα χρησιμοποιησει τις πληροφοριες. Το θεμα ειναι οτι τωρα θελει πληροφοριες για τη συνεντευξη και τηλεφωνο κιολας γιατι θα τον περασουν απο καποια παραπανω τεστ, τα οποια θα κρινουν αν θα προσληφθει απο το καλοκαιρι κ μετα. Εδω να πω πως τα συγκεκριμενα τεστ ειναι πολυ συγκεκριμενου στυλ και δεν ειναι ευκολο να τα περασεις. Το θεμα ειναι το εξης. Ενω εγω ξερω πολλα γ αυτα τα τεστ απο φιλη μου, η οποια εχει κλεισει 6 χρονια στο HR κομματι της δουλειας αυτης και ξερει τι παιζει απο ερωτησεις, θα το παιξω ψοφιος κοριος και οτι δεν ξερω τιποτα. Προφανως μπορει να περασει χωρις τη βοηθεια μου, αλλωστε ειναι σουπερ τελειος, αλλα θα του ειναι σαφως δυσκολοτερο, γιατι αυτα τα τεστ τα περναει ενας στους εικοσι υποψηφιους. Εγω σ αυτη τη θεση δε θα μπορουσα να παω παρεμπιπτοντως, γιατι πρωτα σε περνανε σκρινινγκ για τους βαθμους σου και εγω βαθμους δεν εχω μεχρι στιγμης και ουτε θα αποκτησω αφου ειμαι αχρηστη μια ζωη στο βαθμολογικο κομματι και γενικως. Τελος παντων. Θελει τηλεφωνο το πουλακι μου για να δωσω τιπς γιατι παλιοτερα στο ασχετο ειχα πει οτι η φιλη μου δουλευει εκει, αυτος το τσιμπησε και το θυμοταν κ σ λεει μηπως ξερει τιποτα, οποτε να σου το call τωρα. Εγω δεν ειχα πει τι κανει ακριβως η φιλη μου εκει οποτε αυτος δεν ξερει οτι ειναι κ στην πιο κρισιμη θεση αυτη, παλι καλα. Οποτε τωρα επειδη με εχουν πιασει συνολικα τα νευρα μου, που ειμαι παλι τελευταια σ ο,τι κ αν κανω, παλι μια απιστευτη μετριοτητα, κ κοροιδο απο πανω γιατι δινω πολυ χρησιμες πληροφοριες στους παντες σα γνησια χαζη που ειμαι, χωρις να εχουμε καν πιει ενα κρασι μαζι που λεμε, σκεφτομαι να πω μια δικαιολογια κ να αποφυγω το call και ας το παρει οπως θελει, ετσι κ αλλιως για εκμεταλλευση με εχει, δε χανεται και καμια φιλια. Αλλα κ παλι εχω εκνευριστει. Καθε φορα που ανοιγω μηνυμα του ή θα μου πει οτι αριστευσε ή οτι κατι τελειο εγινε, το οποιο δεν το περιμενε κιολας (εκει εκνευριζομαι ακομη χειροτερα). Το να ακουω συνεχεια επιτυχιες απο αλλους ενω εγω βαλτωνω κ δεν μπορω ουτε ενα βαθμο καλο να σταυρωσω (δε φταιει κανεις φυσικα, εγω δεν ειμαι καλη), σε συνεντευξεις τα παω χαλια γιατι ειμαι αχρηστη και χαζοντροπιαρα, ενω τα αγγλικα μου δεν ειναι στο επιπεδο ολων των αλλων, με κανει να μην θελω να ξαναβοηθησω κανεναν παρα μονο τους καλους μου φιλους. Τι να κανω, πώς να μαθω να βοηθαω με το σωστο τροπο χωρις να με παρεξηγουν μετα? Δινω ασυναισθητα πολλες πληροφοριες (ειπαμε, ειμαι χαζη) και μετα το μετανιωνω γιατι τελικα βοηθιουνται ολοι εκτος απο μενα, γιατι μαντεψε εγω οταν χρειαστηκε μονο απο καλες μου φιλες πηρα πληροφοριες. Και οταν τελικα το καταλαβαινω οτι δινω πολλες πληροφοριες, εκνευριζομαι, και μπορει να απομακρυνθω απο το ατομο με καπως ατσουμπαλο τροπο (οποτε απλα δινω την εντυπωση της τρελης). Δεν ξερω, εχω απογοητευτει παρα πολυ απο μενα. Δε θελω να τηλεφωνηθω με αυτον γιατι σιγουρα θα μου ξεφυγει πληροφορια ενω δεν το θελω και δε θελω κιολας να βοηθησω, πειτε με κακη, δε με νοιαζει. Πώς να το διαχειριστω και να αποφυγω την κληση χωρις να φανω κομπλεξικη ή τρελη?

