Update ιστορίας: Σαν πατέρας είναι απογοητευτικός

Update ιστορίας: “Σαν πατέρας είναι απογοητευτικός”

Καλησπέρα αμποπαρέα, σας ευχαριστώ για την ευεργετική καθημερινή αλληλεπίδραση και, αν δημοσιευτεί η ιστορία μου, εκ των προτέρων για τα σχόλια που θα μου στείλετε. Είχα γράψει για το πρόβλημά μου πριν 2.5 περίπου χρόνια, με τον άντρα μου που αδυνατούσε να συνδεθεί με το 5.5 μηνών παιδί μας. Για να σας θυμίσω, είχα ένα παιδί 9 ετών από τον πρώτο μου γάμο, με το οποίο ήταν εκπληκτικός “πατριός” (δε μου αρέσει και πολύ η λέξη, αλλά τελοσπάντων), αλλά με το δικό του παιδί ήταν… χαμένος στο διάστημα.

Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου τα παιδιά έχουν πάει 12 και 3 ετών αντίστοιχα, και η κατάσταση δεν έχει αλλάξει καθόλου. Ενώ ο σύζυγός μου είναι παρών στο μεγάλωμα του πρώτου και στις δουλειές του σπιτιού, στον βαθμό που του αναλογεί, για τον μικρό μου γιο εξακολουθεί να είναι απών.

Το παιδί συνεχίζει να είναι αποκλειστικά δική μου ευθύνη. Από τα καθημερινά πρακτικά του, μέχρι το συναισθηματικό κομμάτι. Τώρα πηγαίνει στο σχολείο τα πρωινά, οι γονείς δουλεύουμε και οι δύο σε δουλειές με καλό ωράριο, αλλά από το απόγευμα και μετά… το χάος! Και δε με πειράζει τόσο που εγώ τον πάω σχολείο, εγώ τον παίρνω, εγώ τον κάνω μπάνιο, εγώ τον ταϊζω, εγώ τον κοιμιζω, εγώ παίζω μαζί του, κλπ κλπ (αν και θα με ξεκούραζε πολύ μία στο τόσο να αλλάξει αυτή η ρουτίνα). Πιο πολύ με ενοχλεί που δεν έχει συναισθηματική σύνδεση με το παιδί, το οποίο πια εκφράζεται κανονικά. Συμβαίνει σχεδόν καθημερινά να τον ρωτάει πχ κάτι κι εκείνος να μην τον ακούει καν! Κι αφού πει το ίδιο πράγμα τρεις τέσσερις φορές χωρίς αποτέλεσμα, ο μικρός απογοητεύεται και στρέφεται φυσικά προς τη μαμά. Κι επειδή τα παιδιά εννοείται πως δεν είναι χαζά, έχοντας εισπράξει πολλές φορές την ίδια στάση, ο μικρός του απευθύνεται όλο και λιγότερο. Και ζητάει εμένα για όλα. Και τινάζεται σαν ηλεκτρισμένος τις σπάνιες φορές που ο μπαμπάς του θα τον αγκαλιάσει και γυρίζει απελπισμένος προς εμένα. Και φυσικά τότε τα ακούω εγώ, που “τον έχω κάνει σαν τα μούτρα μου” και που “ποιος ξέρει τι του λέω για τον πατέρα του και δεν τον θέλει!!!”. Παρανοϊκά πράγματα, δηλαδή, λες και θα έβαζα λόγια σε ένα 3 ετών μωρό…

Έχω προσπαθήσει πολλές φορές να το συζητήσω μαζί του, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Τα ίδια που μου έλεγε τότε, μου λέει και τώρα. Ότι “και πολλά κάνει”. Ότι ασχολείται με τις δουλειές εκτός σπιτιού αποκλειστικά (αλήθεια είναι), ότι μοιραζόμαστε το νοικοκυριό, ότι είναι εκεί για τον μεγάλο. Δεν αντιλέγω. Αλλά προσπαθώ να του εξηγήσω ότι το θέμα δεν είναι αριθμητικό. Το πόσα κάνει εκείνος, πόσα κάνω εγώ. Και το ότι το να συνδεθεί με το παιδί του και να ενστερνιστεί τον ρόλο του πατέρα είναι πιο σημαντικό από το να αδειάσει, πχ, το πλυντήριο πιάτων! Κυριολεκτικά του έχω ζητήσει να κάνει λιγότερα και να απολαύσει το παιδί του. Αλλά είναι σαν να μιλάω στον τοίχο.

Του έχω ζητήσει να πάμε σε σύμβουλο γάμου. Προφανώς κι εγώ κάπου κάνω λάθη και χρειαζόμαστε βοήθεια. Αρνείται πεισματικά. Μου αντιτείνει ότι αν δε μου αρέσει, να χωρίσουμε, αλλά τότε θα “με βοηθάει” (σιχαίνομαι τη λέξη) ακόμα λιγότερο, κάθε Τετάρτη και δεύτερο Σαββατοκύριακο που θα έχει το παιδί και η καθημερινότητά μου θα δυσκολέψει ακόμα περισσότερο! Συν ότι, αν προχωρήσω σε δεύτερο διαζύγιο, θα αποδειχθεί ότι εγώ είμαι η προβληματική που δε στεριώνω με άνθρωπο! Μα είναι αυτοί λόγοι για να είμαστε μαζί;

Είμαι εξαντλημένη, πάνω από όλα συναισθηματικά, αλλά δε θα εμένα ποτέ σε ένα γάμο για να μη φανώ προβληματική. Αυτά τα έχω λύσει προ πολλού μέσα μου. Αλλά αυτό που με κρατάει είναι το μεγάλο μου παιδί. Είναι δυνατόν να το βάλω να περάσει δεύτερη φορά αυτή τη διαδικασία; Πόσο μάλλον όταν έχει δεθεί με αυτόν τον άνθρωπο; Αλλά αντέχω αλλά 6 χρόνια (μέχρι να ενηλικιωθεί) να περνάω τη ζωή μου με κάποιον που απορρίπτει το παιδί του και, ας μη γελιόμαστε, κι εμένα την ίδια;

Νιώθω ότι βρίσκομαι σε μια αδιέξοδη κατάσταση. Παρακαλώ τα φώτα σας!

ΑΠΟ ΤHΝ – mommyof2

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News