Ζήτησα τη γνώμη τους για την ιστορία μου και από τότε με αγνοούν συστηματικά

Καλησπέρα σε όλες και όλους.

Το δικό μου πρόβλημα σαφέστατα δεν είναι τόσο σοβαρό όσο τα άλλα που στέλνετε, αλλά με απασχολεί, και ίσως κάποιος έχει κάτι να προτείνει.

Γράφω fanfiction (και πείτε ό,τι θέλετε, δε με απασχολεί η κριτική που σίγουρα θα λάβω γι’ αυτό). Αυτό αγαπώ και αυτό κάνω στον ελεύθερό μου χρόνο. Και για να προλάβω τα συνήθη σχόλια που γίνονται όταν κάποιος τολμάει να πει ότι γράφει fanfiction: όχι, δεν είμαι έφηβη ούτε εικοσάχρονη παιδουλα, και ναι, η πραγματική μου ζωή είναι μια χαρά, έχω μια χαρά υγιείς σχέσεις, εργασία, κοινωνική ζωή κλπ. Δε μου λείπει κάτι, όλα οκ. 

Λοιπον που λέτε, για πολλά χρόνια έγραφα για μεγάλο fandom, και τολμώ να πω ότι απέκτησα πολύ μεγαλύτερο κοινό από όσο περίμενα αρχικά, με πάρα πολλές αλληλεπιδρασεις με αναγνωστες. Πριν από περίπου έξι μήνες, και ενώ η τρέλα μου για το αρχικό fandom (και το source material) βρισκόταν σε πολύ καθοδικο στάδιο για περίπου ένα χρόνο σε εκείνο το σημείο – τσουπ! Παρακολουθησα μια ξένη σειρά και κόλλησα με άλλο fandom! Πραγματικά φουλ ενθουσιασμός. Πώς είναι όταν είσαι σε σχέση χρόνων που έχει βαλτώσει και το βλέπεις ότι πάει για χωρισμό το πράγμα, και ξαφνικά πετιέται στο διάβα σου ένας τύπος που σε ξετρελαίνει σε όλα; Ε, αυτό. 

Ξεκίνησα λοιπόν, με όλη μου την αγάπη και πολύ μεράκι, να γράφω fanfiction για το νέο fandom. Μιλιουνια μικρότερο από το βασικό μου μέχρι τότε, και συνεπώς και πολύ λιγότεροι αναγνώστες, πολύ λιγότερο (έως και καθόλου) feedback και αλληλεπιδραση. Αναμείχθηκα και σε online spaces (με ασφάλεια πάντα, εννοείται), που βέβαια δυστυχώς δεν υπήρχαν πολλά, και αυτά που υπήρχαν δεν ήταν και πολύ ενεργά, καθώς η σειρά έχει πλέον τελειώσει, και φαντάζομαι πως το ενδιαφέρον των περισσότερων ανθρώπων ξεθυμαινει μετά το τέλος. Παρόλα αυτά, βρήκα μια μικρή, ασφαλή κοινότητα, στην οποία μάλιστα συμπεριλαμβανονται και αρκετοί άλλοι fanfiction writers, και όλα ήταν σούπερ στην αρχή.

Σιγά σιγά όμως (όπως συμβαίνει πολλές φορές σε σχέσεις και κοινότητες και στην πραγματική ζωή) άρχισα να παρατηρώ ότι ουσιαστικά μόνο εγώ ήμουν ενθουσιώδης σχετικά με τη δουλειά των άλλων συγγραφέων και πάντα πρόθυμη να διαβάσω τις ιστορίες τους και να συζητήσω για αυτές μαζί τους. Αντίθετα, σχεδόν κανένας τους δεν μπήκε καν στον κόπο να διαβάσει τη δική μου ιστορία, παρότι ήξεραν ότι έγραφα. Επίσης, κάθε φορά που προσπαθούσα με όμορφο και διακριτικό τρόπο να μιλήσω λίγο και για τη δική μου ιστορία (χωρίς εννοείται να παρεμβαίνω στις συζητήσεις για τις δικές τους ιστορίες, σε άλλο χρόνο πάντα) είτε με αγνοούσαν κανονικά είτε απέφευγαν το θέμα και το γύριζαν πάλι στις δικές τους.

