Καλησπέρα σε όλους! Είμαι η Κάτια που σας είχα στείλει το κειμενακι σχετικά με τον προβληματισμό μου για την ανιψιά μου, ήταν το εξής άρθρο:
Σας ευχαριστώ για τις απαντήσεις σας, διάβασα ό,τι είπατε πολύ προσεχτικά. Σας στέλνω να σας πω τι έκανα τελικά.
Αποφάσισα να μην της μιλήσω καθόλου για τον εαυτό μου και τη δική μου αποτυχία, διότι φοβόμουν ότι η τόση αλήθεια και πραγματικότητα ίσως την τρόμαζε και την απογοητευε, και επίσης δεν ήθελα να εκλάβει τη δική μου εμπειρία ως κάτι που συμβαίνει κατά κόρον. Άλλα απο την άλλη ούτε και μπορούσα να τα παραποιησω και να πω ψέματα, ότι πχ δεν είναι και τόσο άσχημα, ενώ είναι φριχτα. Οπότε απέφυγα τελείως αυτό το θέμα. Είπα μόνο, όπως κάποιος πρότεινε στα σχόλια, ότι επειδή βίωσα κάτι αντίστοιχο με πολύ αρνητική εμπειρία, η γνώμη μου δυστυχώς δεν μπορεί να είναι εντελώς αντικειμενική, οπότε της ειπα να το κρατήσει αυτό στο μυαλό της και να μη με θεωρήσει αυθεντία ή κάτι τέτοιο.
Δε μίλησα πολύ για τις δυσκολίες στην Ελλάδα στα επαγγελματικά γενικώς και ειδικά στον κλάδο της εκπαίδευσης, επειδή αυτό το έκαναν κυρίως οι γονείς της και δεν ήθελα να τη φορτίσω περισσότερο με τα ίδια και τα ίδια. Αυτό που έκανα ήταν να τη ρωτήσω αν η φιλολογία θα την ενδιέφερε πραγματικά και ως επαγγελμα, ή αν θέλει να πάει σε αυτή τη σχολή συγκεκριμένα για να γίνει συγγραφέας.
Επίσης της εξήγησα όπως μου είπατε και εσείς στις απαντήσεις σας ότι συγγραφέας μπορεί να γίνει ό,τι επαγγελμα κι αν κάνει, ότι η φιλολογία προσφέρει μεν τριβή, αλλά δεν είναι ο μόνος δρόμος προς τη συγγραφή. Αυτό νομίζω την προβληματισε αρκετά. Δεν το παραδέχτηκε ευθέως και δεν την πίεσα περισσότερο, αλλά δε νομίζω ότι το είχε σκεφτεί και τόσο.
Απ’ ότι μου είπε μάλιστα, πολλοί αγαπημένοι της συγγραφείς έμαθε διαβάζοντας για τις ζωές τους ότι έκαναν φιλολογικές σπουδές, οπότε είχε στο μυαλό της ότι αυτό είναι κάπως σαν το απόλυτο “κλειδί” για τη συγγραφή. Της μίλησα επίσης για το επαγγελμα ενός φιλολογου πχ και στην καθημερινότητα κλπ και δε μου φάνηκε καθόλου ενθουσιασμενη. Είπε μεν κάτι του τύπου “εντάξει δεν είναι άσχημο, θα μπορούσα *μάλλον* να το κάνω”, αλλά δεν την είδα και πολύ θερμή με το ενδεχόμενο.
Μου εκμυστηρεύτηκε μάλιστα ότι υπάρχουν μαθήματα φιλολογικά τα οποία “σιχαίνεται ακόμα και την ύπαρξή τους”, όπως τα αρχαία και τα λατινικά, κι ότι βασικά αυτά που αγαπάει είναι η λογοτεχνία και η έκθεση, και λιγότερο η ιστορία. Ωστόσο δεν την απέτρεψα, απλώς της είπα να το σκεφτεί, ότι έχει χρόνο, και αν θέλει να κοιτάξουμε τι άλλες επαγγελματικές διεξόδους έχει αυτή η σχολή. Επίσης της είπα αν έχει κάποια/ον φιλολογο στο σχολείο ή το φροντιστήριο που να τον θεωρεί καλό άνθρωπο και καλό στο επάγγελμά του, να ρωτήσει εκεί για μια πιο προσωπική εμπειρία στον κλάδο.
