Αρχικά , σας ευχαριστώ όλους και όλες που μπήκατε στον κόπο όχι μόνο να διαβάσετε την επιστολή μου αλλά και να απαντήσετε !
Θέλω με την σειρά μου να διευκρινίσω κάποια πράγματα για να υπάρχει καλύτερη εικόνας της κατάστασης.
1) Δεν είμαι παντρεμένη , δεν έχω παιδιά , αλλά έχω σχέση με έναν τέλειο άνθρωπο . Ξέρετε τι είναι αυτό που τον κάνει τέλειο; Είναι ΗΡΕΜΟΣ !!? Έχει φυσικά αλλά τα ελλατωματα του , όπως ο καθένας μας , αλλά δεν μου προκαλεί ποτε όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα που μου προκαλούν οι γονείς μου .
2) Σίγουρα , οι γονείς μου και κυρίως η μαμά μου( αφού η αρχική επιστολή αφορά κυρίως αυτή) , έχει φτιάξει ένα δικό της κόσμο και η ζωής της περιστρέφεται γύρω από τα παιδιά της . Τα παιδιά όμως κάθε γονιός έχει υποχρέωση να τα βοηθήσει όσο μπορεί μέχρι να ενηλικιωθούν. Στην ενήλικη τους ζωή , τα βοηθάνε εάν θέλουν και αυτή το κάνει γτ το θέλει….μονής της είπε θα κρατάει τα εγγόνια της . Από εκεί και πέρα τι άλλο να πω; Δίνει και περιμενει να πάρει πίσω; Εάν εισπράττει αχαριστία ( έτσι νιώθει τουλάχιστον) ας κόψει κάθε βοήθεια . Της το έχω πει χίλιες φορές και δεν θέλει να το καταλάβει .
3) Η σχέση των γονιών μου ως συζυγική πλέον δεν υφίσταται. Δεν υπάρχει ερωτικό στοιχειο και δυστυχώς ούτε καν σεβασμός,μετά από τόσα χρόνια κοινής πορείας . Της έχω πει να χωρίσει και λέει ότι επειδή δεν έχει δουλειά δεν θέλει να φύγει , αλλά τα μισά είμαι δικά της και έχει και σύνταξη . Με αξιοπρέπεια θα ζήσει πάντως.
4) Για όσους είπαν ότι είμαι αυστηρή ,θα σας πω ότι με το που , δημοσίευσα την αρχική επιστολή , ένιωσα ότι μου είχε φύγει ένα βάρος . Ένιωθα ότι κάπου τα είπα και κάποιος με άκουσε . Ένιωθα τοσο ωραία και όσο βρισκόμουν στο γυμναστήριο, με πήρε τηλέφωνο και μου λέει επί λέξει ” μαλώσαμε με τον μπαμπά σου, εσύ εάν τον πάρεις τηλέφωνο να του μιλάς κανονικά , μην νομίζεις ότι έκανες κάτι εάν σου μιλήσει απότομα και μην τον τσιτωνεις πολύ για να μην με διώξει από το σπίτι . Άντε συνέχισε τωρα την γυμναστική σου και μην στεναχωριέσαι”. Περιττό να σας πω , κυρίως σε αυτούς που νομίζουν ότι είμαι αυστηρή , ότι μετά από αυτό έπεσε τόσο πολύ ψυχολογικά , μούδιασα, πικραθηκα … Είμαι 30 χρόνων και πραγματικά ένιωσα σαν μικρό απροστάτευτο παιδί . Τι θα έπρεπε να κάνω εγώ μετά από αυτό που άκουσα; Να κάνω ότι δεν ξέρω ; Να κάνω τον καραγκιόζη ; Να την πάρω και να της λέω λόγια παρηγοριάς; Τι παρηγοριά; Ο πατέρας μου έχει πέσει τόσο πολύ στα μάτια μου , αλλά και η μαμά τι; Τι προσπαθεί να κάνει;
5) Μπουχτισα ρε παιδιά … Μπουχτισα . Φωνές , καυγάδες , μιζέρια, αισχρά λόγια… Για δικούς της λόγους δεν θέλει να φύγει …οκ ! Εγώ γτ να γίνω σάκος του μποξ; Και όσο προσπαθώ να βάλω όρια, τόσο νιώθω να βουλιάζω …να βουλιάζω για τα λαϊκά και τον εγωισμό άλλων .
