Αγαπητές και αγαπητοί,
Σας γράφω γιατί έχω 15 tabs ανοιχτά στο μυαλό μου και κανένα δεν λέει να κλείσει!
Πέρσι τον Οκτώβριο κατάφερα, χώρισα με τον πρώην μου. Τον Μάρτιο μου έστειλε μήνυμα και κάπως ξανακάναμε την προσπάθεια να είμαστε μαζί, μέχρι που φέτος, τέλη Ιουνίου, αυτή η on/off σχέση (που φυσικά στο μεγαλύτερο μέρος της ήταν χειριστική και κακοποιητική) έκλεισε με απειλή ότι θα μου κάνει κακό… Έχει γίνει φυσικά μπλοκ από παντού και δεν έχω καμία επικοινωνία πλέον. Τώρα που πραγματικά τελείωσε, συνειδητοποιώ ότι πρέπει επιτέλους να αποφασίσω τι θέλω εγώ να κάνω με τη ζωή μου.
Από τα 19 μου έλεγα ότι θέλω να ζήσω στο εξωτερικό, να βγω από τη ζώνη ασφαλείας μου και να δω ποια είμαι μόνη μου. Αυτό το όνειρο μπήκε αναγκαστικά στον πάγο, αφού άκουγα συχνά ότι αν φύγω θα χωρίσουμε, ότι δεν με εμπιστεύεται, ότι το εξωτερικό είναι μια φούσκα και άλλα πολλά παρόμοια «διαμαντάκια». Τώρα όμως έχει επιστρέψει πολύ έντονα σαν σκέψη.
Το παράδοξο είναι ότι δεν είμαι τελείως δυστυχισμένη στην Ελλάδα. Έχω μια καλή δουλειά με υγιές περιβάλλον, κάνω ψυχοθεραπεία και προσπαθώ να βρω τους ρυθμούς μου. Παράλληλα όμως, νιώθω μια έντονη μεταβατικότητα: τα αδέρφια μου και οι κολλητές μου είναι είτε στο εξωτερικό είτε ετοιμάζονται να φύγουν. Φοβάμαι τη μοναξιά αν φύγω, αλλά μήπως νιώθω ήδη μόνη κι εδώ; Φυσικά σκέφτομαι και τους γονείς μου…
Ο κύκλος μου με συμβουλεύει να μην βιαστώ και γίνει φυγή… και να δώσω λίγο παραπάνω χρόνο στο πένθος του χωρισμού. Εγώ όμως δεν το νιώθω έτσι. Το αισθάνομαι σαν ένα απωθημένο/«what if» που κουβαλάω χρόνια και θέλω επιτέλους να δοκιμάσω. Κι αν δεν βγει, επιστρέφω. Από τον περσινό Οκτώβριο που χωρίσαμε έστελνα ήδη αιτήσεις για δουλειές και μεταπτυχιακά, αλλά δεν προχώρησε τίποτα…
Παράλληλα, σκέφτομαι αν το βήμα πρέπει να γίνει μέσω μεταπτυχιακού (π.χ. Νορβηγία, Δανία) για να επενδύσω στις σπουδές μου, ή κατευθείαν με αναζήτηση εργασίας. Και κάπου στο βάθος υπάρχει και η επιθυμία για οικογένεια στο μέλλον, που κάνει την ανάγκη για αποφάσεις να φαίνεται πιο πιεστική.
Θα ήθελα πολύ να ακούσω τη γνώμη σας:
Αν ήσασταν στη θέση μου, θα δοκιμάζατε το εξωτερικό τώρα ή θα μένατε λίγο ακόμη να χτίσετε βάσεις εδώ;
Μεταπτυχιακό ή δουλειά ως πάτημα για τη μετάβαση; Ποια πόλη; Να ξέρω ανθρώπους ή να πάω και ό,τι βγει;
Πώς ξεχωρίζει κανείς το «φεύγω επειδή το θέλω» από το «φεύγω για να ξεφύγω»;
Ξέρω ότι υπεραναλύω τα πάντα, οπότε θα εκτιμούσα πολύ μια πιο πρακτική ματιά ή προσωπικές εμπειρίες.
