Καλησπέρα.
Ειμαι η κοπέλα που πριν καιρό είχε γράψει για τον σύντροφο της που έχει διαγνωστεί με μια σπάνια πάθηση στα μάτια. Όταν σας είχα γράψει την πρώτη φορά ήμουν αρκετά συναισθηματικά φορτισμένη, κάτι το οποίο μπορεί να επηρέασε την άποψη πολλών στα σχόλια λέγοντας ότι θεωρώ τουσ τυφλούς ανυμπορουσ .
Οι πρώτες σκέψεις στο άκουσμα τις Παθήσης ήταν πως δεν θα μπορεί να με βλέπει. Δεν θα μπορούμε να κοιταζομαστε . Στο πρακτικό κομματι της ζωής όπως η εργασία και οι δουλειες του σπιτιού, δεν ήταν ποτέ θέμα προβληματισμού γιατί πιστεύω αδρά ότι είναι ζήτημα χαρακτήρα και όχι πάθησης ή άλλων προβλημάτων τησ ζωής. Ο πατέρας μου μια χαρά υγιής ήταν αλλά δεν έκανε δουλειεσ στο σπίτι ! Θεωρώ καταλαβαίνετε πωσ το λέω.
Δυστυχώς οι γιατροί έχουν αναφέρει τύφλωση πριν τα 30 και έχουν γίνει δύσκολες συζητήσεις μεταξύ εμένα και του συντρόφου για το τι θα μπορεί να κάνει όσο επιδεινωνεται η όραση του . Λέγοντας δύσκολες εννοώ συναισθημάτικα.
Προσπαθώ να του σταθώ και έχω σκεφτεί πολλά πάνω σε αυτό το ζήτημα. Δεν έχω ξανά διαχειριστεί μεγάλα θέματα υγείας και πόσο μάλλον σε άτομα που αγαπάω, εξου και ο φόβος μου στο πρώτο κείμενο.
Ακόμη φοβάμαι και ανησυχώ. Ακόμη σκέφτομαι το μέλλον. Ξεκίνησα πάλι συνεδρίες με την ψυχολόγο μου και έχω προτείνει και στον σύντροφο μου να ξεκινήσει, διότι γνωρίζω το ποσό δύσκολο είναι όλο αυτό για τον ίδιο.
Αυτό που όμως θέλω περισσότερο να επισημάνω είναι το ότι κάποια σχόλια καλό θα ήταν να γίνονται με περισσότερη σκέψη. Επειδή κάποιος δηλώνει φόβο και προβληματισμό για μια πάθηση δεν σημαίνει αυτόματα ότι θεωρεί ανήμπορο κάποιον ούτε ανάξιο στην αγάπη.
Μια συμβουλή που θα δώσω σε άλλα άτομα που μπορεί να περνάνε κάτι τέτοιο είναι η επικοινωνία.
Όταν εξέφρασα στον σύντροφο μου πως με στεναχωρεί που δεν θα μπορεί να με βλέπει, μου απάντησε πως θα με θυμάται! Για εμένα αυτό ήταν αρκετό.
ΑΠΟ ΤΗΝ – .
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Είναι πολύ φυσιολογικό να ανησυχείς, να φοβάσαι, και να πενθεις από τώρα την απώλεια όρασης του αγοριού σου. Η ζωή του, η ζωή σου και η ζωή σας θα επηρεαστεί και θα αλλάξει. Θα χρειαστεί κι εκείνος πολλή στήριξη πρακτικα και συναισθηματικα από εσένα. Όμως, θα σου δοθεί και μια ευκαιρία. Θα ανακαλύψεις πολλά γύρω από τον εαυτό σου, το αγόρι σου και την αγάπη μέσα από αυτό. Και αυτή η ανακάλυψη ίσως δεν φέρει μια αλλαγή, αλλά μια μεταμόρφωση.
Ωραία απάντηση.