Της πρότεινα επίσης την ιδέα να ρίξει μια ματιά και σε άλλα παραπλήσια πράγματα, όπως για παράδειγμα Αγγλική Φιλολογία, το οποίο στα δικά μου ματια μοιάζει πολύ καλύτερο και με πολύ περισσότερους πόρους και επαγγελματικές διεξόδους και στο εξωτερικό (της είπα βέβαια ότι μπορεί και να μην ισχύει αυτό καθώς δεν έχω κάνει πρόσφατα έρευνα περι αυτής της σχολής, αλλά της το δίνω απλά σαν ιδέα, αν την ενδιαφέρει να το ψάξει).
Επίσης, μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα που προτείνατε για τα μαθήματα δημιουργικής γραφής, και όντως το έψαξα και βρήκα κάτι που μοιάζει πολύ ωραίο και την ενθουσιασε. Το συζήτησα και με τους γονείς της, και θα της το κάνω δώρο για τα γενέθλιά της που έρχονται σύντομα.
Γενικά αυτά. Πιστεύω ότι ίσως προβληματιστει λίγο τώρα, που έχει άλλωστε ακόμα δυο χρόνια περίπου μπροστά της μέχρι να κατασταλάξει σε σχολή, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Ειναι μια αναζητηση. Πιστεύω σε αυτήν ότι στο τέλος θα τα καταφέρει.
Τέλος, θα μου επιτρεψετε να κάνω ένα σχόλιο για την κυρία φιλολογο που απάντησε με τόσο μενος στο πρώτο μου γράμμα, το οποίο τόσο βαθύτατα τη θύμωσε και την προσέβαλλε. Αρχικά θεωρώ ότι προσβάλλετε εμένα απείρως περισσότερο με το να λέτε ότι δεν αγαπώ την ανιψιά μου και ότι έχω μόνο ζήλια και κακια μέσα μου (μια αλεπού με κομμένη ουρά, κατά τα λογια σας). Ξαναδιάβασα πολύ προσεκτικά τι έγραψα, και σε κανένα σημείο του γράμματος μου δεν έθιξα ούτε υποτίμησα τις σπουδές σας ή την επιστήμη σας ή το επάγγελμά σας. Αυτό που είπα ήταν πως είναι μια ειδικότητα υπερκορεσμενη στην Ελλάδα, με πολλές δυσκολίες στην εύρεση εργασίας. Αυτό είναι απλά ένα γεγονός. Λυπάμαι αν δεν αναγνωρίζετε τις αντικειμενικες δυσκολίες του κλάδου σας.
Και πάλι σας ευχαριστώ για τις απαντησεις σας. Καλή συνέχεια σε όλους.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κατια
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κυρία φιλόλογος εδώ. Δεν επιθυμώ να δώσω συνέχεια σε κάποια αντιδικία, δε σας γνωρίζω και δε με γνωρίζετε. Όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος και ποια είμαι εγώ που θα αμφισβητήσω τα αισθήματά σας για την ανιψιά σας. Σε σχέση όμως με την επιστήμη και το επάγγελμά μου, εξακολουθώ να πιστεύω ότι ήσασταν αφοριστική, ισοπεδωτική και προσβλητική. Σε κάθε περίπτωση, αφήνω το ζήτημα εδώ. Θα συμφωνήσω με την ανιψιά σας για το γεγονός ότι υπάρχουν φιλολογικά μαθήματα που δεν τα αντέχει, π.χ. αρχαία και λατινικά. Η χρησιμότητά τους είναι άλλο ζήτημα και οπωσδήποτε δε χωράει σε… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω ότι το χειρίστηκες πολύ καλά. Μια ένσταση μόνο, θεωρείς την εαυτή σου αποτυχημένη και είναι βαριά κουβέντα. Ξεχνάς τον παράγοντα τύχη, που στη χώρα μας είναι πολύ καθοριστικός. Για μένα επιτυχία είναι να είσαι καλά και δεν έχει να κάνει με τις σπουδές, ειδικά στη νεαρή ηλικία. Ως προς τα οικονομικά, πολλά άτομα βρεθήκαμε και θα βρεθούμε στον πάτο, ανεξάρτητα από τις σπουδές μας
η γλωσσα παραγει σκεψη , κοινως ακριβεια σημασιας
-Οταν λεμε καποιον αποτυχημενο η κριση γινεται μονο εκ του αποτελεσματος
-οταν δεν επιτευχθει ενας στοχος υπαρχει αποτυχια
Ο παραγοντας τυχη και ο καθε ενας απο τους πιθανους 1000 παραγοντες αφορα μετα-αναλυσεις της αποτυχιας
Οταν βρεθεις στον πατο σε εναν τομεα , αποτυχια ειναι μονο αν ειχες αρχικα διαφορετικο στοχο
Όταν έμεινα 11 μήνες συνεχόμενα άνεργη στην αρχή της κρίσης, δεν αισθάνθηκα αποτυχημένη, άφραγκη αισθάνθηκα. Και μην σκέφτεσαι τόσο πολύ, θα το καψεις
Ακριβώς το ίδιο.
