Καλημεροκαλησπερίζω την παρέα.
Διαβάζοντας τις τελευταίες ημέρες ιστορίες από γυναίκες κοντά στα 30, έρχομαι κι εγώ ως συνομήλικη να πω και την δική μου.
Το λοιπόν, εγώ είμαι σε μία φάση περίεργη γιατί, μετά από αρκετές αποτυχημένες σχέσεις και έναν πρόσφατο κακό χωρισμό, είμαι ξανά μόνη μου και πια απογοητευμένη από τη ζωή μου γενικότερα καθώς με πνίγει το άδικο που άλλοι άνθρωποι γύρω μου προχωρούν κι εγώ παραμένω στάσιμη.
Στο παρελθόν μπορούσα να το διαχειριστώ καλύτερα αλλά όταν ακόμα και η κολλητή μου παντρεύτηκε και έκανε παιδί το έχασα τελείως. Προσπαθώ φυσικά να μην το σκέφτομαι αλλά ώρες ώρες νιώθω λες και μου τρίβει την τέλεια ζωή της στα μούτρα.
Εγώ δέκα χρόνια τώρα έχω κάνει τα πάντα και έχω φάει τα μούτρα μου κι εκείνη έναν άντρα γνώρισε όλο κι όλο και μέσα σε τρία χρόνια τον είχε παντρευτεί και είχε κάνει και το παιδί του. Πλιζ μη με κράξετε αλλά η αλήθεια είναι αυτή. Και από τη μία θέλω να συνεχίσουμε να κάνουμε παρέα με την κολλητή αλλά από την άλλη δεν ξέρω αν μπορώ να το αντέξω ψυχολογικά.
Χώρισα πριν έναν μήνα και, ενώ είχαμε πει να βγούμε οι δυο μας να πιούμε καφέ και να μιλήσουμε, είχε φέρει μαζί της το μωρό και το τάιζε φρουτόκρεμα. Ή ξέρω ‘γω της εξομολογήθηκα ότι περνάω δύσκολα και μία εβδομάδα μετά μου ανακοίνωσε όλο χαρά ότι πάνε Κρακοβία με τον άντρα της για την επέτειό τους. Δηλαδή κάπου ώπα.
Δεν ξέρω αν κάποια έχει βιώσει κάτι ανάλογο όμως θέλω τις συμβουλές σας. Σας ευχαριστώ.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κάτια
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κάτια μου δε θα σε κραξω γιατί είναι ανθρώπινο αυτό που περιγράφεις, αλλά θα θα είμαι αυστηρή. Το πρόβλημα δε το έχεις με τη κολλητή σου , αλλά με τον εαυτό σου. Και αν δε το λύσεις , θα διώχνεις από δίπλα σου τους ανθρώπους που κάνουν όσα θα ήθελες να κάνεις εσύ και στο τέλος θα αναρωτηθείς γιατί έχεις μείνει μόνη. Ας τα πάρουμε ένα ένα. 1.Η φίλη σου δεν έκανε κάτι καλύτερα. Ήταν απλά πιο τυχερή ή ίσως λιγότερο επιλεκτική. Αυτό το τελευταίο έχει και αρνητικό και θετικό πρόσημο . Συνήθως αρνητικό. Δε ξέρεις αυτό που εσύ τώρα… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτά θα έγραφα κι εγώ.
Γράφουσα, η έκφραση “έκανε το παιδί ΤΟΥ” επιβεβαιώνει την τελευταία παράγραφο της Lioness. Μεγάλο κακό να πιστεύετε οι σημερινές κοπέλες ότι ο γάμος σας δίνει κύρος. Είμαστε κυρίες από την γέννησή μας, όπως και τα αγόρια, κύριοι.
Δεν υπάρχει τέλεια ζωή. Υπάρχουν επιλογές, ρίσκα, θυσίες, κόπος, γέλιο και λύπη. Σε όλα αυτά βρίσκεται και η φιλία.
Εντάξει…
Η εξωτερική εμφάνιση δε μετράει…
Η οικονομική άνεση δεν είναι το παν…
Τα νιάτα είναι άγουρα…
Ας προσγειωθούμε τώρα στην πραγματικότητα.
