Update ιστορίας: Ο άντρας μου είναι ομοφυλόφιλος

Καλησπέρα στην σύνταξη και σε όλα τα μέλη,

Σας ευχαριστώ πολύ για τη δημοσίευση. Όταν είδα τον τίτλο ένιωσα ένα δέος και η πρώτη αντίδραση ήταν άρνηση, δηλαδή ότι γράφει κάποια άλλη με το ίδιο πρόβλημα. Όταν μια ζωή δεν βλέπεις τον ελέφαντα, όταν τον βλέπεις τον αγνοείς.

Σας ευχαριστώ για το σχόλιο με το αεροπλάνο. Με έβαλε σε σκέψεις. Κι ας ξέρουμε όλοι ότι με την δύναμη της μαγικής σκέψης δεν πεφτουν αεροπλανα. Αν αυτό συνέβαινε , θα είχαμε μονίμως δυστυχήματα κάθε είδους.

Ωστόσο, ταυτίστηκα με την κυρία που το έγραψε γιατί μου θύμισε τόσο πολύ τον εαυτό μου. Ήμουν πάντα αυτός ο άνθρωπος που για όλους είχε κάτι πικροχολο κ απαξιωτικό να πει. Εύστοχο μεν, πικρό και αγενες δε. Ήμουν ο άνθρωπος που όταν θα έβλεπε μια ταινία θα σχολιάζε το σκηνοθετικό λάθος. Όταν διαβάζε ένα best seller θα έβρισκε ανιαρές τις περιγραφές, όταν άκουγε μια επώδυνη ιστορία,θα στεκόταν εμμονικα σε ένα άστοχο εκφραστικό λάθος. Αυτή ήταν η άμυνα μου μπροστά στον πόνο. Ταπείνωνα τους άλλους, αποκάλυπτα τις αντιφάσεις τους, τους έτριβα στη μούρη τα λογικά τους σφάλματα, το έπαιζα επιθεωρητής Πουαρό που εντοπιζε τα ταπεινά τους ελατήρια. Έτσι τους κρατούσα σε απόσταση και κυρίως τους απειλούσα έμμεσα ότι δεν έχουν να προσάψουν τίποτα στην τέλεια βιτρίνα μας. Και πρωτίστως ένιωθα πανίσχυρη μέσα στην φαντασιακή ανωτερότητα μου, ενώ ήμουν απόλυτα μικροπρεπης και μικροψυχη. Προπαγάνδιζα με εμπαθεια ένα πελώριο ψέμα μπας και κατάφερνα να το πιστέψω κι εγώ η ιδια. Ήταν το απόλυτο ναρκωτικο εναντια σε έναν πόνο βουνό και βουβό.

Θυμάμαι όταν μια επιστήθια φίλη επεμεινε κ με πήγε σινεμά να δούμε την ταινία για τη ζωή του Freddy Mercury. Όταν σχολίασε ότι ” ήταν πολύ κρίμα όλο αυτό για τη γυναίκα του ” αντί να πιάσω την πάσα που με ενσυναίσθηση μου πεταξε, γύρισα και της είπα ” ναι καλά, ας ήσουν κι εσύ γυναίκα του Φρέντυ κ τα λέγαμε αν θα το έβρισκες κριμα”. Τόσο καταλάβαινα τότε. Από τότε αραίωσε. Όλοι αραίωναν στο τέλος. Και καλά μου κάνανε. Στο τέλος δεν άντεχα ούτε κι εγώ τον εαυτό μου. Κι αυτό με έβαλε σε σκέψεις , ψυχοσωματικα και ακολούθως θεραπεία.

Όσο ξετυλίγεται το κουβάρι τόσο βλέπω το δικό μου φταίξιμο. Τους φόβους μου, τις αυταπάτες μου ότι η αγάπη μας θα νικήσει τη βιολογία, τις ελπίδες μου ότι το μυαλό μου μου παίζει παιχνίδια ή ότι το ένστικτο είναι λανθασμένο. Ωστόσο νιώθω πικρα και κοροϊδία και θα εξηγήσω το γιατί.

Με ρωτήσατε τι προσδοκώ από μια ανοιχτή συζήτηση με τον άντρα μου. Προσδοκώ να ακούσω την αλήθεια. Τόσα χρόνια ήμουν σκληρή απέναντι σε όλους και κυρίως σε μενα την ίδια . Ένιωθα έναν καταναγκασμό ότι θα πρέπει να είμαι ευγνώμων για όλα αυτά που έχω. Ψυχαναγκαζομουν να είμαι ικανοποιημένη, ενώ ενιωθα ένα κενό μέσα μου. Είμαι πολύ θυμωμένη μαζί μου που το ανέχτηκα όλο αυτο. Θέλω να ξεθυμωσω και να ζήσω όση ζωή μου απόμεινε.

Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει, αλλά ο άντρας μου είναι ο άνθρωπος που ποτέ δεν μπορείς να του προσαψεις τίποτα. Είναι σε όλα συνεπής και τέλειος, τόσο μαθηματικά,τόσο γεωμετρικά που είναι μια τεράστια λογικη εξουθένωση να αισθάνεσαι δυσαρέσκεια. Θυμάμαι καθε φορά που θα έφευγε “ταξίδι” που του έκανα πόλεμο νεύρων για ηλιθιοτητες πχ, η βρύση στάζει ή επειδή ο σκύλος είναι άρρωστος και τι θα απογινουμε τώρα που θα λείπει.

Δεν τολμούσα καν να ξεστομίσω τις ανησυχίες μου. Πάντα έβρισκε λογική λύση, αρκεί να μην έθιγα το ” Θεμα”. Πάντα τα επιχειρήματα μου ήταν λάθος. Θυμώνω με τον εαυτό μου που ποτέ δεν βρήκε το σθένος να μιλήσει.

Προοδευτικά,μου επιβλήθηκε η σιωπή, ο οικιακός περιορισμός και το ατυπο χρέος να προπαγάνδιζω ένα ψεύτικα υποδειγματικο σπιτικό που δεν υπήρξε ποτέ. Νομίζω ότι δικαιούμαι την αλήθεια , επειδη έχω επιτελέσει έρημην μου συνεργός σε ένα ψέμα. Είναι θέμα συναίνεσης δηλαδή.

Πολλοί μου καταλογίζουν ότι η σιωπή μου εξαγοράστηκε με ανέσεις και οτι “αμειβοταν” πλουσιοπάροχα. Σε αυτό θα απαντήσω ότι ένα τέτοιο συμβόλαιο στο οποίο δεν γνωρίζουν και οι δύο συμβαλλόμενοι την αλήθεια είναι χειριστικό και ανήθικο. Αν μου έλεγε εξαρχής την αλήθεια πιστεύω ότι δεν θα είχα κανένα προβλήμα. Γιατί θα μπορούσα να βάλω κι εγώ έναν ακόμα όρο στο συμβόλαιο: την δική μου ερωτική ελευθερία.

Επιπλέον, θα είναι για μένα λυτρωτικό να ξέρω ότι ο άνθρωπος που κοιμάται στο ίδιο σπίτι με μένα και τα παιδιά μας είναι αληθινός, συμπαγής και ενιαίος. Με τις επιθυμίες του, τους φόβους του, τις λαχτάρες του, τον προσανατολισμό του. Η ειλικρίνεια δεν είναι κουτάκι σε λίστα, είναι τρόπος να δείχνεις στον άλλον ότι τον σέβεσαι,τον εμπιστεύεσαι και ότι τιμας την ίδια σου την ύπαρξη, όπως και αν είναι. Είναι η αξία που θέλω να μεταδώσω στα παιδιά μου, πώς το λένε!

Μέχρι τώρα ειχα έναν φόβο ανομολόγητο και αδιόρατο που με έκανε ανυπόφορη απέναντι στους άλλους. Ήμουν η μάνα που χαρτζιλίκωνε κρυφά το γιο για να κερνάει τις “κοπέλες” και του έδινε συμβουλές πώς να φέρεται στις γυναίκες. “Ντρεσαρα “το ίδιο μου το παιδί από άμυνα, για να μην ”πάθει” τα ίδια. Τον επρηζα με ερωτήσεις για τα ραντεβού του για να έχω μια ψευδαίσθηση ελέγχου. Η κόρη μας είναι απροκάλυπτα προκλητικη : έχει σημαίες pride στο παράθυρο της και κονκάρδες ραμμενες στο τζην. Ο άντρας μου κάνει πως δεν βλέπει. Αν η ομοφυλόφιλια ήταν ανοιχτή, δεν θα μου χρειαζόταν αυτός ο πυροσβέστικος ψυχαναγκασμός να ανησυχώ με οτιδηποτε. Κατά τα άλλα, νομίζω ότι αντί για οικογένεια είμαστε θίασος.

