Update ιστορίας της 46χρονης vasias
Λοιπόν, νιώθω την ανάγκη να στείλω κάποιες διευκρινίσεις γιατί όπως είδα στα σχόλια, μάλλον δεν ημουν αρκετά σαφής και πολλα σχόλια ήταν αρκετά μακριά από όσα έγραψα.
Με εξαίρεση 2-3 και το καταπληκτικο σχόλιο της alixanxi (αν θυμάμαι καλά) που έπεσε to the point και μίλησε μέσα στην καρδιά μου.
Juanita καλή μου το σχόλιο για το Χαρίκλακι όπως και ένα άλλο σχόλιο για κάποια 76χρονη συγνώμη.. αλλά τα θεωρώ αρκετά μακριά από μένα, και ειλικρινά ευχομαι να μην βρεθεί κάποιος/α που να σας παρόμοιασει με παρομοιες ιστορίες 70χρονων γυναικών γιατί τότε θα καταλάβετε ποσο θα πονεσει να είσαι 40+ και να σε παρομοιαζουν με 70+
Παρόλα αυτα αναγνωρίζω την καλή προθεση με την οποία ειπώθηκαν, αλλά επαναλάμβανω πως θα νιώσεις τι είπες μόνο αν λάβεις ανάλογο σχόλιο.
Στο δια ταυτα για να ανακεφαλαιωσω.
Πριν από 3 μήνες αποφάσισα να τερματίσω μια σχεδόν σχέση, που αν και το τελευταίο διάστημα είχα παρει απόφαση πως θα είναι μόνο για να περναω καλα και χωρίς προσδοκιες για κάτι παραπανω, εκείνος ηθελε και αυτό να γίνεται με τους δικούς του όρους. Όποτε είπα πως δεν παει αλλο και το τερμάτισα χωρίς πολλα πολλα ( χωρίς δράματα, σκηνές κτλ. Απλά : δεν με καλυπτει).
Όλο αυτό το διάστημα βιωνω ξανά μια φάση ματαίωσης, μελαγχολιας, πολλά ” μακάρι μια φορά να ήταν αλλιώς ” κτλ συναισθήματα. Ομολογώ πως υπάρχουν ακόμα λίγα τελευταία αισθήματα, αλλά σε καμια περιπτωση δεν θέλω να ξαναγυρισω στα ίδια.
Στο διάστημα αυτό, του πενθους, βγηκα μερικά ραντεβού (κυρίως από παροτρυνση φίλων) , ως γυναίκα παντα προσέλκυα τα αντρικά βλέμματα (και μικρότεροι πλεον κυρίως) αλλά στην φάση που είμαι τώρα, δεν θέλω να ξεκινήσω κάτι άλλο. Γενικά δεν ξεκινώ κάτι νέο αν δεν έχω ξεπεράσει το παλιο, αλλά αυτή την φορά βιωνω επιπλέον και μια κουραση στυλ : βαρέθηκα. Αφήστε με ησυχη, δεν θέλω τίποτα και ποτε ξανα
Σ αυτη την φάση λοιπόν και πριν δυο ακριβώς βδομάδες, επικοινώνησε μαζί μου με μήνυμα ο πρώην μεγάλος έρωτας της ζωής μου Δυστυχώς τότε ήταν μονόπλευρος, μου είχε ψησει το ψάρι στα χείλη και που κοντεψα μα τρελαθω για χάρη του. Ήταν ο άντρας που αγάπησα τόσο πολυ (ακόμα και τώρα αναγνωρίζω πως σαν εκείνον δεν αγάπησα κανέναν τόσο) και ήθελα να κάνω παιδι μαζί του.
Διευκρινίζω παλι εδώ πως παιδι δεν θέλω απλα να κάνω γιατί πρεπει η γιατί περασαν τα χρόνια, αλλά μονο με κάποιον που θα ένιωθα πως ήταν ο άνθρωπος μου και θα υπήρχαν αμοιβαία αισθήματα. Αλλιώς, μια χαρά είμαι και έτσι. 2 φορές μέχρι τώρα ερωτευτηκα βαθιά, τον συγκεκριμένο τον αγάπησα πολυ είπαμε, έφτασα να το ονειρευομαι, αλλά έμεινα στο όνειρο.