Ένας καλός γάμος και μια σωστή οικογένεια είναι συν ( για να μην πούμε προορισμός, υπέρτατος σκοπός, ουσία ζωής…και μας κράξουν… )
Πραγματικά το πιο απλό, αν ο άντρας της ειχε αναλάβει τις ευθύνες του θα της έλεγε να μείνει αυτός με το παιδί για να πάει για καφέ. Κι εκείνη σίγουρα έχασε πολλα πραγματα
Αυτο ή, ο ανδρας της εκεινη την ωρα εργαζοταν ή επρεπε να κανει καποια δουλειά που δεν γινεται μαζι με το μωρό ή η φιλη θελει να παιρνει παντου το μωρο μαζι της ή η φίλη ήθελε να συνδυασει τον καφε με τη βολτα του μωρού.
Νομίζω είναι λίγο πιο σύνθετο, χωρίς να αποκλείω οτι υπάρχουν άντρες που ο γονεικος τους ρόλος σταματάει στο να παρέχουν. Επειδή όμως το έχω δει με τα μάτια μου , υπάρχουν και γυναίκες που δεν εμπιστεύονται τα παιδιά τους , ούτε στον άντρα τους, ούτε στη μάνα τους, ουτε στη πεθερά τους , ούτε πουθενά , ειδικά όταν είναι βρέφη. Κι όταν το κάνουν το μυαλό τους είναι συνεχώς στα μωρά τους. Δε το κρίνω, κι εγώ πιέσα πολύ τιν εαυτό μου να σου πω για να εμπιστευτώ. Νόμιζα ότι θα μου το σκοτώσουν από απροσεξία. Φοβία ήταν κυρίως, αλλά… Διαβάστε περισσότερα »
Εμένα αυτές που με τρομάζουν είναι αυτές που εμπιστεύονται να αφήσουν τα μωρά τους στην μάνα τους και στην πεθερά τους αλλά όχι στον άντρα τους (και πατέρα του παιδιού τους). Αν δεν ειναι εσωτερικευκενος μισογυνισμός δεν θέλω να σκέφτομαι για ποιον άλλον λόγο μπορεί να τους φοβούνται.
Δεν είμαι σίγουρη ότι είναι εσωτερικευμενος μισογυνισμός ή βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι οι άντρες δεν είναι καλοί στο να κρατάνε μωρά ….μέχρι να αποδείξουν ότι είναι. Στη πεθερά μου ούτε εγώ θα εμπιστευομουν να σου πω γιατί θα το έκανε δικό της. Στη μάνα μου , πάλι με βαριά καρδιά γιατί είναι λίγο πάστα Φλώρα. Τον άντρα μου ήθελα να τον εμπιστευτω , αλλά έκανα σκέψεις ότι θα του πέσει γιατί ήταν χαλαρός και χωρίς άγχος , ενώ εγώ τα είχα παίξει με χιλιάδες φοβίες. Έκανα δουλίτσα όμως…. Το έβλεπα ότι δε πάω καλά και είχα αρχίσει να το χάνω.
“η βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι οι άντρες δεν είναι καλοί στο να κρατάνε μωρά’. Αυτό ακριβώς εννοώ εσωτερικευμενο μισογυνισμό. Να έχουν δηλαδή την πεποιθηση ότι η φροντίδα είναι γυναικεία υπόθεση όπως ακριβώς προσπαθεί να μας πείσει η πατριαρχεία εδώ και αιώνες.
υ.γ. Εγώ τον σύντροφό μου θα το εμπιστευομουν περισσοτερο από τον εαυτό μου με ένα μωρό. Εκείνος είναι από την φύση του φροντιστικος, εγώ πάλι καθόλου.