Θα σου πω κάτι σημαντικό διότι ζω την πάνω κάτω την ίδια περίπτωση με τη δική σου. Με μόνη διαφορά ότι ο σύντροφος μου είναι εκ γενετης τυφλός, κι εγώ είμαι εκ γενετης κουφη. Ποτέ πριν δεν είχα επαφές με τυφλούς, το ίδιο κι εκείνος με κωφους. Η αρχή της σχέσης μας ξεκίνησε λίγο περίεργα διότι έπρεπε ο ένας να προσαρμοστεί στην αναπηρία του άλλου και κάναμε τόσες πολλές συζητήσεις για το ποιες είναι οι ανάγκες μας. Είμαστε τώρα αρκετό καιρό μαζί, και πλέον έχουμε προσαρμοστεί και είμαστε καλά μαζί. Δεν μας εμποδίζει κάτι, διότι έχουμε βρει τα εργαλεία συνεννόησης… Διαβάστε περισσότερα »
ζω πάνω κάτω την ίδια περίπτωση*
Καλή τύχη*
(δεν πρόσεξα ότι τα είχα γράψει λάθος χαχα)
Μια αφελής ερώτηση.
Πώς τις κάνετε τις συζητήσεις;
Είναι πολύ απλο.
Προφορικά.
Αφου μιλάω κανονικά, εκπαιδευτηκα μικρή μέσω λογοθεραπείας για να ανάπτυξω προφορικό λόγο.
Αρα καταλαβαίνεις από αυτο ότι επικοινωνούμε κανονικά προφορικά.
Ναι, είναι δύσκολο για κάποιον απ’ έξω να καταλάβει όλες αυτές τις λεπτές ισορροπίες.
Η επιστήμη έχει προχωρήσει πολύ σε όλους τους τομείς.
Λογικά με ακουστικά, σας δίνεται η δυνατότητα ακοής.
Θα σε γελάσω. Έιχα πολλά χρόνια να βάλω ακουστικά, αλλά αυτό ποτέ δεν αποτέλεσε εμπόδιο στην ομιλία μου καθώς ακόμη και μετά τη λογοθεραπεια μπορούσα (και εξακολουθω να μπορώ) να επικοινωνώ κανονικά προφορικά με τους άλλους.
Τώρα έχει πάντως κοντά 1 χρόνο που άρχισα πάλι να φοράω ακουστικά.
Τώρα γιατί είχα να βάλω χρόνια ακουστικά, σηκώνει άλλη συζήτηση.
Αλλά ναι πράγματι, με το ακουστικό ακούω. Αλλά μεμονωμένα πράγματα, δεν ακούω λεπτομερειες όπως εσείς. Το σημαντικότερο είναι ότι τουλάχιστον με βοηθάει στη ρύθμιση της έντασης της φωνής μου.
Κοπέλα μου, είναι πολύ ωραίος ο τρόπος που επικοινωνείτε.
Θα σε βοηθήσει η ψυχοθεραπεία.
Να ξέρεις, όποτε αισθανθείς ότι δε μπορείς άλλο…είναι οκ να φύγεις.
Δεν υπάρχει λόγος ούτε για θυσίες, ούτε για ηρωισμούς.
Να είσαι εκεί που σε πηγαίνει η ψυχή σου.
Καλή δύναμη.
Συμφωνώ. Φυσικά και είναι κάτι διαφορετικό για εκείνη μιας και υπεισέρχεται σε νέα δεδομένα η σχέση τους. Ο σύντροφος της σε λίγο καιρό δεν θα έχει όραση. Λογικό να την απασχολεί. Θα έχει τον ρόλο και του φροντιστη-οδηγού; Θα αντέξει; Θα ανταπεξέλθει; Θα ήθελε να ήταν αλλιώς τα πράγματα. Θα δείξει η πορεία. Αν υπάρχει αγάπη ολα είναι δυνατά.
Μα γιατί να αναλάβει ρόλο φροντιστή και οδηγού όταν οι τυφλοί μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν;
Μια αναπηρία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάποιος υστερεί ή ότι έχει την ανάγκη άλλων.
Μα δεν είπα αυτό. Αλλά όταν θα βγαίνουν βόλτα οι δυο τους στο πάρκο, δεν θα είναι όπως παλιά. Δεν προσέβαλλα τους τυφλούς για τις ικανότητες επιβίωσης τους. 🤷🏼♀️
Και δεν είναι μόνο η βόλτα στο πάρκο. Είναι όλη τους η καθημερινότητα μαζί. Αλλάζει η ζωή του και η ζωή τους.