Σε κάποια φάση το συζήτησα ανοιχτά το θέμα, και μου απάντησαν με αοριστολογιες. Ουσιαστικά ήταν ξεκάθαρο από αυτά που είπαν και το πώς τα είπαν ότι απλά δεν ενδιαφερονταν να διαβάσουν τη δική μου ιστορία. Το οποίο φυσικά με πληγώνει και με στεναχωρεί, αλλά δεν είναι ότι μπορώ να κάνω και κάτι γι’ αυτό.

Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι από τότε που τόλμησα να μιλήσω γι’ αυτό (ξαναλέω παιδιά, ειλικρινα, ήμουν ευγενέστατη και καθόλου πιεστική, και το συζήτησα κυριολεκτικά μόνο μια φορά!), ξεκίνησαν να με αγνοούν σε όλου του τύπου τις συζητήσεις, ενώ οι ίδιοι συνεχίζουν να μιλάνε αναμεταξύ τους με φουλ ενθουσιασμό. Μου απαντούν πλέον μόνο όταν πρέπει, και πάντα πάρα πολύ ψυχρά. Να τονίσω ότι η δική μου συμπεριφορά δεν άλλαξε καθόλου αφότου εξέφρασα τον προβληματισμό/μικρό παράπονό μου, συνέχισα να είμαι όπως ήμουν πριν και φυσικά δεν ξαναμιλησα ποτέ γι’ αυτό το θέμα. Αλλά φαίνεται πως ήμουν καλή μόνο όσο τους έκανα κερκιδα βλέπεις.  Και τώρα έχω βρεθεί στη θέση να αισθάνομαι τύπου σαν έφηβη που την έχουν “παγώσει” οι φίλοι της ξέρω ‘γω.

Θεωρητικά, ξέρω τι πρέπει να κάνω: όταν μας κάνουν να αισθανόμαστε παρείσακτοι σε ένα μέρος φεύγουμε, άμα δε μας θέλουν αυτοί μία δεν τους θέλουμε εμείς δέκα και μπλα μπλα μπλα. Εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις.  Είμαι ακόμα πολύ ενθουσιασμενη με το fandom και την ιστοριουλα μου όμως, και αν αποχωρήσω, μετά δε θα έχω κυριολεκτικά κανέναν να το μοιραστώ όλο αυτό, να μιλήσω και να νερντουλιασω έστω για το fandom.  Θα μου πείτε, ουσιαστικά ούτε και τώρα έχω κάποιον… σωστό είναι κι αυτό. Και δυστυχώς κανένας φίλος ή γνωστός στην πραγματική ζωή δεν ενδιαφέρεται να γνωρίσει το υλικό (σας λέω, είναι πολύ μικρό fandom, και το original material έχει ολοκληρωθεί).

Τι έχω πάθει ρε παιδιά κι έχω κολλήσει έτσι; Με γκόμενο δεν το ‘χω πάθει ποτέ.  Ούτε και με φιλίες. Πώς να ξεκολλήσω; Εύχομαι να μην είχα την ανάγκη να μοιράζομαι τον ενθουσιασμό μου, αλλά την έχω. Εύχομαι επίσης να μπορούσα να γράφω και να μη με επηρεάζει η έλλειψη κοινού, αλλά τι να κάνω, άνθρωπος είμαι, και στο κάτω κάτω, ναι μεν οσοι γράφουμε το κάνουμε πρώτα για εμάς, αλλά ποσταρουμε/δημοσιεύουμε για να μοιραστούμε κάτι με κόσμο που πιστεύουμε/ελπιζουμε ότι θα τους αρέσει.

Τέλος πάντων, σας ευχαριστώ πολύ που με διαβάσατε ακόμα κι αν δεν ήταν ιδιαίτερα σημαντικό το κείμενό μου, κι αν κάποιος έχει κάποιο insight θα χαρώ πολύ να το διαβάσω.  Να είστε καλά.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Fanfictionista