Τέλος παντων, όπως είπα και φάνηκε τον ξεπέρασα από τότε.
Αποφάσισα να βγω μαζί του στα πλαισια ενός καφέ, για 2 λόγους. Πρώτο να ξεφυγει λίγο το μυαλό μου από τα τωρινά, και δευτερο από περιεργεια τι κανει αυτή η ψυχή.
Βεβαίως εγώ έχω εξελιχθεί αρκετά στη ζωή μου, γνωρίζω πως είμαι στα καλυτερα μου και από εμφάνιση, όποτε πήγα με τον αέρα “τι έγινε Κωστακη, βγηκες αυτό που έψαχνες, μιας και εγώ σου επεφτα λίγη;).
Μια μικρή εκδίκηση δηλαδή.
Ο δε Κωστάκης, οχι μονο δεν βρήκε αυτό που ήθελε, αλλά κατάλαβε (και το επιβεβαίωσε αφου με είδε) πως ήμουν ότι καλυτερα είχε βρει.
Επιπλέον εκεί που τον αφησα έμεινε. Έπεσε κιόλας μερικά σκαλιά.
Κακός άνθρωπος δεν είμαι, και παρόλο που στα χέρια του βίωσα συναισθήματικη κακοποίηση, δεν θέλω τον κακό του. Όπως τον είδα, κατάλαβα ότι έφτασε η ώρα που η ζωή του έβγαλε τον λογαριασμό, και δεν είχε να πληρωσει το υπέρογκο ποσο.
Τον λυπήθηκα για όλα αυτά, και ειλικρινά τον ποναω για το μέλλον που τον περιμενει (ασχετα αν εμένα δεν με λυπηθηκε ποτε, ουτε αυτός άλλα ουτε και κανεις άλλος, ειδικά όταν παταγαν πανω στην αδυναμία που τους είχα.
Ξέρω πως μου φέρθηκε εις γνώση του άσχημα γιατί μπορουσε αλλά ήταν βλάκας γιατί έχασε μια γυναίκα που τον αγάπησε βαθιά.
Τέλος παντων.. Σε κείνο το καφέ και στα αλλά 3 που ακολούθησσν (συνολο 4) είπαμε τα νέα μας, σαν παλιοί γνωστοί, είπαμε ότι είμαστε και οι δυο μόνοι στην παρουσα φάση, και εκεί πανω έπεσε η προταση : να πορευτούμε μαζι στη ζωή.
Προσοχή : οχι να προσπαθήσουμε ξανά, αλλά να παμε κατευθείαν για γάμο και παιδι.
Δεν ξέρω αν άλλη γυναίκα στην θέση μου θα έλεγε αμέσως το ναι, αλλά εμένα αυτή η εξέλιξη που ομολογώ δεν την είχα κατά νου, με έβαλε σε άλλες σκέψεις (έως μπελάδες). Και επειδή το έχω φρέσκο, αποφάσισα να σας γράψω.
Γνωρίζω ότι αυτός ο άνθρωπος δεν με αγαπά, τουλάχιστον με τον τρόπο που θα ήθελα εγώ.
Ενδεχομένως μέχρι εκεί να του φτάνει. Γνωρίζω όμως πως σε πρωην σχέσεις του φέρθηκε πολυ καλυτερα.
Νομίζω ότι δεν είναι αυτό το ζητούμενο του, τώρα.
Θέλει απλά να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια με ότι καλύτερο του έτυχε, χωρίς πολλα πολλα.