Εννοώ ότι δεν είμαι σίγουρη ότι το αντιλαμβάνονται ως γυναικεία υπόθεση και υποχρέωση , αλλά ως αντρική ανεπάρκεια ή ακόμα και φόβο ότι θα κάνουν κάτι που δε πρέπει στο παιδί. Που κι αυτό βέβαια δε διαφέρει, το ίδιο εξυπηρετεί τους άντρες παρόλο που τους βγάζουν ανίκανους ή ακόμα και εν δυνάμει εγκληματίες. Εγώ ας πούμε δε θα έκανα παιδί με κάποιον που δε θα του είχα τυφλή εμπιστοσύνη. Θα σου πω όμως τι μου είχε συμβεί. Ενώ τον εμπιστευομουν γιατί όντως είναι και πιο φροντιστικος και πιο διασκεδαστικός και μπορεί να είναι νον στοπ εκεί ( εγώ χρειαζομουν διαλλειματα)… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό που λες όμως είναι άλλο. Άλλο να έχεις το άγχος γενικά και αόριστα και να νοιώθεις ανασφάλεια όταν το μωρό είναι μακρυά σου και δεν έχεις τον έλεγχο του, το οποίο και είναι απόλυτα λογικό αν σκεφτείς ότι για 9 μήνες ήταν μέσα στην κοιλιά σου και μέρος του σώματός σου! Και άλλο το άγχος και η ανασφάλεια να περιορίζεται προσωποποιημένα στον πατέρα του παιδιού επειδή η πατριαρχεία σε έχει κάνει να πιστεύεις ότι οι άντρες δεν το έχουν από την φύση τους (και όχι ας πούμε γιατί έτσι τους μαθαίνει η πατριαρχεία και άρα είναι επιλογή).
Εγω δεν καραλαβαίνω γιατι να επιλεξεις να κανεις παιδί με καποιον που δεν τον εμπιστευεσαι στο να το φροντισει, να το μεγαλωσει κλπ και μονος του. Δηλαδή εκ των πραγμάτων, αυτον που επιλέγεις για πατέρα αυτόματα τον ορίζεις ως τον έτερο γονιό του παιδιού σου. Και βασικά τον μοναδικό γονιό του παιδιού σου αν εσύ πεθάνεις.
Ούτε και εγώ το καταλαβαίνω αλλά νομίζω ότι εκεί πάει η πλύση εγκεφάλου που μας έχει κάνει η πατριαρχεία. Προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι η φύση τους και άρα δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Αυτό δηλαδή έχω καταλάβει από ανάλογες συζητήσεις. Το θεωρούν (όσες δηλαδή το έχω συζητήσει) αυτονόητο και φυσιολογικό να μην μπορεί ένας άντρας, ακόμα και αν αυτός είναι ο πατέρας του παιδιού τους, να φροντίσει ένα παιδί.
Εκτός απο το να θηλασουν μια χαρά μπορούν, και συνήθως ειναι και αρκετά προσεκτικοί, αντίθετα οι γιαγιάδες κανουν ο,τι τους καπνίσει επειδή “μεγάλωσα 3 παιδιά και ξερω”
Δεν νομίζω ότι είναι εσωτερικευμενος μισογυνισμός, εγώ τουλάχιστον δεν το έχω σκεφτεί ποτέ έτσι, ούτε άλλες μανάδες που ξέρω. Δεν σκεφτόμαστε “είναι γυναικεία υπόθεση”, απλά συχνά έχουμε άγχος και ανησυχία να τα εμπιστευτούμε στους άντρες, μην τα κάνουν τσατρα πατρα, όπως κανουν και με τις δουλειές του σπιτιού. Ενώ με μάνα η πεθερά είμαστε πολύ πιο ήσυχες, γιατί ξέρουμε ότι τουλάχιστον εκείνες έχουν πείρα στο μεγάλωμα παιδιών. Άλλωστε όντως ως επί το πλείστον οι άντρες δεν μπορούν να τις αντικαταστήσουν ακριβώς. Όταν άφηνα τα μωρά με τον πατέρα τους, έπρεπε να του δίνω χίλιες οδηγίες και ταυτόχρονα πολλά πράγματα να… Διαβάστε περισσότερα »
εγω παιδια δεν εχω, εχω υπαρξει όμως το μωρο (και μικρο παιδι) που φρόντιζε σχεδον κατ αποκλειστικοτητα ο πατερας μου. η μανα μου είχε μερικες δυσκολιες τα πρωτα χρονια της δικης μου ζωης. Ο πατερας μου δεν ηταν κανας φεμινιστης (ούτε και ‘φαλλοκρατης’), ενας φοιτητης ηταν που δεν αποφασισε ποτέ να κανει παιδι, του ετυχε η μανα μου (ήδη εγκυος όταν τον γνωρισε) την ερωτευτηκε και μαζι με εκείνη πηγαινα πακετο κι εγω. Τα υλικα αυτά ηταν, συν ότι η μανα μου, φοιτητρια επίσης, σε πιο απαιτητικη σχολη από τον πατερα μου, και σε πιο απαιτητικη δουλεια αργότερα, ηταν επιπλεον… Διαβάστε περισσότερα »
Καλά τα λες, και αυτό που αναφέρεις στην τελευταία παράγραφο θα ήταν ιδανικό. Στην πράξη όμως είναι πιο δύσκολο, και κυρίως γιατί τα παιδιά αρρωσταίνουν ξαφνικά, κι όταν είναι και πολύ μικρά δεν μπορούν να στο πουν. Εγώ είμαι βέβαια και λίγο υπερπροστατευτική, αλλά όπως και να’χει η υγεία τους είναι μεγάλη ευθύνη. Ακριβώς επειδή τα μικρά παιδιά δεν καταλαβαίνουν τι έχουν και δεν το επικοινωνούν, εγώ το έχω σύστημα από μωρά που ήταν, να βάζω κάθε μέρα το χέρι μου στο μέτωπό τους να τσεκαρω αν έχουν πυρετό. Αν έχουν θα το καταλάβω, ακόμα και 37 να είναι. Ανεβαίνει… Διαβάστε περισσότερα »
Α αυτό με το χέρι στο μέτωπο δεν το κάνουν όλες οι μανάδες; Η δικιά μου, μου το έκανε μέχρι τα 40 μου ασυναίσθητα, μάλλον από αυτοματισμό.
