Φοβάμαι μη στεναχωρηθώ με τη χαρά σου…
Είναι στίχος από ένα παλιό τραγούδι κ ο τίτλος της δικής μου ιστορίας. Διάβασα μια άλλη ιστορία κοπέλας με παρόμοια θεματική. Την μη συμμετοχή στη χαρά του άλλου κ δη κοντινού φίλου/ ανθρώπου.
Κ έρχομαι να καταθέσω κ την δική μου εμπειρία σχετικά με το πώς ο περίγυρος σου δεν αντέχει ή υποβαθμίζει πράγματα που έχεις καταφέρει. Κ είναι εκεί όταν παλεύεις κ γκρινιάζεις ότι δεν έρχονται τα πράγματα κ σου λένε πόσο φανταστικός είσαι κ έτσι είναι τα πράγματα,όλα μιλημενα όλα αναξιοκρατικα και εσύ λες όχι δεν μπορεί θα το παλέψω δεν μπορεί να υπάρχει μια χαραμάδα .
Κ Ω του θαύματος τα καταφέρνεις με την αξία σου με τον κοπο σου κ ξαφνικά εκεί που περιμένεις να το γιορτασετε μαζί , αντιλαμβάνεσαι το περίεργο βλέμμα και το σαρκαστικό αστειακι κ εντάξει μην καβαλήσεις τώρα το καλάμι κτλ.
Από τον στενό άνθρωπο της οικογένειας σου μέχρι τον ερωτικό σύντροφο που δεν κάνετε απαραίτητα την ίδια δουλειά κ μέχρι τον φίλο. Θα μου πεις δεν το φανταζοσουν; Για κάποιους ανθρώπους δεν το φανταζοσουν;
Θεωρούσα ότι έχουν κάνει ειρήνη με τα πράγματα που δεν κυνήγησαν, δεν διεκδίκησαν κ δεν θα κάνουν προβολές αποτυχίας στην επιτυχία κάποιου άλλου. Είναι άραγε ελληνικό χούι αυτό; Κ αν ναι γιατί μας ορίζει τόσο προσωπικά η επιτυχία του άλλου;
Εγώ πια ορίζω τον κοινωνικό μου κύκλου Με σοβαρά ξεκαθαρισματα σε ανθρώπους . Δεν μπορώ να σταματήσω να παλεύω ,να εξελίσσομαι επειδή ο φίλος,ο εραστής δεν μπορεί να το διαχειριστεί.
Το ερώτημα είναι : αυτός είναι ο δρόμος προς την μοναξιά; Αν ξεχωρίζεις ,χωρίς να κάνεις επίδειξη εννοείται, και ενώ είσαι ένας άνθρωπος που θα χαρείς σχεδόν γηπεδικα με τη χαρά του άλλου, αν ξεχωρίζεις επαναλαμβάνω ,είσαι καταδικασμένος να πινεις μόνος σου στην υγεία σου ;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Νίνα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
«Όσο πιο ευαίσθητοι είμαστε με τον εαυτό μας τόσο πιο αναίσθητοι γινόμαστε με τους άλλους». Η φράση αυτή που νομίζω την είχε πει η Βαμβουνάκη (συγγραφέας), έχει διττή σημασία στην περίπτωση σου. Από τη μία η υπερβολική εστίαση στον εαυτό μας μπορεί να μας κάνει να χάσουμε την επαφή μας με τους άλλους και να μειώσει την ικανότητα μας να μοιραστούμε τα συναισθήματα τους (στην προκειμένη οι άλλοι που δεν μοιράζονται την χαρά σου και δεν γιορτάζουν την επιτυχία σου με τον τρόπο που θα ήθελες). Από την άλλη, ο εγωκεντρισμός μας και η τάση μας να θεωρούμε την δική… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ κορίτσι μου, πρωί πρωί. Είναι και Δευτέρα. Μου ήρθε να κλάψω με όσα διάβασα. Ειλικρινά σου μιλάω, ακόμα σκέφτομαι αν έκανα καλά που έκανα πέρα άτομα που δεν χάρηκαν όταν ήμουν ΠΟΛΥ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ. Πόσο μάλλον εγώ, που έχω μόνιμα τη μελαγχολία. Σκέφτομαι ΣΥΝΕΧΩΣ — είναι στην ανθρώπινη, γαμημένη φύση να μην αντέχουν. Δεν υπάρχει περίπτωση να χαρεί κάποιος όταν τον ξεπερνάς. Ειλικρινά το πιστεύω βαθιά. Άντε, γονείς — ίσως και αδέρφια. Δεν μπορώ να ξεχάσω, δε, όταν ανακοίνωσα πως έκανα κάτι που ήθελα να κάνω χρόνια (είχα ζαλίσει τα @@ όλων με το θέμα) — το παγωμένο, σοκαρισμένο βλέμμα… Διαβάστε περισσότερα »
Το δικό μου προσωπικό βίωμα έχει διαμορφώσει το unpopular opinion που λέει οτι όσοι σε αγαπούν και σε νοιάζονται, θα λυπηθούν με τη λύπη σου και θα χαρούν με τη χαρά σου σαν να ήταν για τον εαυτό τους. Οι λοιποί τοξικοί, δήθεν δικοί σου άνθρωποι και ντεμεκ φουλ στην ενσυναίσθηση, θα σε συνδράμουν στη λύπη σου κάποιες φορές για λόγους που δεν έχουν να κάνουν με εσένα. Για παράδειγμα, για να δείξουν πόσο καλοί άνθρωποι είναι, για να σου δημιουργήσουν υποχρέωση την οποία θα σημειώσουν και θα στην πετάξουν στα μούτρα αργότερα, κ.λ.π. Και οι ίδιοι άνθρωποι επίσης δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Αν όντως δεν κάνετε επίδειξη και ο κύκλος σας προσπαθεί να σας αποθαρρύνει τότε πρέπει ν’ αλλάξετε κύκλο. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι όμως είναι επιλογές σας όποτε ίσως αξίζει ν ‘αναλογιστείτε γιατί επιλέξατε τέτοιους ανθρώπους ή αν όντως είναι όλοι έτσι ή μήπως αφήνετε ένα δύο άτομα να σας κάνουν να βλέπετε τους πάντες έτσι. Επίσης έχει ενδιαφέρον η επιλογή του ρήματος “ξεχωρίζω” (και όχι π.χ. προοδεύω, πετυχαίνω κλπ) το οποίο περιέχει σύγκριση του εαυτού σας με τους γύρω σας σαν να είναι διαγωνισμός… Εσείς μόνο ξέρετε τι συμβαίνει όμως ίσως αξίζει ν’αναρωτηθείτε κατά πόσο κάποια από τα λεγόμενα σας… Διαβάστε περισσότερα »
Μήπως το κοινό τους σημείο ήταν οι δυσκολίες και τώρα που αυτές δεν την αφορούν οι υπόλοιποι απλά δε θέλουν να έχουν σχέση μαζί της.
