Εγραψα πριν λίγες μέρες σχετικά με την εκρηκτική σχέση που υπάρχει με τους γονείς μου.
Είμαι φουλ στην αναζήτηση σπιτιού εδώ και μήνες, απλά δεν έχει βρεθεί ακόμα κάτι αξιόλογο που να μπορώ να συντηρησω. Έχω κλείσει μερικά ραντεβού για σπίτια ηδη αυτές τις μέρες.
Για να απαντήσω σε μερικα σχόλια, η αδερφή μου είναι φουλ κλειστός άνθρωπος που πάει με τα νερά τους όσο μπορεί απλά και εγώ να προσπαθήσω να της μιλήσω δεν θέλει να ανοίγεται. Θα μου απαντήσει φουλ διπλωματικά στα πάντα. Δεν έχει μείνει μόνη της οπότε ίσως έχει μάθει πως να τους αντιμετωπίζει καλύτερα από μένα. Είναι μικρότερη από μενα κατά 2 χρόνια.
Δεν κάνω παράπονα τύπου καθημερινότητας ” α μου είπε αυτό η μαμά μου”, και δε μου χαλάνε απλά τη διάθεση, ούτε τους κατηγορώ για τα δικά μου θέματα. Θα ήθελα απλά να αναγνωρίσουν ότι έχουν ένα μερίδιο ευθύνης στο τωρινό χάσμα που υπάρχει, απλά βλέπω πως τα λόγια μου πάνε στο κενό. Χρόνια προσπαθώ να τους δώσω να καταλάβουν περι υπερπροστατευτικοτητας και διαφορετικών χαρακτήρων, αλλά δεν γίνεται τίποτα ουσιαστικό.
Έχω μείνει μόνη μου και μπορώ να συντηρησω τον εαυτό μου. Δεν τους έχω πει ποτέ να μου σιδερωσουν ρούχα ή να μου κάνουν τις δουλειές μου. Αν πεινάσω, αν θελήσω καθαρά ρούχα, τα αναλαμβάνω μόνη μου.
Ξέρω πως αν κάνω ένα λάθος ήταν δικιά μου επιλογή και μόνο. Έχω φτάσει στο σημείο να θεωρώ δεδομένο πως δε θα έχω τίποτα, παρά μόνο ένα σάκο με 5 ρούχα, οπότε αυτές οι επιλογές ναι μεν με στοιχειώνουν αλλά έμαθα κάποια πράγματα από τη ζωή που δε θα τα μάθαινα αλλιώς.
Γράφω σε αυτό το σάιτ γιατί πραγματικά έφτασα ως εδώ εξ αιτίας της περασμένης βραδιάς που ήταν πολύ επίπονη, και ίσως υπήρχε κάτι βοηθητικό εδώ. Η κάθε οικογένεια είναι διαφορετική και έχει τις δικές της λεπτομέρειες που κάνουν την κάθε περίπτωση ξεχωριστή από την άλλη.
Αυτά που έχω συμπεράνει αυτές τις μέρες που έχω ηρεμήσει κάπως είναι πως ήταν σαν αφύπνιση και πρέπει να μείνω σε δικό μου σπίτι. Και ίσως τελειωτικά όρια για εκείνους αλλά κυρίως για εμένα.
Δεν πιστεύω πως μπορώ να έχω τη σχέση που θέλουν, και ούτε θέλω πλέον, καθώς εδώ και χρόνια νιώθω ότι μιλάω σε τοίχο.
Το καλύτερο όριο που μπορεί να βάλεις καμιά φορά είναι η απόσταση. Τυπικά και αγαπημένοι. Και μακριά.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Cold-hearted
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Στα αγγλικά λέγεται estrangement και υπάρχει βιβλιογραφία και υπάρχουν και οργανισμοί που μπορούν να βοηθήσουν. Στην Ελλάδα απλά δεν έχουμε λεξιλογιο για αυτό.