Βρέθηκα χωρίς δουλειά και σύντροφο να έχω όλο τον χρόνο του κόσμου

Σήμερα νιώθω απίστευτα μόνη μου.

Ξέρω πως δεν είμαι αλλά νιώθω όλα τα προβλήματα του κόσμου στις πλάτες μου. Η ψυχολόγος βοήθησε αλλά μετά πάλι η μοναξιά μου τρώει τα σωθικά. Η μοναξιά και ο φόβος.

Το άγνωστο. Πως λέει εκείνο το παιδικό παραμυθάκι? Προχωράει ένα παιδί μαζί με το άλογό του και λέει το παιδί στο άλογο, δεν βλέπω τίποτα, μπροστά μας έχει πυκνή ομίχλη, προς τα που να πάω? Και το άλογο του λέει, βλέπεις το επόμενο βήμα σου, ναι λέει το παιδί, ωραία κάνε αυτό τότε, του λέει το άλογο. Ένα βήμα τη φορά. Προχωράω κι εγώ στα τυφλά.

Ελπίζοντας ο δρόμος μου να ξεκαθαρίσει σύντομα. Κάνω μόνο ένα αβέβαιο βήμα κάθε μέρα. Περιμένοντας να ξεκαθαρίσει το τοπίο. Πως βρέθηκα εδώ? Χωρίς δουλειά και σύντροφο στα 55 μου. Κουρασμένη και αποκαμωμένη από τα ψηλά γραφεία και τις παράλλογες απαιτήσεις τους. Και με ένα νάρκισο – όπως αποδείχτηκε – για σύντροφο. Μόλις σταμάτησα να προσφέρω, με άλλαξε με άλλο μοντέλο. Άφαντος. Κάνει λέει γυμναστική και τρέξιμο. Αυτό κράτησε μόνο απ’ ότι του είπα. Πως πάχυνε και πως δεν πρόσεχε τον εαυτό του. Τέσσερα χρόνια και αυτό του έμεινε. Αυτός. Πάχυνε. Αυτός. Πάλι για την δική του εικόνα πασχίζει.

Για να νιώσει εκείνος καλά. Δηλαδή τι περιμένει πως θα γίνει? Θα χάσει τριάντα κιλά και θα φτιάξουν όλα?

Εντωμεταξύ εμένα δεν με ένοιαζαν τα κιλά. Τα είχα αποδεχτεί. Ήθελα να με φροντίζει. Να ξέρω πως έχω ένα άνθρωπο δίπλα μου στα καλά και στα άσχημα. Για τα καλά δεν είχαμε πρόβλημα. Στα άσχημα χάλασε η συνταγή. Έκοψε η μαγιονέζα. Χώρισε το λάδι από το λεμόνι. Μου αρέσει να κάνω και το λάδι και το λεμόνι στις σχέσεις μου. Όλα μόνη μου. Εγώ να οργανώνω, να φροντίζω, να εξισορροπώ, να συμβουλεύω, να κάνω τη λάτζα, να αγαπώ και για τους δυό, να κάνω τον διασκεδαστή, τη μάνα, τη φίλη, την ερωμένη, την αδελφή, την γατούλα και την καθαρίστρια. Σε ίσες δόσεις. Μην νιώσει πως απειλείται ο άντρας. Μην νιώσει άβολα, μην παρεξηγηθεί, μην θυμώσει, μην απογοητευτεί. Όλα μόνη και με τακούνια.

Αλλά όταν έμεινα χωρίς δουλειά και δεν είχα όρεξη για τίποτα άρχισαν τα παράπονα. Να μην είμαι έτσι, να μην μιλάω απότομα. Και τι θέλω πια, και γιατί κάνω έτσι. Και τι να κάνουμε. Άλλος ένας που με θέλει χαμογελαστή και ευπροσήγορη. Λοβοτομημένη. Χωρίς απαιτήσεις και χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις παρακαλώ, είναι σημαντικό να μην έχουμε εξάρσεις. Μου έβγαλε όλη τη χολή τεσσάρων χρόνων. Όλη την κακία. Με μηνύματα. Γραπτά. Όταν μου λείπει λιγάκι μπαίνω και τα διαβάζω. Και μου περνάει η νοσταλγία. Αδύνατον να νοσταλγείς ένα τέτοιο γαιδούρι, αδύνατον. Υστερική λέει, φεμιναζί, που όλο ζητάω, δεν έβαλα σακούλα στα σκουπίδια σπίτι του και πέταξα έτσι την χαρτοπετσέτα, τι το έχουμε εδώ? Airbnb? Και εκείνος έχει προβλήματα, και εκείνος έχει τραύματα από τα παιδικά του χρόνια, δεν κάνει έτσι, εγώ γιατί να είμαι κακόκεφη, τι θέλω πια. Δεν ξέρω τι θέλω, αλλά σίγουρα δεν είναι έτσι η σχέση που θέλω με κάποιον. Προτιμώ μόνη μου. Χίλιες φορές μόνη μου.

Πως να προχωρήσω? Κρατάω μία ελπίδα αισιοδοξίας μέσα στη καρδιά μου σαν φυλαχτό, δεν ξέρεις, ίσως το σύμπαν να με αποζημιώσει για όλη την ταλαιπωρία. Ζητούμε συγνώμη από τους επιβάτες της πτήσης μας για την ταλαιπωρία και προσφέρουμε ένα voucher 100 ευρώ για το επόμενο ταξίδι σας. Κάποιο voucher θα βρει το σύμπαν και για μένα. Ελπίζω να είναι πολλά τα 100 ευρώ σε συναίσθημα. Βαριέμαι να μετράω τα κουκιά τους. Έχουμε έλλειψη σε συναίσθημα εδώ και καιρό. Με το τουφέκι. Οι λέξεις του μέλλοντος: ενσυναίσθηση και τρυφερότητα. Γέμισε ο τόπος νάρκισσους και πεθαμένους από πάντα. Δύσκολη πίστα το 2025. Βρέθηκα χωρίς δουλειά και σύντροφο να έχω όλο τον χρόνο του κόσμου. Άδειασα ξαφνικά από υποχρεώσεις και αναγκάζομαι να ζω με την Έφη, όλη μέρα, κάθε μέρα. Ποιά είναι και τι θέλει τελικά? Την ψάχνω μέσα στην ομίχλη, και κάνω δειλά βηματάκια προς την ελευθερία. Ότι κι αν σημαίνει ελευθερία για εμένα τώρα. Θα το βρω, που θα πάει.
Έφη – σοκολάτα = 0-1. Την κατασπάραξα αλλά αυτή κερδίζει.

ΑΠΟ ΤHΝ – Έφη

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News