Εγω όμως δεν τον αγαπώ πια. Και ουτε είμαι της ίδιας λογικής. Από εκείνη την αγάπη που του είχα, δεν έμεινε μίσος. Έμεινε ένα νοιάξιμο και μια λυπηση. Με λίγα λόγια είναι χαμένος αν πεθανουν οι Υπεργηροι γονείς του. Δεν έχει την δυναμη να σταθεί μόνος του.
Και νιώθω ότι βλέποντας με ξανά, αναγνώρισε σε μένα μια γυναίκα δυνατή που μπορεί να στηριχθεί πανω της, σίγουρα μια γυναίκα ικανη να στηρίξει οικογένεια και σπίτι (έτσι τα σκέφτεται) και φυσικά πιστευει πως αφου τον αγσπησα τότε σίγουρα εξακολουθω να τον αγαπώ. Συν ότι του αρέσω ως γυναίκα
Το πρόβλημα είναι πως εγώ θέλω σχέση και εκείνος γάμο.
Εγώ θέλω άντρα και εκείνος παιδι.
Δεν έχω κάνει σχέση μαζί του για να προχωρησω σε γάμο.
Επίσης δεν βίωσα ποτε κάτι αμοιβαίο, και δεν μπορώ να πηδηξω στο επόμενο στάδιο παραβλεποντας το στάδιο μιας σχέσης (που είναι αυτό που ήθελα πρωτιστως απο κάποιον όταν τον ερωτευομουν) .
Εκείνος τα έζησε αυτά και μάλλον βαριέται να τα ξαναζησει.
Και εκεί που τα σκέφτηκα ωραία όλα αυτά και η απάντηση του τι θα κάνω, ήταν προφανής, ήρθε μια άλλη σκέψη να τρυπωσει.
Τι θέλω και τι περιμενω απο δω και περα;
Όπως ανέφερα έχω φτάσει σε μια φάση που σχεδόν ορκίστηκα ότι δεν θέλω να ξανα ερωτευτώ. Έχω φάει τα μουτρα μου πολλες φορες και ποια δεν ελπίζω σε κάτι καλυτερο.
Αλλά ακόμα και αν ερωτευτώ και αν είναι αμοιβαίο, μάλλον θα καταλήξω το ίδιο ξενερωμενη κάποια χρόνια αργότερα. Δεν νομίζω πια ότι υπάρχουν ευτυχισμένοι έρωτες. Δεν το έχω δει ουτε στον περιγυρο μου. Ίσα ίσα μακαριζω την τυχη που είμαι ελευθερη.
Ήθελα πολλα.. Ήθελα ψυχική Ένωση και δεν βρήκα ουτε παροδικα το αμοιβαίο.
Τι αυτός λοιπόν, τι κάποιος άλλος. Που θα είναι η διαφορά; συν ότι αυτον τον ξέρω και δεν θα μπω σε μπελάδες μιας νέας γνωριμίας.
Βέβαια.. (Ξανασκέφτομαι) αυτά τα λέω τώρα γιατί ξεπερνω καποιον αλλον, όπως έγραψα αρχικά, όποτε λογικό να σκέφτομαι τώρα έτσι.
Και είναι παροδικη αυτή η απαισιοδοξία (τουλάχιστον έτσι γινόταν κάθε φορά) όποτε σίγουρα δεν πρόκειται να κάνω κάποια βιαστική κίνηση πριν ξεκαθαρίσω μέσα μου, για να μην βρεθώ μπλεγμένη και δεμένη (και όχι αγαπητές μου, όσες είπατε ότι έχω φόβο δέσμευσης. Γνωρίζω απλα οτι δεν είμαι σε φάση για σοβαρές αποφάσεις τώρα) .
Επίσης υπάρχει και ο προβληματισμούς ότι ο συγκεκριμένος απλά παει με τα νερά μου όσο μπορεί μέχρι να παρει αυτό που θέλει και να γίνει εκείνος ο σκληρός ανθρώπος που ήξερα. Δεν είμαι όμως και εγώ η ίδια.
Το τι θα κάνω θα το σκεφτώ καλά. Το πιθανότερο να επιλέξω την μοναξιά για πολλοστη φορά.