Οι ηλικιωμένοι από μια ηλικια και μετά εννοείται ότι δεν πρέπει να κρατάνε μόνοι τους μικρά παιδιά. Ποιος θα προσέχει ποιον;
Η δικιά μου ηταν 50 κι εκανε μλκιες.
Αν καταλαβαίναμε τον εσωτερικευμένο μισογυνισμό που όλες και όλοι λίγο πολύ έχουμε δεν θα λεγόταν εσωτερικευμένος. Δεν το λέω για εσένα αλλά εξ αφορμής. Από εκέι και πέρα το εξήγησα και παραπάνω στις απαντήσεις μου στην Daria και στην Lioness. Η πατριαρχεία ορίζει συγκεκριμένα έμφυλα στερεότυπα που δεν είναι προς όφελός μας. Το να τα θεωρούμε κανόνα και να τα ακολουθούμε νομοτελειακά, γιατί έτσι είναι το status quo, αυτό είναι εσωτερικευμένος μισογυνισμός (παίζει βέβαια να χρησιμοποιώ και τον λάθος όρο, που είσαι Pretty;) βλάπτοντας πρώτα και κυριότερα τον εαυτό μας και στην συνέχεια το γυναικείο φύλο σαν σύνολο. Είναι επιλογή… Διαβάστε περισσότερα »
Έχεις καταλάβει…ότι λες τα πάντα για το τίποτα;
Εσύ έχεις καταλάβει ότι λες τίποτα για τα πάντα;
🤣👍
Κατιτίς…για τα πάντα…
( Την πήρες την πάσα… )
Είσαι μακριά…
Κι εγω το ίδιο ένιωθα, 2 φορές άφησα την κόρη μου στην πεθερά τη μια 3 μηνών και της έδωσε κιντερ σοκολάτα και την αλλη λιγο πιο μεγάλη ενω της είχαμε πει 100 φορές οτι εχει αλλεργία συο αυγό και να δώσει μόνο την κρέμα πηγε και της έφτιαξε αυγό! Επειδή έπρεπε να παμε νοσοκομείο δε μπορούσαμε να την έχουμε μαζί. Ειχα κανει χειρουργείο στο χερι κ δεν μπορούσα να οδηγησω οποτε έπρεπε να με παει ο σύζυγος, συγκοινωνία δεν ειχε στο χωριο πλεον και το ταξι ήθελε κανα 70ρι πηγαινέλα. Γυρίσαμε και βρήκαμε το παιδί γεμάτο εξανθηματα και να… Διαβάστε περισσότερα »
Δηλαδή, το να θέλει, απλά, να βγει η μητέρα βόλτα με το μωρό της;
Από πότε; πρέπει να αφήνουμε τα μωρά μας για να πιούμε έναν καφέ;
Τί σχέση έχει η ανάληψη ευθυνών;
Μα κι εγω μαζί μου τα έπαιρνα αλλα οι φίλες μου δεν εχουν τέτοια κολλήματα
🎯🩷
Εξαιρετικό όλο αλλά κυρίως το σημείο “4”, καλως ήρθατε στην ενηλικίωση.
