“Ούτε στους γονείς μου δεν εμπιστεύομαι το παιδί μου…”
Να μαι πάλι,η ΚοντρόλΦρικ με το update της ιστορίας μου που ξέρω πως κανείς δε ζήτησε αλλά ήθελα πολύ να το κάνω.Κι αυτό γιατί είναι σημαντικό να παρατηρούμε ,να αναγνωρίζουμε και να επιβραβεύουμε τους εαυτούς μας όταν βγαίνουμε απ’ το κομφορτ ζοουν μας και εκτιθέμεθα ,ειδικά όταν φοβόμαστε κυριολεκτικά τα πάντα.
Εγώ είμαι που φοβόμουν να αφήσω το μωρο στους γονείς μου,εγώ είμαι που δεν ήθελα να γυρίσω στη δουλειά γιατί θα πάθαινα κοκομπλοκο απ’ το στρες,εγώ που δεν άφηνα να την ακουμπάνε μην τη σπασουν.
Μετά τις απαντήσεις σας,την κατανόησή σας,τα καμπανάκια που κρούσατε και κυρίως απ’ τις προσωπικές σας εμπειρίες ,αποφάσισα να κάνω κάτι για όλα αυτα που με απασχολουσαν.Και περιέργως για αρχή αποφάσισα να μην κατακρίνω τον εαυτό μου που δεν είμαι άνετη κ χαλαρή σαν τις άλλες μαμάδες.Τι να κάνουμε τώρα που δεν είμαι; Να αυτομαστιγωθω;Δυστυχως σε πολλά πράγματα δεν είμαι σαν τους άλλους-για μένα τα χειρότερα σενάρια είναι πάντοτε στο μυαλό μου,ενώ για άλλους είναι σπάνιες σκέψεις…
Αποφασισα λοιπόν απ’ τη μια να μην με κατακρίνω που η μητρότητα μου τριγκαρε την αγχωδη διαταραχή κ το ocd μου,αλλά απ’ την άλλη να μην κάτσω με σταυρωμένα χέρια. Να κάνω αυτό που έχω μάθει με τα χρόνια ψυχοθεραπείας-exposure and prevention response therapy.Να εκτίθεμαι κοινώς στα άγχη κ στις φοβίες μου και να μην τα αποφεύγω και να δω τι θα γίνει.Να αφεθω στο μεγαλύτερο μου άγχος. Πηγα λοιπόν για δουλειά νωρίτερα από ότι ήθελα να πάω.Αυτο ήταν το μεγαλυτερο.Εφυγα απ’ το σπίτι,άφησα το μωρό στους παππούδες,άφησα κ τον έλεγχο(όσο μπορούσα). Ναι τις πρώτες μέρες έκλαιγα όταν έφευγα,τους έστελνα συνεχώς μνμτα να δω τι έφαγε τι έκανε ,αν έκλαψε κλπ . Ναι για τον πρώτο καιρό συνέχισα να φοβάμαι πως θα τρακαρουν οταν την έβαζαν στο αυτοκίνητο να πάνε σούπερ μάρκετ,ναι φοβόμουν μην πνίγει όταν την τάιζαν. Αλλα μετά από μια βδομάδα,δύο βδομάδες δυσφορίας,που τίποτα δεν γινόταν άρχισα να ανασαίνω. Να μην κλαίω στο αμαξι,να στέλνω όλο κ λιγότερα μηνύματα,να σκέφτομαι τα περιβόητα χειρότερα σενάρια όλο κ λιγότερο. Και πέρασε κ ένας μήνας και συνηθισαμε παιδιά…Κι εγώ κι εκείνη και οι δόλιοι παππούδες.
Το ηθικό δίδαγμα λοιπόν που έβγαλα είναι να μην μας κατακρίνουμε ,να μας ακούμε,οι φοβίες μας κάτι θέλουν να μας πουν δεν χρειάζονται να φιμωθουν. Να ακούμε τη δυσφορία μας και να τη νιώθουμε,να αφηνομαστε σε αυτή και έτσι θα φύγει από μόνη της όταν είναι η ώρα της,αρκεί να μην βαλτωνουμε,να δουλεύουμε με τους εαυτούς μας .
Καλή χρονιά σε ολ@ και μην ξεχνάτε να δίνετε χρόνο στα πράγματα. Ολα θα γίνουν ,όλα θα τα κάνετε όταν έρθει η ώρα.
ΑΠΟ ΤHΝ – ΚοντρολΦρικ still
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ωραίο update και ελπιδοφόρο!
Μπράβο σου για το θάρρος να αντιμετωπίσεις τις φοβίες σου!!
Εγώ να πω ότι ακόμα και τώρα που έχει μεγαλώσει ακόμα δεν την αφήνω, με λίγες εξαιρέσεις, να κυκλοφορεί στους δρόμους της Αθήνας με τους παππούδες ούτε να μπαίνει στο αυτοκίνητό τους για μεγάλες αποστάσεις, δεν εμπιστεύομαι ούτε το παμπάλαιο αυτοκίνητό τους, ούτε τα αντανακλαστικά τους. Τι να κάνουμε κάποια πράγματα είναι και θέμα health and safety, όχι μόνο φοβιών.
Υπέροχη εξέλιξη!!!!
Κάθε μέρα βάζεις ένα λιθαράκι να χτίσεις με ασφάλεια τον ψυχισμό σου και να τον θωρακισεις από σαράκια και αρνητισμό.
Ταυτιστηκα λίγο. Δεν είχα τις φοβίες αυτές σε τόσο έντονο βαθμό όσο εσύ, αλλά τις είχα.. Είμαι περήφανη για σένα και για μένα!! 3 κοντεύει η μικρή και δε θα σου κρύψω ότι ακόμα δεν τολμώ με άνεση να την αφήσω για να βγω βράδυ. Ναι το κάνω, αλλά το σκέφτομαι πολύ πριν το τολμήσω. Baby steps όμως κι όλα καλα😉
Μπράβο σου! Πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση για την θεραπεία του άγχους!