Μακάρι να σας έστελνα ένα update πως επιτέλους βρήκα κάτι αμοιβαίο που να με εκφράζει.
Επίσης (απευθύνομαι σε κάποιες) όρεξη για ζωη έχω. Και μόνη μου πάω ταξίδια και μόνη μου επίσης παω και σε μπαράκια (έστω μπαρ που ξέρω τον μπάρμαν και τον ιδιοκτήτη) και μια χαρά ζωή κάνω που πολλες δεσμευμένες φίλες μου λένε πως κάνω ζωαρα.
Αλλ μέσα σ όλα αυτά σκεφτόμουν εκείνη την ανάρτηση/άρθρο στο Facebook μιας 50χρονης που έλεγε πως ψάχνει ακόμα τον έρωτα και τα χλευαστικα σχόλια από κάτω, πως μικρή είναι ακόμα, να κάνει υπομονή.
Νιώθω σαν την τελευταία των μοικανων ώρες ώρες. Όλες οι συνομιληκες μου είναι χωρισμένες με παιδια η παντρεμενες. Ελευθερες όπως εγώ είναι κάτω των 40..
Ακόμα και εδώ μέσα τα ίδια βλέπω.
Επίσης όσο καιρό διαβάζω αναρτήσεις δεν βρήκα καμια ανάλογη με την δική μου (χωρίς την επιστροφή του πρωην έστω)
Δεν υπάρχει αλήθεια σ αυτό το φόρουμ το γυναικείο κατά τα άλλα, μια 55 ελευθερη ακόμα;
Στο μέλλον πάντως θα υπάρξουν πολλες, και εμείς, δεν έχουμε τι να πουμε ουτε καν σε μια 46χρονη
Και όχι.. Η λυση δεν είναι να ψάξω ολουθε να βρω κάποιον μέχρι τα 50 (όπως είπε κάποια) μήπως προλάβω να κάνω παιδι.
Απλά λυπάμαι που έφτασα στο τέλος αυτής της ελπίδας, και πλεον παει να ανοιχτεί ένα κεφάλαιο στην ζωή που δεν γνωρίζω πολλα γι’αυτό μιας και δεν έχουν γραφτεί αρκετά ακόμα για αυτό.
Μόνο κάποιες ιστορίες για ηλικιωμένες για την ώρα που βρήκαν το νόημα της ζωής σε προχωρημενη ηλικία.
Σας φιλώ να είστε καλά ολες, δεν θα ξανά ενοχλήσω
ΑΠΟ ΤΟΝ – vasia
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Λοιπόν στην πρώτη ερώτηση,δεν απάντησα..σχεδόν με κάλυψαν ποι περισσότερες.Τώρα ομωσ δεν κρατιέμαι και θέλω να σου κάνω δυο ερωτήσεις:
1.γιατί καθυστερεις να πας σε ειδικό;βγάζεις μια πίκρα(για την ζωή σου) και θυμό (σχολιαστες)γιατί τα πράγματα δεν έγιναν έτσι όπως τα ήθελες
2.αφού έχεις πάρει την απόφαση για τον πρωην,προς τι το update και οι 200 σειρές ανάλυση;
Είσαι 46!αρκετα μεγάλη για να πάρεις την ζωή στα χέρια σου,αρκετά νέα να παλέψεις για αυτό που θες
Καλη τύχη!