Μιλάς πολύ απορριπτικά για τον εαυτό σου. Νομίζω ότι αυτό είναι πολύ πιο σοβαρό πρόβλημα από τον τυχαίο που σου έβγαλε όλες τις ανασφάλειες στη φόρα. Αν δεν θέλεις να σου ξεφύγει πληροφορία, δεν σου «ξεφεύγει», κάτι άλλο συμβαίνει και πρέπει να το διερευνήσεις.

4.Ηθελα να σας ρωτήσω που θα μπορούσα να μιλήσω ανώνυμα γτ δεν έχω κανένα δίπλα μου που να θέλει πραγματικά να με ακούσει χωρίς να με κρίνει. Έχω πρόβλημα εξωτερικευσεις των συναισθημάτων μου και σχεδόν πάντα δεν δείχνω την σκέψη μου και τα πιστεύω μου για να μην με κρίνουν.

Κανένας δεν έχει δίπλα του κάποιον που να θέλει να ακούσει πραγματικά χωρίς να κρίνει. Γι’αυτό υπάρχουν οι ψυχολόγοι.

5.Αγαπητή Α μπα, Θα μπω κατευθείαν στο θέμα γιατί με πνίγει και θέλω να το βγάλω από μέσα μου. Είμαι στα 25. Τελείωσα το πανεπιστήμιο ζούσα σε άλλη πόλη. τώρα μένω με τους γονείς μου και προσπαθώ να κάνω μεταπτυχιακό εξ αποστάσεως. Στο σπίτι υπάρχουν συνεχώς εντάσεις από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου τους οποίους τους δημιουργεί η μάνα μου. Θελει να μας χειρίζεται όλους, να ξέρει που είμαστε, τι κάνουμε ανά πάσα στιγμή της ημέρας και συνεχώς έχει μια αυτό λύπηση. Ότι έφαγε τη ζωή της να μας μεγαλώσει και εμείς πως τη συμπεριφερόμαστε και άλλα τέτοια. Έχω φτάσει σε οριακό σημείο να την βρίσω χυδαία και να φύγω να μείνω έστω και στο δρόμο γιατί δε δουλεύω. Σκέφτομαι όμως περισσότερο τον πατέρα μου ο οποίος προσπαθεί πάντα να μας συμφιλιώνει. Ειδικά τώρα με τον εγκλεισμό τα πράγματα είναι 100000 φορές χειρότερα. Ξέρω ότι και να φύγω από το σπίτι δε πρόκειται να γλιτώσω γιατί έχει το τρόπο της πάντα να παρεμβαίνει στη ζωή μου. Έχω καταστρέψει όλα μου τα όνειρα εξαιτίας της. Λεφτά για ψυχολόγο ούτε λόγος και εδώ που μένω δεν υπάρχει και σε κοντινή ακτίνα κανένας που όντως μπορεί να βοηθήσει.

Για το θέμα της απόστασης, υπάρχουν πλέον τηλεδιασκέψεις. Για το θέμα των χρημάτων δεν ξέρω τι να σου πω, αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος να σωθείς.

6.Αγαπητή Αμπα σου στέλνω γιατί κατάλαβα ότι δεν έχω κανέναν τελικά για να μιλήσω. Νιώθω αποτυχημένη. Τα παιδιά μου, άνω των είκοσι ηλικιακά τσακώθηκαν για ακόμα μια φορά και δεν μιλούν μεταξύ τους. Τα μεγάλωσα μόνη μου από μικρά αφού ο πατέρας τους αποφάσισε να φύγει από το σπίτι. Προσπάθησα να κάνω ο,τι καλύτερο για αυτά, δούλεψα και δουλεύω πολύ. Τα αγαπώ πολύ, τους το δείχνω με κάθε τρόπο, αποδέχομαι τις επιλογές τους. Όμως η μεταξύ τους σχέση φοβάμαι ότι έχει πληγεί ανεπανόρθωτα. Στήριξη συναισθηματική δεν έχω από κανέναν, ούτε φίλους, ούτε οικογένεια, παλεύω μόνη μου. Απέτυχα ως μάνα. Πώς να τα βοηθήσω, τι να κάνω;