Στην χειροτερη συναισθηματική μου περίοδο η οποία κράτησε πανω κα΄τω 3 χρόνια, οι κολλητές μου φίλες σχεδόν όλες, παντρευτηκαν, έκαναν παιδιά. Μου ήταν πολύ δύσκολο να το διαχειριστώ καθως εγω βίωνα μια ματαιότητα εκείνες να εξελίσουν τη ζωή τους. Ομολογώ πως αισθανόμουν άσχημα, ζηλευα κιόλας, και δεν ήμουν καθολου ευχαριστημενη με τις ποταπες και ταπεινές σκέψεις που έκανα. Ηξερα όμως πως α) ήταν δικό μου θέμα και β) οτι η δική τους ζωή δεν ερχεται σε συνάρτηση με τη δική μου. Είτε αυτές βιωναν αυτό που βιωναν και εγω ζήλευα είτε όχι, η ματαιότητα που βιωνα τοτε δεν θα άλλαζε.… Διαβάστε περισσότερα »
Κάπου ώπα τι;;; Να μην σου πει ότι πάει ταξίδι και να μην φέρει μαζί το μωρό της επειδή εσύ χώρισες; Αλήθεια; ή να (σου λέει ότι) περνάει άσχημα κι εκείνη για να την θεωρείς φίλη σου; Υποτίθεται θα έπρεπε να χαίρεσαι για αυτήν που είναι καλά. Τα μοιράζεται όλα μαζί σου επειδή σε θεωρεί φίλη και περιμένει να χαρείς για εκείνη, δε στα τρίβει στη μούρη. Το ότι ζηλεύεις είναι φυσιολογικό σε ένα βαθμό, αλλά το ότι δεν το ελέγχεις και ”θυμώνεις” μαζί της είναι πρόβλημα. Δεν σου φταίει σε τίποτα η κοπέλα. Κάνε μια ανασκόπηση στις επιλογές σου.… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν μπορώ να καταλάβω ανθρώπους που δεν χαίρονται με τις χαρές των αγαπημένων προσώπων. Σαν να θέλουν μόνο commiseration.
Συμφωνώ απόλυτα, αλλά αποδεικνύεται συνεχώς ότι πολύς κόσμος είναι έτσι. Είναι κλασική ελληνική και πανανθρώπινη εννοείται νοοτροπία. Έχω υπάρξει αρκετά χρόνια σε δύσκολη φάση ζωής και θυμάμαι όποτε άκουγα καλά νέα από φίλους μου, έπαιρνα τα πάνω μου, χαιρόμουν για αυτούς κι έλεγα, υπάρχει ελπίδα για όλους μας, δεν έπεφτα επειδή σε εμένα δε συνέβαιναν καλά… Τι να πω, αλήθεια
Δεν μπορείς να αντέξεις ψυχολογικά το ότι είναι καλά στην προσωπική της ζωή…και λες είστε και κολλητές..βρε παιδιά μήπως να αναθεωρήσετε λίγο το όρο της φιλίας ?
Τι σχέση έχει η δική της κατάσταση με την δική σου? Θα άλλαζε κάτι στην δική σου ζωή αν πχ σου έλεγε πως χωρίζει?? Αν έμενε μόνη της με ένα παιδί?θα ένιωθες λιγότερη πίκρα για τον δικό σου χωρισμό γιατί γύρω σου θα υπήρχε μεγαλύτερη δυστυχία?
Ναι, θα προτιμούσε να είναι δυστυχισμένη και εκείνη, για να νιώθει καλύτερα η ίδια. Commiseration.
Ούτε καν φιλία δεν λέγεται αυτό…
Το έχω ζήσει από την ανάποδη. Χώρισε όταν γέννησα το δεύτερο, ήξερα ότι προσπαθούσαν για μωρό. Αραίωσε, δεν απαντούσε στα μηνύματά μου, είχα δυο μωρά και μας έπιασε και το λοκντάουν. Κάποια στιγμή, χρόνια αργότερα, μου εξομολογήθηκε ότι έκανε ψυχοθεραπεία, ότι πέρασε δύσκολα, ότι δεν μπορούσε να βρίσκεται με φίλες της που είχαν μωρά. Εκτίμησα την ειλικρίνειά της και δεν της κρατάω καμμία κακία, η σχέση μας δεν είναι πλέον ιδιαίτερα στενή αλλά χαίρομαι που τη βλέπω πια σε καινούρια σχέση κι ευτυχισμένη.