Όντως θα αλλάξει, αλλά γιατί μια ιδιαιτερότητα να ακυρώνει τα πάντα; Δεν είναι θανατική καταδίκη
Δεν ακυρώνει τα πάντα. Αλλάζει όμως τα πάντα όταν δεν βλέπεις. Έτσι νομίζω εγώ. Όπως και όταν δεν έχεις χέρι, ακοή, ομιλία. Θεωρώ βέβαια ότι η όραση είναι πιο σημαντική. Ο άνθρωπος προσαρμόζεται πάντως. Θανατική καταδίκη θα ήταν να μείνει παράλυτος σε μια καρέκλα και να μην μπορεί να κάνει τίποτα μόνος του.
Δεν είναι η παραλυσία θανατική καταδίκη.
Μπορεί να μας παραλύει ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αλλά ποτέ δεν ξέρεις τί ξημερώνει στον καθένα.
Ας είμαστε ευγνώμονες κάθε μέρα για το δώρο της ζωής και την υγεία μας.
Αυτό είναι η δική μας οπτική στο θέμα, ως άνθρωποι χωρίς τύφλωση. Ωστόσο, έχουν ερωτηθεί με τύφλωση για το αν θα ήθελαν να αλλάξει αυτό και η απάντηση, πολλεσ φορές, ήταν όχι:
https://youtu.be/RBgr0GfkIsM?si=r_WkmQQwm71gOSm5
Ειδικά όσοι γέννιουνται τυφλοί το βλέπουν ως ένα μέρος της ταυτότητας τους και δεν θέλουν να το αλλάξουν.
Αυτό που χρειάζεται το άτομο της επιστολής είναι group therapy και να έρθει σε επαφή με περισσότερους τυφλούς για να μάθει πως μπορεί να προσαρμόσει την ζωή του. Φυσικά, το να είσαι με άτομα με την ίδια ιδιαιτερότητα είναι και πιο παρήγορο.
Δε θέλω να σου πω πολλά κλισέ για την αγάπη που όλα τα νικάει, γιατί την αγάπη την έχω δει κυρίως να νικιέται (ειδικά αν επαφίεται σε κλισε). Ούτε θέλω να σου πω να τον σκεφτεσαι όπως θα ήθελες να σε σκεφτούν αν ήσουν στη θέση του, γιατί αφενός είναι μια θέση που δύσκολα τη φαντάζεται κανείς χωρίς να βρεθεί, αφετέρου δεν θέλουν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια πράγματα. Αυτό που νομίζω ότι μπορώ να σου πω είναι να μείνεις διπλα του μόνο ως σύντροφος/ ερωμένη του. Αν αυτό το χάσεις, κάνε τη χάρη και στους δύο σας να αποχωρήσεις… Διαβάστε περισσότερα »
Έχεις έναν μαραθώνιο μπροστά σου απο πρακτικά ζητήματα αλλα και ουσίας.
Δεν μας γράφεις πως φαντάζεσαι την ζωή σου,θέλω να πω είσαι αποφασισμένη να μείνεις δίπλα του και όσο αντέξεις?
Θέλεις να κάνεις οικογένεια μαζί του,γενικότερα κάποια στιγμή?
Νομίζω στο είχαμε γράψει και στο αρχικό σου κείμενο εσύ θα κλιθείς να πάρεις γενναίες αποφάσεις.
Θυμάμαι το ποστ σου από τότε. Νομίζω είναι καλή ιδέα να αναλύσεις με την ψυχολόγο σου αυτό το κομμάτι που σε απασχολεί. Όχι την καθημερινότητα του, αλλά ότι δεν θα μπορεί να σε κοιτάζει στα μάτια. Αποδομησέ το και σκέψου τι είναι αυτό που σε φοβίζει. Λες ότι δεν θα μπορεί να σε κοιτάει, όμως αυτό πως θα επηρεάσει το τι αισθάνεται για εσένα; Θα μπορεί ακόμη να αγγίζει το πρόσωπο σου. Όταν θα ακούει τη φωνή σου θα χαίρεται. Γιατί όλο αυτό είναι διαφορετικό για σένα; Πάλι το ίδιο θα σου προσφέρει, οπότε γιατί θρηνείς; Δεν χρειάζεται να μείνεις… Διαβάστε περισσότερα »