Αν παρακολουθείς το site καιρό, θα έπρεπε να έχεις παρατηρήσει ότι αν τολμήσεις έστω και να υπονοήσεις κάτι αρνητικό για τους φιλόλογους, μαύρο φίδι που σε έφαγε.
Οπότε μη το παίρνεις προσωπικά!
Μπραβο σου που ενδιεφερεσαι τοσο για την ανηψια σου παντως, σιγουρα τη βοηθανε πολυ αυτες οι συζητησεις. Καλη επιτυχια, οτι κι αν επιλεξει να κανει το κοριτσακι <3
Πολύ καλή προσέγγιση. Δείξε της το δρόμο, για να ανοίξει τα φτερά της και ‘σύ στάσου δίπλα της. Αυτό άλλωστε δεν είναι η αγάπη;
Κοπέλα μου δεν είσαι αποτυχημένη. Το αντικείμενο σου αν το ψάξεις καλύτερα θα δεις ότι έχει πολλές επιλογές. Μην υποτιμάς την εκπαίδευση σου. Δοκίμασε.
Ναι συγγραφείς βγαίνουν κι από άλλα τμήματα. Έχω παλιά συμφοιτητρια μου από ΜΜΕ που ασχολείται επαγγελματικά με τη συγγραφή, εκδίδει βιβλία. Παράλληλα, δουλεύει και σε ιστοσελίδες και σε ραδιοσταθμό.
Το χειρίστηκες καλά.
Κάτια ,όλα καλά
Κοίταξε τον εαυτό σου
Ίσως σπουδές δημοσιογραφίας να είναι κάτι που να ταιριάζει πιο πολύ στη συγγραφή που επιθυμεί. Ένας συγγραφέας σπάνια βγάζει χρήματα από τα βιβλία του. Χρήματα βγάζει από αυτά που γράφει προς “κατανάλωση.”
Τα online μαθήματα είναι καλή λύση. Δεν μου αρέσουν και τόσο οι σχολές, γιατί οι καθηγητές θέλουν να σου βάλουν απλά ένα βαθμό και να τελειώνουν. Εάν έχεις έναν μέντορα, είναι πιο πιθανό ότι θα ασχοληθεί μαζί σου και σκοπός είναι να μάθεις, όχι να περάσεις το μάθημα.
Εμένα μου είχε φανεί γλυκό το ενδιαφέρον σου. Νομίζω ότι πήγε καλά με την ανηψιά, τώρα πρέπει να δεις το δικό σου θέμα. Η αποτυχία είναι ίδιον της ζωής. Σε ζηλεύω πάρα πολύ για τις σπουδές σου, να ξέρεις. Δυστυχώς στα καλλιτεχνικά δεν αρκεί το ταλέντο (που φαντάζομαι πως υπάρχουν πάρα πάρα πολλοί ταλαντούχοι άνθρωποι και είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς), θέλει και γνωριμίες. Είτε κάνεις μια δουλειά σχετική με τις σπουδές σου, είτε όχι, θα σε ρωτήσω αυτό που ρώτησα και την κοπέλα φιλόλογο σχολιάστρια, που ήταν στο εξωτερικό και πολύ απογοητευμένη με την επαγγελματική της πορεία: Δεν ευχαριστιέσαι… Διαβάστε περισσότερα »