6) Αυτο που θέλω να πω είναι ότι το μόνο εύκολο είναι να κάνεις σεξ και να γεννήσεις ένα παιδί , αλλά το να είσαι γονιός …ΓΟΝΙΟΣ με όλη την σημασία την λέξεις είναι μια τελείως διαφορετική ιστορία . Δυστυχώς , οι περισσότεροι τα μπερδεύουν αυτά τα δύο …
ΑΠΟ ΤΗΝ – ΚΟΡΗ ΑΠΟΚΟΥΜΠΙ
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η ναρκισσιστική αποτυχημενη μάνα μου έχει πρόβλημα με το αλκοολ και ο πατέρας μου με κατηγορούσε λέγοντας πως “πινει επειδή δεν της μιλάω” όπου το μιλάω μεταφράζεται σε πληροφορίες ιατρικές, σεξουαλικής φύσεως και μυστικά φίλων που δεν την αφορούν τύπου η τάδε φίλη σου γιατί πάχυνε, χώρισε κτλ. Αυτό που με βοηθησε ήταν ο ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ. Έμαθα να βάζω όρια και τωρα λέω στον πατέρα μου πως ο εθισμός στο αλκοόλ είναι ψυχική νόσος και δε γιατρεύεται με τη συγχώνευση και του να κακοποιείς τα ενήλικα παιδιά σου και πως μπορώ να βοηθήσω να βρεθεί ειδικός αλλά κλειδιά απο το σπιτι… Διαβάστε περισσότερα »
Καταλαβαίνω απόλυτα τι λες. Και ναι είναι τελείως τοξικό. Φυσικά όρια χωρίς ενοχές δεν υφίσταται σε αυτή την κατάσταση. Θα το πάρεις απόφαση ότι θα την “πικράνεις” αν βάλεις όρια, θα σε κατηγορήσει, θα σε προσπαθήσει να δημιουργήσει ενοχές. Ζει τη ματαίωση της, άσχημο εννοείται αλλά πόση κατανόηση να δείξεις; Δεν είσαι ψυχολόγος της, ούτε κι ο κυματοθραύστης της ζωής της. Τώρα το πώς θα μπουν αυτά τα όρια ,δεν ξέρω ακριβώς, σκέφτομαι να μη σηκώνεις πάντα το τηλέφωνο, να είσαι λίγο πιο αυστηρή όταν αρχίζει να αδειάσει τα άγχη και τις ματαιώσεις και τις πικρίες της σε σενα, (να… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ. Σε αντίστοιχο τηλεφώνημα κόψτην γρήγορα, πες της κάτι του στυλ: “Μαμά δεν θέλω ν’ ακούσω άλλα, σε παρακαλώ σταμάτα να με χώνεις ανάμεσα σας” και γεια σου, με συγχωρείς θα στο κλείσω. Και θα το κλείσεις. Μια, δύο, πέντε, δέκα, θα το πάρει το μήνυμα. Αναρωτιέμαι, έχεις ξεσπάσει ποτέ με όλα αυτά που σου φορτώνουν; γιατί αν απλά ακους και φορτώνεσαι με τα δικά τους μια μέρα θα εκραγείς και θα φωνάζεις κι εσύ, μπορεί να σου κάνει και καλό αυτό βέβαια.
Επειδή μια φορά μου συνέβη κι αυτό, σε μικρά οικογενειακά δράματα, να έχω μαζέψει τόσα προσπαθώντας να εξομάλυνω καταστάσεις, ναι είναι πολύ πιθανό να ξεσπασει κι όχι κι ο, τι καλύτερο. Γιατί φαίνεται κάπως σα να χάνεις το δίκιο του αυτός που ξεσπάει, οι άλλοι δε θα το καταλάβουν. Απλά μετά έβαλα όρια, που στη περίπτωση μου ήταν πιο εύκολο απ’ ότι πίστευα και μετά ήμασταν όλοι καλύτερα.
Κι εγώ το ίδιο έπαθα, μία φορά εξερράγην. Εκτονώθηκα, με κοιτάζανε σα να είμαι τρελή βέβαια, αλλά έκτοτε μπήκαμε σε μια σειρά.
