Update ιστορίας: Γιατί είμαι κακιά και όχι θαρραλέα, όταν λέω αυτό που σκέφτονται όλοι;

Γεια σας, άγγελοι. Φαρμακόγλωσσα κακιά εδώ.

Ας ξεκινήσουμε με τον ξάδερφο, αυτόν που τον παρακαλάμε να έρθει για έναν καφέ, για φαγητό, για μια ταινία, για λίγο άραγμα στο σπίτι, για μια βόλτα στη φύση.

Πότε ο Γιάννης δεν μπορεί, πότε ο κώλος του πονάει. Μια κάνει ζέστη, μια βρέχει, μια χιονίζει. Πάντα κάτι υπάρχει.

Κι όμως, με το που θα πει η κοπέλα του «πάμε κάπου», κι ας σημαίνει αυτό το «κάπου» ταλαιπωρία, κούραση και ολόκληρη εκστρατεία, εκείνος τρέχει.

Ρε παιδιά, γιατί είμαι εγώ η φαρμακόγλωσσα;

Ακόμα και η ίδια του η οικογένεια τον λέει μ@@νάκια.

Και πριν φτάσω στο σημείο να τον αποκαλέσω δούλο, του το έχω πει δεκάδες φορές, με κάθε τρόπο:

«Μας γράφεις. Μόνο με τη Μαρία βγαίνεις. Μόνο με τη Μαρία ασχολείσαι».

Και μη μου αρχίσετε το «ίσως η Μαρία τον αγαπάει» και τα σχετικά. Δεν συζητάω αν τον αγαπάει.

Συζητάω αυτό που βλέπω.

Η Μαρία, για παράδειγμα, έχει την ίδια περιουσία με εκείνον και φροντίζει να μεγαλώνει το δικό της μασούρι, την ώρα που ξοδεύονται τα δικά του.

Τον λυπάμαι τον βλάκα.

Αλλά ας προχωρήσουμε στο θέμα της αδερφής.

Η μάνα μου έχει προβλήματα υγείας και, παρ’ όλα αυτά, δουλεύει. Είναι 65 ετών.

Η αδερφή μου, από την άλλη, δεν κάνει ΤΙΠΟΤΑ. Αλλά τίποτα όμως. Βόλτες, social, λούσα και νύχια.

«Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου, βοήθα λίγο».

Δεν γίνεται να σχολάω από τη δουλειά, να μαζεύω το δικό μου σπίτι και ύστερα να πηγαίνω στο πατρικό για να καθαρίζω κι εκεί, ενώ εκείνη περνάει τις ώρες της βλέποντας βίντεο και φτιάχνοντας τα νύχια της.

Στην αρχή έλεγε «οκ, θα βοηθήσω». Μετά άρχισαν τα:

«Μην ασχολείσαι μαζί μου. Κοίτα το σπίτι σου».

Και κάπως έτσι, από το «βοήθα λίγο», φτάσαμε να σκοτωνόμαστε.

Το χειρότερο; Παίρνει τους γονείς μου, ανθρώπους που ήδη έχουν τα δικά τους προβλήματα υγείας, τους φορτίζει και τους συγχύζει, κι εκείνοι εξακολουθούν να την καλύπτουν και να τη δικαιολογούν.

Κι εγώ, φυσικά, είμαι η κακιά.

Συγγνώμη κιόλας που της είπα όλα όσα σκέφτομαι.

Δεν είμαι περήφανη γι’ αυτήν. Τεμπέλα τη θεωρώ και άεργη. Αυτό βλέπω, αυτό λέω. Τι να κάνω; Να την παρουσιάσω ως άξια και δουλευταρού για να αισθανθούμε όλοι καλύτερα;

Να πω ψέματα για να μην ενοχλήσει η αλήθεια; Η αλήθεια πονάει.

Πάμε τώρα στον γνωστό που είπε τα περί Αλβανών.

Όσοι εδώ μέσα είχατε ενστάσεις, απλώς καρφωθήκατε —κατά τη γνώμη μου— πως κουβαλάτε κι εσείς ρατσιστικές αντιλήψεις.

Και μόνο που κάποιος ξεκινάει μια πρόταση με το «οι Αλβανοί…», μου γυρίζει το στομάχι.

Και μετά είναι η κοπέλα στη δουλειά.

Ίσως εκεί να ήταν λάθος μου. Ίσως να έπρεπε να κρατήσω το στόμα μου κλειστό. Αλλά, ρε παιδιά, δεν αντέχω.

Περνιέται για τεκνό και για τη μεγάλη διανοούμενη της παρέας, εκείνη που έχει πάντα τις καλύτερες ιδέες και τις πιο σωστές απόψεις, ενώ περισσότερο ρουφιανεύει και περιαυτολογεί παρά προσφέρει κάτι ουσιαστικό.

Και, εντάξει, μπορεί να μην ήταν σωστό να σχολιάσω την εμφάνισή της. Το αναγνωρίζω.

Αλλά όταν λες ότι θα προκαλέσεις ατύχημα με το κόκκινο κραγιόν, την ώρα που οι υπόλοιποι κοιτάζονται μεταξύ τους και γελάνε σιωπηλά, ε, κάποια στιγμή η γλώσσα ξεφεύγει.

Πάλι εγώ είμαι η κακιά;

Σταυρώστε με.

Το πιο ωραίο σχόλιο, πάντως, το έκανε ο dreammaker.

Και θα κλείσω με τα λόγια της μάνας μου. Γιατί καμιά φορά μια φράση από τη μάνα σου σε ξεγυμνώνει περισσότερο από εκατό καβγάδες.

«Εσύ λες την αλήθεια έξω απ’ τα δόντια και δεν σε πειράζει να σε κάνουν πέρα. Εγώ δεν θα αντέξω να με κάνει πέρα η κόρη μου».

Και κάπου εκεί, μέσα σε μια πρόταση, τελειώνει όλη η ιστορία.

Καλημέρα σας, λοιπόν, από την κακιά.

ΑΠΟ ΤΗΝ – φαρμακόγλωσσατησαλήθειας

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News