Φιλη το εχω ζησει σε αντιστροφη κατασταση με πρωην φιλη μου. Αρχικα μπραβο σου που παραδεχεσαι εστω στον εαυτο σου την ζηλια. Κανε focus στη ζωη σου ομως και οχι στης φιλης, δηλαδη η κοπελα ηρθε για καφε να σε ακουσει, τι να κανει αν δεν ειχε babysitting? Η να αφησει το παιδι αταιστο? Η να σου πει ψεμματα και να εβλεπες φωτογραφιες απο το ταξιδι? Τοτε τι θα ελεγες ?
Φίλη, the grass is always greener. Λες και η κολλητή να μην θέλει που και που να πιει ένα καφέ χωρίς το μωρό ή χωρίς να έχει την έγνοια της φρουτόκρεμας; Πιθανότατα και αυτή σε ζηλεύει στις 3 η ώρα όταν ουρλιάζει το μωρό και δεν ξέρει αν πεινάει ή αν έχει πάθει κάτι σοβαρό και πρέπει να το τρέξει στο νοσοκομείο. Στην ηλικία μας, που είναι μεταβατική για τους περισσότερους, ο καθένας έχει κάτι να ζηλέψει. Τη σχέση, το γάμο, τα ταξίδια, το μωρό, το σπίτι, τη δουλειά, την ανεξαρτησία… Αν βάλεις δυο average 30άριδες δίπλα δίπλα μπορείς έυκολα… Διαβάστε περισσότερα »
Το ότι είχε μαζί της το παιδί δεν σημαίνει κάτι, μπορεί απλά να μην είχε που να το αφήσει. Δεν μου φαίνεται ότι ήθελε να σου την πει, μήπως παρεξήγησες;
Επίσης, μη νομίζεις ότι όλα είναι τέλεια στο πακέτο γάμος-παιδί. Ο γιος μου διαγνώστηκε πρόσφατα στο φάσμα, και μάλλον από εμένα το κληρονόμησε (η αναπτυξιόλογος είπε ότι και εγώ φέρνω πολλά στοιχεία). Δεν είναι το τέλος του κόσμου αλλά θέλει πολύ τρέξιμο για να βοηθηθεί και εγώ είμαι στη μέση του πουθενά.
Γνωρίζοντας κι απο το δικο μου παιδί, διαγνώστηκε στα 5 με Ασπεργκερ, νωρίτερα δεν ηταν ξεκάθαρο, και όντως έτρεχα παρα πολύ με τις θεραπείες. Εγινε όμως δουλειά, σήμερα στα 15 του αν καποιος δεν το ξέρει δεν το καταλαβαίνει, εχει βέβαια θέματα ακόμα αλλα στα περισσότερα έχει θετική εξέλιξη. Οπλισου με υπομονή και επιμονή ειδικά οταν πάει σχολείο.
Τουλάχιστον σε αυτό μπορώ να τον καταλάβω γιατί είχα και εγώ πολλά θέματα στο σχολείο και γενικότερα.
Κάπου ώπα θα πώ και μη παρέκει.
Δεν σκεφτόμαστε έτσι για τις κολλητές μας ουτε συγκρινόμαστε.
Δεν σας χρωστάει την ζωή της ούτε την τύχη της.
Να κάνετε αναδρομή στην ζωη σας και τα λάθη σας, εκει θα βρειτε την απάντηση.
Wtf κολλητές είστε????
Ανθρώπινα είναι και τα συναισθήματα της ζήλειας.. όμως φαίνεται ότι τα έχεις αφήσει να σε κυριεύουν. Αγαπάς τη φίλη σου, τη θέλεις στη ζωή σου; Αισθάνεσαι ότι σε αγαπά και σε θέλει και εκείνη; Πώς σε αντιμετώπισε όταν της είπες ότι περνάς δύσκολα; Σε αγνόησε εντελώς; Όσο για το μωρό, δε θα μπορούσε να το αφήσει κάπου, σας εμποδισε τόσο πολύ στο να μιλήσετε το ότι το είχε μαζί και το τάιζε; Ξέρεις, το ότι παντρεύτηκε και έκανε παιδί δε σημαίνει ότι έχει την τέλεια ζωη, όπως για κανέναν βέβαια.. Η φίλη σου περνά μια όμορφη και χαρούμενη περίοδο, όμως… Διαβάστε περισσότερα »