είμαι και κόρη και μάνα και ένα λέω. τα παιδιά δεν έχουν καμία υποχρέωση στους γονείς όταν μεγαλώνουν παρά μόνο να τους συντρέξουν σε θέματα υγείας, ώστε να φύγουν με αξιοπρέπεια. και αυτό σε νορμάλ καταστάσεις. αλλιώς ούτε αυτό.
Μα δεν υφίσταται θέμα υποχρέωσης. Η αγάπη σε οδηγεί να ασχοληθείς ή όχι με τους δικούς σου ανθρώπους και μόνο στον βαθμό που αυτό δεν σε καταβάλει. Εσύ δηλαδή τα παιδιά σου, τα μεγαλώνεις από υποχρέωση; Κι εγώ ως κόρη και ως μαμά μιλάω.
Φανταστική τηλεφωνική συνομιλία: έλα μαμά, το Σάββατο το πρωί θα περάσω να σε πάρω να κατεβούμε μαγαζιά, μην κανονίσεις κάτι, θα μας πάρει ώρες γιατί έχω να ψωνίσω για μια υποχρέωση. Θα βγείτε, θα δοκιμάσετε ρούχα, θα ψωνίσετε ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ, έστω ένα κραγιόν, και μετά καφές σε δημόσιο χώρο, αυτό το τελευταίο υποχρεωτικά. Θα μιλήσετε για ό,τι θέλετε, μόδα, κους κους, το παιδί, ΕΚΤΟΣ από τα ενδοοικογενειακά. Αν δεις ότι πάει προς τα εκεί η κουβέντα θα τη γυρίσεις αμέσως: “ναι αλλά το πρώτο που δοκίμασες σου πήγαινε καλύτερα”. Αν πάει καλά, θα το καθιερώσετε. Ίσως αυτό να λείπει… Διαβάστε περισσότερα »
Εμένα η μάνα μου αν της το έλεγα αυτό θα μου απαντούσε, εγώ είμαι πολύ μεγάλη για αυτά πλέον και απλά θα ξαναπήγαινε τη συζήτηση εκεί που θέλει. Οπότε δεν πιάνεις σε όλες της μαμάδες αυτό, να το ξέρεις.
Κοιτάς ποιο δικό της πράγμα καθημερινής ή ειδικής ιατρικής χρήσης (ρούχο, παπούτσι, μπαστούνι ή άλλο αντικείμενο) την δυσκολεύει περισσότερο γιατί έχει χαλάσει ή λιώσει και της λες ότι θα πάτε να ψωνίσετε ένα νέο, ακόμα κι από φαρμακείο (πλέον έχουν απ’ όλα). Αυτό ίσως την πείσει πιο εύκολα.
Δεν πιάνει αυτό πάντα, ειδικά σε τέτοιου είδους καταστάσεις, απο τη μαμά της δε λείπει μια μέρα με την κόρη της να κάνει κατι για τον εαυτό της. Είναι ματαίωση μια ολόκληρης ζωής, τύπου ο γάμος μου είναι χάλια αλλά έχω αποκουμπι τα παιδιά μου ,τα οποία θέλω δίπλα μου να μου στέκονται στις πικρες μου και δεν το κάνουν όπως θέλω. Θέλει βαθιές αλλαγές, αλλά επειδή η μαμά δεν φαίνεται πρόθυμη να το κάνει , θα πρέπει η κόρη να αποστασιοποιήθει από αυτή την κατάσταση , γίνεται νοσηρό από ένα σημείο και μετα
Θέλει χτίσιμο, θέλει χρόνο όλο αυτό.
Η μητέρα θα φεύγει κάθε φορά πιο ανανεωμένη, πιο δυνατή να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της, θα έχει γεμάτες τις μπαταρίες της.
Θέλει κόπο.
δεν μεγαλώνουμε γονείς.
Συντηρείς μια σημαντική σχέση ζωής, αίματος ( αν σε ενδιαφέρει ).
Και η δικιά μου οταν ειμαστε στον ιδιο τοπο ή οταν ξερει οτι η αδερφή μου ειναι στην πόλη, η χαρα της ειναι να πάμε στα μαγαζιά κ για καφέ. Τα καλοκαίρια δε, με περιμένει να κανει κ εκεινη “διακοπες”.