Όπως λέω, ρωτώντας πας στην πόλη… κυριολεκτικά, αχαχαχ.
Ευχαριστώ πολύ!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Συγκρατημένα αισιόδοξη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Συγγνώμη, αλλά ποιο πένθoς για το χωρισμό σου λένε; Να χαίρεσαι και να πανηγυρίζεις που είσαι μακριά του και που είσαι καλά, με τόσες γυναικοκτονίες που διαπράττονται! Από εμένα να πας, αφού το θέλεις. Γιατί δεν δοκιμάζεις σε μια από τις πόλεις που ζουν ήδη φίλοι / συγγενείς σου; θα σου είναι πολύ πιο εύκολο! Σε πολλές χώρες (σίγουρα Ολλανδία και Σουηδία, νομίζω και στη Δανία) αν δουλεύεις (νομίζω έστω και part time) και σπουδάζεις ταυτόχρονα παίρνεις επίδομα. Εγώ θα έψαχνα για μεταπτυχιακό αρχικά (σε πόλη με ήδη υπάρχοντα κύκλο), έχοντας ένα budget στην άκρη για τον πρώτο καιρό και παράλληλα… Διαβάστε περισσότερα »
έχεις πααααρα πολλά στο μυαλό σου..θέλει να κανεις ένα ένα βήμα
1.Δεν μας είπες πόσο χρόνων είσαι.
2.Αφου ήδη έχεις κύκλο στο εξωτερικό,ψαξε εκεί.Η μετάβαση θα είναι πιο ομαλή.Δηλ βρες ένα μάστερ και μια δουλειά παρτ τάιμ.Οταν το ολοκληρώσεις,τοτε είτε θα βρεις εκεί κάτι καλύτερο ή θα αλλάξεις χώρα ή θα επιστρέψεις πίσω.
3.Ασε το πλάνο της οικογένειας προς το παρόν…αν έχεις απωθημένο,ισορροπημενη οικογένεια δεν θα μπορέσεις να κανεις.
Η ζωή trial and error ειναι..
καλή τύχη!
Αγαπητή γράφουσα, η ζώνη ασφαλείας είναι αυτό που φοράμε στο αυτοκίνητο. To Comfort Zone σου όμως, την ευκολία και την απλότητα της ελληνικής καθημερινότητας, τις συναναστροφές σου και τους δικούς σου ανθρώπους, τα όσα σου προσφέρει απλόχερα η πατρίδα σου, για να τα αφήσεις πίσω σου πρέπει να βάλεις πρώτα ένα λιθαράκι εκεί στον πιθανό τόπο που σκέφτεσαι να πας. Ωστόσο απ’ ότι μας λες ΔΕΝ σε έχουν δεχθεί σε κάποιο μεταπτυχιακό, ΔΕΝ έχεις βρει κάποια δουλειά και γενικώς ΔΕΝ έχεις κάποια ουσιαστική προτίμηση για κανέναν τόπο. Αναρωτιέμαι τι οικονομική άνεση έχεις και τα σκέφτεσαι και τα κανονίζεις όλα αυτά… Διαβάστε περισσότερα »
Φεύγεις επειδή το θέλεις, και ενας απο τους λόγους (δεν ειναι ο μόνος) που το θέλεις είναι και πως θες να “ξεφύγεις”. Το οποίο βεβαια δεν καταλαβαινω και τι ακριβως σημαινει στο μυαλο σου και το εχεις κάνει τοσο μεγαλο ζητημα και εσυ και το περιβαλλον σου. Το οποίο περιβαλλον κανένα λογο δεν εχει στο αν θα πενθησεις κατι ή όχι (το πενθος για οτιδηποτε δεν ειναι υποχρεωτικό, στην προκειμενη δε ειναι και περιττό). Τωρα σχετικά με τη μεταβαση και που να πας και τι θα κανείς δεν ξερω να σου πω καθώς δεν λες και με τι ασχολεισαι ποσο… Διαβάστε περισσότερα »