7.Καλή χρονιά Α μπα! Φέτος για έμενα δεν μπορώ να καταλάβω τι χρονιά πέρασε. Δεν θέλω να κάνω καν ανασκόπηση. Ο πατέρας μου διαγνώστηκε με καρκίνο. Έτσι τελείωσε η χρονιά μου. Νομίζω πως δεν έχω νιώσει χειρότερα απο το να ακούω πως υπάρχει στον άνθρωπο αυτόν, που είμαστε οικογένεια, πως είναι μέσα του..Πως υπάρχει! Δεν το χωράει το μυαλό μου. Μέχρι να σου τύχει κάτι δεν μπορείς να καταλάβεις πως είναι. Πάντα άκουγα για οικογένειες κλπ αλλά δεν είχα ιδέα τι ζόρι ήταν. Τώρα που ήρθε σε εμάς λοιπόν, δεν ξέρω τι να κάνω για να μην είναι τόσο κενό το σπίτι και οι καρδιές μας. Μας είπε ο γιατρός πως όσα ακολουθούν είναι πιο δύσκολα. Θέλει να έχεις γερό στομάχι, να είσαι προετοιμασμένος . Νιώθω πως δεν μπορώ να πάρω ανάσα, πνίγομαι στις σκέψεις μου τι μπορώ να κάνω να βοηθήσω τον πατέρα μου, την μάνα μου, τα αδέρφια μου και τέλος εμένα. Πως μπορώ να του δώσω δύναμη; Πως μπορώ να κρατιέμαι ψυχολογικά και να είμαι γερή, να μη λυγίζω, να τον κάνω να μη φοβάται, να τον εμψυχώσω για όλα αυτά που τον βασανίζουν, για το πόσο πονάει. Και η μητέρα μου; πως θα συνεχίσει η μητέρα μου; Έχω τόσα ερωτηματικά στο κεφάλι μου. Πως να το παλέψουμε ολο αυτό το ταξίδι; Και μετά; τι θα γίνει μετά;

8.Έχω ένα μεγάλο ελάττωμα! Όταν είμαι σε μια παρέα η γνωρίζω “υποψήφιες” παρέες ενθουσιάζομαι πέφτω με τα μούτρα ,δείχνω ενδιαφέρον να βγούμε να περάσουμε καλά όμως αυτοί συνέχεια “δεν μπορούν” “έχουν δουλειές” και στο τέλος εξαφανίζονται χωρίς εξηγήσεις. Έτσι λοιπόν μένω μόνη μου και πάλι από την αρχή ,πλέον έχω το αγόρι μου εδώ και ένα χρόνο περίπου και μόνο με αυτόν βγαίνω με παίρνει ακόμα και όταν βγαίνει με τους φίλους του όμως κάποιες φορές αισθάνομαι βάρος ! Το έχουμε συζητήσει και μου είπε να πάψω να το σκέφτομαι και πως δεν του αρέσει να βγαίνω μόνη μου στους δρόμους και αυτός με την παρέα του να περνάει καλά . Νιώθω ότι δεν χωράω πουθενά ,ότι κανείς δεν μπορεί να με αποδεχτεί,ότι όλους τους πιέζω μόνο και μόνο με την παρουσία μου ,πως έχω γεννηθεί για να με απορρίπτουν ! Τον μοναδικό που έχω είναι το αγόρι μου όμως φοβάμαι μην με βαρεθεί που είμαι συνέχεια μαζί του αλλά από την άλλη όταν βγαίνω μόνη μου με πιάνει μελαγχολία και καταλήγω να κάθομαι σε μια γωνιά και να κλαίω με τις ώρες . Προσπαθώ να βρω πράγματα να κάνω μόνη μου όμως όλα μου φαίνονται βαρετά και τα παρατάω ..νιώθω πως ολόκληρος ο πλανήτης είναι εναντίον μου και είναι έτοιμοι όλοι να με απορρίψουν,χωρίς απαραίτητο λόγο μόνο και μόνο που υπάρχω! Μόνο το αγόρι μου έχω όμως τι να κάνω για να μην με βαρεθεί και εγώ να μην νιώθω μόνη μέσα στην μοναξιά μου ; Είμαι 23 είναι πάνω από 26

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News