Παρεα θελουν κ ναι κάπου να τα πουν να τα βγάλουν απο μεσα τους. Απλά πρεπει να μάθουμε να μην μας αγγίζουν… σε καποια απο αυτα που λενε να κλείνουμε τα αυτια μας κ να ακούμε πουλάκια να τιτιβιζουν…
δεν παίζει..
θα βγουν για καφέ,θα κάνουν ψώνια και θα αρχίσει ΠΑΛΙ αυτό που ξέρει.
Ασφαλώς και είναι δύσκολο να είσαι πραγματικά γονιός, με την έννοια που το αντιλαμβανόμαστε εμείς σήμερα. Οι γονείς μας έζησαν άλλες εποχές και είχαν άλλες ιδέες καλώς ή κακώς, δεν αλλάζει το παρελθόν. Έχω κλάψει πολλές φορές κι εγώ, γιατί η μαμά ήθελε να φύγει και μας το έλεγε, γιατί σε ποιον άλλο να το έλεγε; Δεν είχε κανέναν. Πήγαινε για στήριξη στους γονείς της και την έδιωχναν, δεν είχε κανένα. Την έδιωχναν γιατί την μισούσαν; Όχι. Την έδιωχναν πίσω στον άντρα της, γιατί με το δικό τους μυαλό, ήταν μια απερισκεψία της στιγμής και μακροπρόθεσμα θα το μετάνιωνε. Θα… Διαβάστε περισσότερα »
Καλή μου, αν θέλεις να γίνεις ψυχολόγος, θα γίνεις.
Δε θα σε σταματήσουν τα μόρια.
Rafi, η απάντησή σου, μου ζέστανε την καρδιά πάλι. Είμαι μαμά μεγάλων παιδιών και όχι δεν τους πρήζω ποτέ με θέματα και προβλήματα. Δεν θέλω ρε φίλε, δεν είναι δουλειά τους να με παρηγορούν. Αλλά στα μεγάλα και σπουδαία θέματα (κάτι σαν μια φορά τον χρόνο) θα ζητήσω την πολύτιμη συμβουλή τους και πάντα θα μου δώσουν την καλύτερη δυνατή. Είναι ωραίο τα παιδιά σου να σε έχουν ξεπεράσει σε μυαλό, δυνατότητες και κρίση. Ακόμα και σε ευαισθησία. Πολύ το χαίρομαι.
Συγνώμη αλλά αν η μαμά σου είναι 7 χρόνια μικρότερη από τα 62, αυτό σημαίνει ότι είναι 55 χρονών. Δηλαδή γεννήθηκε την δεκαετία του 70. Σ’ αυτήν την δεκαετία (επειδή κι εγώ τόσο είμαι) δεν συνέβαιναν αυτά που γράφεις. “Οι μαμάδες και οι γιαγιάδες μας καλώς ή κακώς δεν είχαν το δικό μας μενού να διαλέξουν. Δεν ήξεραν πολλές εξ αυτών καν ότι θα μπορούσαν να διαλέξουν, δεν τις μεγάλωσαν έτσι. Αυτά που για εμάς είναι αυτονόητα, για εκείνες ήταν άγνωστα. Μήπως μπορούσαν να έχουν πληθώρα από άντρες μέχρι να διαλέξουν;” Μπορώ να σου πω ότι είχαμε μεγαλύτερη πληθώρα αντρών… Διαβάστε περισσότερα »
Πες τα , εγώ του 71…. Μια κοπελίτσα μου είπε ότι της είπε η μαμά της ότι, το 80, δεν υπήρχαν καλλυντικά και δεν βαφομασταν! Το 80, που πηγαίνανε στης disco με το ουράνιο τόξο στο μάτι … Στην πιο υπερβολική 10ετια, της είπε η μαμά της αυτό… Κι εγώ της είπα “βοσκός στον Όλυμπο είναι η μαμά σου;
Yπάρχει μεγάλη άγνοια για τα χρόνια εκείνα από τα τωρινά παιδιά, εν μέρει δικαιολογημένο επειδή δεν υπήρχε το αντίστοιχο υλικό στο διαδίκτυο οπότε δεν έχουν κάπου να ανατρέξουν να το τσεκάρουν, ήταν όλα αναλογικά. Και επιβεβαιώνω μαζί με σας ότι οι τότε εποχές ήταν πολύ πιο απελευθερωμένες από τις τωρινές. Ίσως είχαμε κι είχαν κι οι γονείς και κάποια άγνοια κινδύνου, τι να πω.