Ναι, υπάρχει γυναίκα 55 ελεύθερη που δεν έχει εγκαταλείψει ακόμη την αναζήτηση της συντροφικότητας. Σε καταλαβαίνω απόλυτα!!. Θα σου πω τη δική μου εκδοχή. Ως αρχή μου έχω πως ότι τελείωσε, ανήκει στο παρελθόν. Ποτέ δεν γύρισα σε κάτι τελειωμένο για να δω τι υπάρχει εκεί, αν υπάρχει. Για μένα, Δεν Υπάρχει εφόσον τελείωσε κάποτε. Το τοπίο είναι δύσκολο αλλά υπάρχει και ο αστάθμητος παράγοντας της τύχης, ναι. Το έχω δει σε πολλές περιπτώσεις γύρω μου. Εύκολη απάντηση δεν υπάρχει. Όταν έχω όρεξη κάνω dating, όταν μπουχτίζω το κόβω…με πλήρη συνειδητότητα. Το ageism είναι θέμα σε αυτή τη χώρα λες… Διαβάστε περισσότερα »
“Έχω εγκαταλείψει την ιδέα του παιδιού πάνω από 10 χρόνια γιατί είχα αντιληφθεί ότι η πλειοψηφία των ανδρών στην Ελλάδα τα περιμένουν όλα από εσένα και δεν είχα αυτό το κουράγιο αφενός αλλά και την πρεμούρα αφετέρου να γίνω μάνα με κάθε κόστος.” Μου αρεσεις . Μου αρεσουν οι ανθρωποι που προσαρμοζονται στις συνθηκες, με θαρος, αποφασιστικότητα και δυναμη χαρακτήρα. Αντιθετα με το συνηθες “πρεπει να αγωνιζομαστε για να αλλαξουν τα πραγματα “. Προτιμω προσαρμοστικοτητα παρα αγωνιστικοτητα . Και τελικα οι αλλαγες ερχονται μονες τους μεσα απο την προσαρμογη ολων . Γιατι αν εσυ πηρες αυτη τη σταση , σε… Διαβάστε περισσότερα »
Well said.Flow with the flow..
Δεν ξέρω αν προσαρμόστηκα…ίσως και όχι. Μην ξεχνάς ότι η δική μου η γενιά μεγάλωσε με την κασετούλα σπουδές γάμος το πολύ ως τα 30 και καπάκι παιδια. Οι φίλες συνομίληκες έχουν πλέον παιδιά που έχουν τελειώσει σπουδές και γάμους τραγικούς…τις λυπάμαι σε κατάθλιψη όλες. Εγώ αν και η κασετούλα έπαιζε μέχρι πριν 10 χρόνια και έκανα ένα γάμο στα 31 μου, χώρισα στα 33 γιατί απλά αυτός ο άνθρωπος δεν μου ταίριαζε, δεν ήταν για μένα. Αφού λοιπόν ικανοποίησα τις προσδοκίες των γονιών, χώρισα, έκανα δύο μεταπτυχιακά, μπήκα στο δημόσιο εκεί που ήθελα και συνέχισα να διεκδικώ αυτά που… Διαβάστε περισσότερα »
Φυσικά και προτιμάς προσαρμογή αντι για αγώνα. Ο αγώνας σίγουρα θα σε ξεβολεψει.
Θα ξεκινήσω από αυτό που θεωρώ φλέγον. Δεν γυρνάμε ποτέ πίσω σε έναν κακοποιητή, νόμος. (Έστω κ συναισθηματικά μπορεί να είναι εξίσου τραυματικό). Ούτε για καφέ, ούτε για ποτό, ούτε για τίποτα. Το μόνο που τους αξίζει είναι το block. Το ότι τον συγχωρέσεις και νιώθεις πλέον ένα είδος συμπόνιας δείχνει μεγάλη καλοσύνη κ μεγαλοψυχία, αλλά ταυτόχρονα βγαίνοντας μαζί του δείχνει ότι μπορεί να υπάρχει ακόμα η ελπίδα μέσα σου, κι αν άλλαξε? ΟΧΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ. Σε θυμήθηκε όταν όλα στη ζωή του πάνε σκατα, όταν νιώθει ευάλωτος κ σου πετάει κ το τυράκι του γάμου, που ξέρει ότι ήταν… Διαβάστε περισσότερα »