Ένας άλλος λόγος που χρειάζομαι αυτήν την συζήτηση είναι ότι αισθάνομαι εξαπάτηση και ότι έκανα support σε μια διπλή ζωή στην οποία επιβαρύνε εμένα κυρίως συναισθήματικα και ερωτικά. Εγώ καταπίεζομουν, και μάλιστα θυμάμαι όταν επέστρεψα στην εργασία μου μετά από το πρώτο μου παιδι , έχοντας μείνει σε μια φάση ερωτικής καταστολής για περίπου τρία χρόνια, ξαφνικά πέρασα συναισθήματικα ένα ταρακουνημα. Στη δουλειά είχε ενδιαφερθεί ένας συνάδελφος μου και είχε αναπτυχθεί ένα πλατωνικό ειδύλλιο. Τότε ο σύζυγος μου σαν κάτι να είχε ψυλλιαστει, και ενώ ήταν πάντα τυπικός σαν ρομπότ άρχισε να γίνεται περιποίητικος και τρυφερός , κανόνισε ταξίδι στη Βιέννη που ανέκαθεν ήθελα να επισκεφτώ, μέχρι και σεξ κάναμε μετά από χρόνια αποχής. Τότε ήταν που ξανά έμεινα έγκυος. Προφανώς ένιωσα ότι ο γάμος μας επανήλθε και το έληξα με τον άλλον, ο οποίος το σεβάστηκε απόλυτα και ξεκόψε.

Πάντα σκέφτομαι ότι αν η ομοφυλοφιλία δεν ήταν κρυφή, θα μπορούσα κι εγώ να χαιρομαι την ερωτική ζωή ,κι ίσως ( γιατί όχι) να έχω κι εγώ ερωτική και συναισθηματική ζωή , κι όχι να την στερούμαι για χάρη της βιτρίνας. Ήμουν ελκυστική γυναίκα, αλλά πλέον νιώθω νεκρή εσωτερικα και σωματικά σαν ξύλινη. Για πολύ καιρό είχα συμπτώματα αποπροσωποποίησης και αισθανομουν το σωμα μου ότι είναι ξένα μέλη, πράγμα που με οδήγησε σε ψυχίατρο κ ψυχοθεραπεία. Νομίζω ότι δεν χρειάζοταν να υποφέρουμε ολοι τόσο.

Αυτό που μάλλον δεν έγινε κατανοητό είναι ότι ο άντρας μου εμποδίζει όλες τις απόπειρες μου να το συζητήσουμε ανοιχτά. Και θέλω αυτήν την κουβέντα, διότι με αφορά. Αυτός ο άνθρωπος εμπαινε μέσα στο σώμα μου ( σπάνια) και καθόριζε τη ζωή μου. Δικαιουμαι να γνωριζω. Θεωρώ ότι η ταυτότητα μας είναι κάτι που αφορά ολη την κοινωνία. Δεν μπορεί να προκύψει τίποτα καλό για μια κοινωνία όταν ένας ανθρώπος κρυβει τον εαυτό του από τους άλλους.

Σκέφτομαι να του τα γράψω . Αλλιώς θα με τρώει το σαράκι. Θέλω μια άλλη ζωη. Δεν αντέχω αυτο το θέατρο, κουράστηκα. Θέλω να δω τον εαυτό μου ελεύθερο , τον άντρα μου ελεύθερο και χαρούμενο, να μπορεί να γελάει χαλαρός και ηρεμος, θέλω τα παιδιά μου να ζήσουν σε μια καλύτερη κοινωνία, θέλω να με δω πλέον ανοιχτή στην ανθρώπινη επικοινωνία, να μπορώ να σχετιστω ειλικρινά, να μιλάω με άνεση κι όχι να με ταλανίζει η παρανοϊκοτητα αν οι άλλοι κάτι υπαινίσσονται.

Θέλω να απολαμβάνω τη ζωή και όχι να ψάχνω να βρίσκω το λάκκο στην φάβα των άλλων για να τους βάλω στη θέση τους. Θέλω να πάρω τα χαμένα χρόνια πίσω, να μπορώ να κοιμάμαι τα βράδια χωρίς υπνωτικά, να είμαι περήφανη για αυτήν την ζωή, σε αυτήν τη ζωή και με αυτούς τους ανθρώπους, όχι τους άλλους τους ιλλουστρασιον χαμογελακηδες

ΑΠΟ ΤΗΝ – Βουβή σε pause

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News