Συγκεκριμένα στην Ελλάδα, έχει να κάνει λίγο και με το κοινωνικό-πολιτικό υπόβαθρο. Πριν λίγα χρόνια είχε γίνει μια εξέγερση (του Πολυτεχνείου). Ξαφνικά όλοι βρέθηκαν με έναν Ρίτσο και έναν Λουντέμη στη μασχάλη. Οι γονείς μας «ανέπνευσαν», κουλτούρα. Μας μεγάλωναν με στόχο την ελευθερία ,την ισότητα και την αυτονομία. Κι ο αέρας μύριζε ελευθερία, έρωτα και φλερτ.
ΑΥΤΟ.
Ναι! Και άντρες! Άντρες με το τσουβάλι. Έβγαινες έξω κι ερχόντουσαν τα ποτά και τα σφηνάκια το ένα πίσω από το άλλο. Διάλεγες ποιον θα γνώριζες. «Αυτός» έλεγες και όλο το βράδυ φλέρταρες κι αν κολλούσες ήξερες ότι αν εσύ το θελήσεις, θα κάνεις σχέση. Όχι όπως τώρα που βγαίνεις, βγαίνεις και δεν ξέρεις τί έχεις και πρέπει να ρωτήσεις.
Για την ιστορία, η μαμά γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, σε ιδιαιτέρως αυστηρό σπίτι, για τα δεδομένα της εποχής. Από ιστορίες που έχω ακούσει για εκείνα τα χρόνια, υπήρχαν ασφαλώς και κορίτσια που δεν τους επέβαλλαν τόσο αυστηρά όρια ή είχαν ψυχική δύναμη να σπάσουν τα δεσμά τους. Η γεύση που μου άφησαν οι αφηγήσεις των γυναικών εκείνων των εποχών, ήταν πως σήμερα οι γυναίκες είμαστε πιο ελεύθερες. Σπουδάζουμε περισσότερες, παντρευόμαστε αργότερα και θέλω να πιστεύω ότι επιλέγουμε έχοντας περισσότερα κριτήρια, αφού πολλές από εμάς γνωρίζουμε αρκετούς πριν επιλέξουμε, αν επιλέξουμε. Μπορεί όντως να μου έτυχαν μεμονωμένες περιπτώσεις που καταπιέστηκαν.… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ πάντως μεγάλωσα σε πάρα πολύ αυστηρό σπίτι και γι αυτό στα τέλη της δεκαετίας του 80 έφυγα από αυτό (με το εισιτήριο των σπουδών μου). Δεν θα σου χαλάσω την πεποίθηση που έχεις περί ελευθερίας. Ελεύθερος είναι αυτός που νιώθει ελεύθερος. Αν έρθει σήμερα μία δεκαπεντάχρονη κοπελίτσα και σου πει (γιατί την έχω ακούσει την συγκεκριμένη φράση) που γνώριζες αγόρια στην εφηβεία σου; Ούτε social δεν είχατε, ένα facebook κι αυτό δεν ξέρατε πως να το χειριστείτε, τί θα της πεις; Δεν θα νιώσεις ότι θα πρέπει να της αφηγηθείς το γενικότερο πλαίσιο της δικής σου εφηβείας; Κάπως έτσι… Διαβάστε περισσότερα »
Στην εφηβεία υπάρχει το σχολείο για να γνωρίσεις κόσμο, φροντιστήρια κλπ. Δε νιώθω ότι τα social, που ήρθαν αργότερα, ομολογουμένως, στη ζωή μου, με βοήθησαν να γνωρίσω κόσμο. Τους περισσότερους, τους γνώρισα σε δουλειές του ποδαριού που συναναστρεφόμουν και τον περισσότερο κόσμο και οι συνάδερφοι άλλαζαν συχνά πυκνά.