Ρωτώντας πας στην πόλη που θέλουν αυτοί που ρωτάς
Νομίζω ολ@ οσ@ φύγαμε εξωτερικό σε κάποια φάση θέλαμε να ξεφύγουμε από κάτι, εγώ όταν έφυγα για το μεταπτυχιακό μου ήθελα να ξεφύγω από το μίζερο εργασιακό περιβάλλον της Ελλάδας.. δεν είναι δηλαδή απαραιτήτως κακό αυτό. Δεν μας λες ούτε ηλικία ούτε αντικείμενο αλλά σε κάθε περίπτωση εγώ θα σου πω φύγε αφού ήταν ενα όνειρο που πάντα είχες, γιατί μεγαλώνοντας γίνεται πιο δύσκολο και δυσκίνητο. Και δεν σε εμποδίζει κανείς να ξαναγυρίσεις εαν αυτό επιθυμήσεις στο μέλλον. Εγώ επέστρεψα στα 2 χρόνια 😊
Ειναι ο κύκλος της ζωης. Κατι τελειωνει, κατι αρχίζει. Ετσι δεν παει παντα? Οσοι σου λενε για το πένθος οτι σε εμποδιζει απ το να ξεκινησεις κατι καινουργιο, ή δεν εχουν χάσει ποτέ τίποτα, ή…δεν ξερω..δεν εχουν πενθησει στ αληθεια γι αυτο? (που παει να πει οτι το κουβαλανε ακομα μεσα τους σαν βάρος??). Δεν εχουν ισως ιδέα τι παει να πει απωλεια? και αναπαραγουν χιλιοειπωμενα κλισέ του τυπου ‘ο χρόνος ειναι ο καλύτερος γιατρος’? Ο χρονος παντως τιποτα δε γιατρευει απο μόνος του. Πρεπει να τον χρησιμοποιήσεις, και μαλιστα κανοντας μεγαλο κόπο. Η ιδεα του ανθρωπου που περναει ενα… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω είναι μονόδρομος.
Θα φύγεις για να μη σου μείνει απωθημένο.
Ίσως καλύτερα με ένα μεταπτυχιακό.
Εξαρτάται από τα οικονομικά σου.
Αφού θες καιρό τωρα να δοκιμάσεις το εξω, δοκίμασε το! Οσο πιο μικρή, τοσο το καλύτερο, γιατι οσο μεγαλώνουμε βαρενουμε κ βαριόμαστε. Απο προσωπικη εμπειρία, θα σου προτεινα να πας μέσω σπουδων. Να κανεις το μεταπτυχιακο που θες. Δεν θα επιλέξεις την πόλη λοιπον, αλλα το πανεπιστημιο που εχει το πρόγραμμα που θες. Ατομα θα γνωρίσεις εκει μεσω του πανεπιστημίου. Οσο σπουδάζεις ειναι σχετικά εύκολο να γνωρίσεις κόσμο. Θα ειναι πολλά άτομα σαν και εσένα, νεα στην περιοχη που ψάχνουν να γνωρίσουν κόσμο. Αν παλι πας για δουλεια κατευθείαν θα ειναι πιο δύσκολο, διοτι ο καθε ενας ριναι στη φαση… Διαβάστε περισσότερα »
Φίλη, να πας.. αλλά κράτα μια συμβουλή μου, διάλεξε χώρα που θα έχεις κάποιον δικό σου μαζί, μην πας μόνη. Είναι δύσκολο να είσαι μόνος σε μια ξένη χώρα, το βίωσα. Είναι σκληρό. Μοναχικό.