Ε οχι δα,θα πίνετε τις επιτυχίες σας με τον στενό σας κύκλο.
Δεν μπορώ να πιστέψω οτι όλοι σας ζηλεύουν η σας φθονούν?
Και αν ο σύντροφος σας δεν μπορεί να διαχειριστεί τις νικες σας(τι εννοείτε δεν πολυκαταλαβαίνω)τι τον κρατάτε??
Στα 20 όταν φίλος/γνωστός/ συγγενής μου έλεγε ότι πέτυχε κάτι για εκείνον, σημαντικό στη ζωή του, εγώ χαιρόμουν με όλη μου την ψυχή. Στα 30 όταν κάποιος μου αφηγείται ακριβώς το ίδιο το οποίο θα ήθελα να έχω πετύχει αλλά δεν δοκίμασα ποτέ ή δοκίμασα και απέτυχα για το x,y λόγο, ενώ χαίρομαι για εκείνον με ζώνουν ταυτόχρονα και μερικά μαύρα φιδάκια. Το παραδέχομαι, ωραίο δεν είναι, με κάνει να ντρέπομαι! Τι θέλω να πω… Στα 20 δεν ένιωθα μια ματαίωση, αισθανόμουν ότι μπορώ να δοκιμάσω και να πετύχω. Πλέον έχοντας φάει αρκετά, κυρίως επαγγελματικά, χαστούκια, το βλέπω ότι οι… Διαβάστε περισσότερα »
Το ίδιο νιώθω. Από τη μια χαίρομαι κι απο την αλλη νιώθω τη ματαίωση. Βασικά οταν πρόκειται για πολύ δικούς μου ανθρώπους αυθόρμητα μου βγαίνουν μόνο θετικές αντιδράσεις αλλά όταν βλέπω άτομα να κατακρίνουν όσους δεν είμαστε πετυχημενοι νιώθω πολύ άσχημα. Βλέπω ότι ο περισσότερος κόσμος σου δινει αξία μονο αν έχεις χρήματα και δουλειά με κύρος, ακομα κι εδώ μέσα που θεωρείται safe place έχει τύχει να δω σχόλια που γυναίκες θεωρούν ανάξιες και άχρηστες οσες δεν έχουμε λεφτα/επαγγελματική αναγνώριση.
Αν ξεχωρίζεις αυτομάτως τίθεσαι εκτός ομάδας.
Θα πρέπει να βρεις άλλη.
Μάλλον πρέπει να αλλάξεις κύκλο
Εξαρτάται, αν κάποιος πετυχαίνει κάπου αλλά δεν επαίρεται, απλά έχει αγνή χαρά που θέλει να τη μοιραστεί με τους κοντινούς του ανθρώπους, η ζήλεια είναι όντως θλιβερό φαινόμενο, αλλά δυστυχώς πολύ διαδεδομένο. Υπάρχουν όμως και κάποιοι που είναι πολύ αλλαζόνες, κάνουν επίδειξη και τρίβουν στις μούρες των άλλων την υποτιθέμενη ανωτερότητα τους. Εκεί έχουν δίκιο να ξενερώνουν. Εσύ απ’ ότι φαίνεται αναφέρεσαι στην πρώτη περίπτωση, ναι, αυτό που λες το έχω νιώσει κι εγώ πολλές φορές. Ποια ειρήνη μέσα τους, το να χαρείς πραγματικά και ακομπλεξαριστα με τον άλλον, είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα, κι αυτοί που το κατορθώνουν… Διαβάστε περισσότερα »
Δυστυχως συμβαινει πολυ. Δε νομιζω οτι ειναι απλα ελληνικο χουι, ενας πρωην, μη ελληνας, πολυ πιο επιτυχημενος απο μενα, κοροιδευε κατι εργασιες που εκανα για κατι online μαθηματα που παρακολουθουσα. Νομιζω ζηλευε τον ελευθερο χρονο που ειχα, ενω αυτος δεν ειχε καθολου. Ηταν επιλογη του ομως, δεν του ειχε βαλει κανενας το πιστολι στον κροταφο. Σε παλια φιλια (ελληνικη) εχει τυχει να υπονοει οτι θα ηθελε να της βρω δουλεια, ή να την παρω να δουλεψει για μενα, με πολυ εμμεσους τροπους (σημειωτεον δεν εχουν καμια σχεση οι κλαδοι μας). Απο ενα σημειο και μετα ηταν σα να προσπαθουσε να… Διαβάστε περισσότερα »