Δε συγκρίνω τις γενιές με σκοπό τον ανταγωνισμό, απλά δείχνω μια κάποια κατανόηση στη μητέρα της γράφουσας, διότι δεν σκέφτεται όπως η γενιά της γράφουσας, λόγω προφανώς του τρόπου/τόπου/αντιλήψεων που μεγάλωσε. Κι εγώ με τα σημερινά 18χρονα χάσμα έχω.
Σωστή. Καλά τα ξέρεις.
Δεν θέλω να σου χαλάσω την φαντασίωση αλλά κι εγώ ήμουν ο πιο ήρεμος άνθρωπος στον κόσμο πριν κάνω παιδί. Με τον σύζυγο ήμασταν χαλαροί, ωραίοι, γαλήνη!
Τα παιδιά και οι υποχρεώσεις δημιούργουνε πολλά νεύρα. Διότι τελειώνουν οι αντοχές κάθε κάποιες εβδομάδες.
Με τη μαμά σου μπορείς να βάλεις όρια αλλά δεν θα αλλάξει αν δεν βγει η ίδια από την λούπα της γιαγιάς τροφού.
Αυτό που δίνουν για να πάρουν, ενώ οι ίδιοι επιλέγουν να δώσουν και δεν τους το ζητάει κανείς, και μετά γκρινιάζουν για το ένα και το άλλο και σου συμπεριφέρονται λες και τους ζήτησες κάτι, είναι τόσο εκνευριστικό. Από μόνο του είναι ένας λόγος να την ξεκόψεις. Πιστεύω αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ θέλουν να δώσουν στην πραγματικότητα. Ή που νιώθουν πίεση να δώσουν και αναγκασμένοι – αλλά ΔΕΝ το θέλουν – ή που το κάνουν για να πάρουν πίσω. Οπότε ή τους νοιάζει μόνο η εικόνα τους (η μητέρα μου είναι έτσι ΠΑΝΤΑ), κάνοντας πράγματα που δεν θέλουν για να… Διαβάστε περισσότερα »
Κατανοητό, βρε κοπέλα μου.
Οι γονείς σου είναι άνθρωποι.
Μεγάλωσες, σιγά σιγά αντιστρέφονται οι ρόλοι.
Δικαίωμά σου, να θέλεις να αποστασιοποιηθείς.
Στον τέλειο σύντροφό σου, που είναι ήρεμος, του τα λες; τα συζητάτε; για να αποφορτίζεσαι και να σου φεύγει το βάρος; σε στηρίζει;
Οι σχέσεις έχουν αλληλεπίδραση, οι γονείς δεν είναι για να προσφέρουν συνεχώς…
Αχ ρε κορίτσι μου. Θα σου απαντήσω, γιατί με συγκίνησε αυτό που είπες ότι νοιώθεις ένα μικρό απροστάτευτο παιδί, αν και 30. Εγώ είμαι 55 και ακόμη καμιά φορά το νοιωθω, αν και οι γονείς μου είναι κοντά 90… Ναι τόσο …. Μετά από πολλά πολλά χρόνια σκέψεων, ψυχοθεραπείας , πόνου, ψυχικής εγκατάλειψης κλπ κατάλαβα ότι η κυρία αιτία του πόνου που μας προκαλούν οι γονείς μας, ειναι ο εξαρτημένος τρόπος που μας μεγαλώνουν οι ίδιοι με την αμέριστη συμπαράσταση της κοινωνίας. Στην ηλικία σου υπέφερα με αυτά που περιγράφεις. Πάντα η οικογένεια μου, ήταν ένα πρόβλημα, ένας απρόβλεπτος παράγοντας… Διαβάστε περισσότερα »
τώρα διάβασα και τις 2 επιστολές.
σε καταλαβαίνω και η μόνη λύση είναι απόσταση.Ναι θα φέρει ενοχές στην αρχή αλλά μετά θα είσαι ήρεμη.
κόψε τα τηλεφώνα σε καθημερινή βάση,αν δεν μπορείς να πεις “αυτό εμένα δεν με απασχολεί” κράτα μακριά τοακουστικο,…αλήθεια,καντο.
περιόρισε και τις μέρες της επισκεψης εκεί…
χειρότερη θα γίνεται όσο μεγαλώνει,κοιτα να προστατευθείς από την μιζέρια και να μην κανείς και δικιά σου.