Τι πα να πει ” έπεσε κιόλας μερικά σκαλιά”; Κακός άνθρωπος δεν θεωρείτε ότι είστε, αλλά δεν ξεχνάτε εύκολα.Αφου λοιπόν τον λυπάστε και μόνο, και μιλάτε και στο Update τόσο απαξιωτικά,δεν θα έπρεπε να είναι πιθανή λύση στο πρόβλημα της μοναξιάς σας,και ούτε να μας τον αναφέρετε μαζί με όλο το επεισόδιο.-η όλη σας τοποθέτηση μου ‘βγαζει’ θριαμβολογια, ένα πολύ παιδικό σύνδρομο, μαζί με τις πληροφορίες για το πόσο ερωτευσιμη και καλοστεκουμενη είστε. Δεν είστε η μόνη ωραία γυναίκα που βιώνει την δυσκολία του σχετιζεσθαι,στα 40, στα 50 και στα 20.Ηταν παραμύθι αυτό που μας είπαν ότι οι όμορφες ευτυχουν,… Διαβάστε περισσότερα »
Για να σε ενθαρρύνω. Πενήντα φεύγα, η αντίδραση όταν λέω την ηλικία μου να πέφτουν σαγόνια. Καμία σχέση με το ψευδώνυμο μου, ψηλή γυμνασμένη κ φροντίζω τον εαυτό μου μέσα κ έξω. Νομίζω τις ιστορίες τον είπαν για να πατείς θάρρος ότι όσο ζούμε αγαπάμε κ μας αγαπάνε για αυτό που είμαστε- αυτή είναι η δίκη μου εμπειρία. Είμαστε σε εποχή πι ψάχνουμε να επαναπροσδιορίσουμε το πως θα πούμε την ιστορία μας πιο πίστα σε αυτό που είμαστε/θελουμε οι γυναίκες αλλά ακόμα το sexism and ageism καλά κρατεί. Ακόμα κ μέσα μας υποσυνείδητα. Τον μεγάλο έρωτα τον έζησα στα 50… Διαβάστε περισσότερα »
Λοιπόν, 51 εδώ! Το μεγάλο μου παράπονο είναι ίδιο ακριβώς με το δικό σου. Και είχα μάθει από μια ηλικία και μετά (κάπου στα 35) να φεύγω με συνοπτικές διαδικασίες όταν έβλεπα πως δεν λάμβανα το είδος του συναισθήματος που αναζητούσα. Άλλοι δεν ένιωθαν (απλά ήταν εκεί για να είναι κάπου αλλά εγώ δεν ήμουν αυτή που ήθελαν πραγματικά οπότε τους ένιωθα ότι ήταν με το ένα πόδι στην πόρτα έτοιμοι να φύγουν) άλλοι ένιωθαν μα ο τρόπος που αγαπούσαν (συντροφικότητα, έρωτας…πες το όπως θες) και το προσέφεραν δεν ήταν για μένα αρκετά και τέλος είχα κι αυτούς που μόλις… Διαβάστε περισσότερα »
σε νιώθω απόλυτα!!!!!!!
Εψαχνες την “ψυχικη συνδεση” . Αυτο ποιος στο φυτεψε στο μυαλο σου οτι υπαρχει σε αυτον τον κοσμο και αναλωσες τη μιση σου ζωη ψαχνοντας το ; Ο Δον Κιχωτης παραμενει το κορυφαιο μυθιστορημα .
Η δημιουργία οικογένειας και οι δυσκολίες της καθημερινότητας δημιουργούν τριβή σε μια σχέση. Για να την παλέψουν δύο άνθρωποι και να μην σιχαθούν ο ένας τον άλλο, πρέπει πρώτα από όλα να γνωρίζουν τα χούγια τους και να είναι μια ομάδα. Εσύ δεν γνωρίζεις ουσιαστικά αυτόν τον άνθρωπο. Κάποτε είχες δαγκώσει τη λαμαρίνα μαζί του, δεν τον έζησες όμως ποτέ ουσιαστικά. Το μόνο συναίσθημα που σου προκαλεί πλέον, είναι ΟΙΚΤΟΣ. Εγώ αυτό εξέλαβα από όλα αυτά που διάβασα. Ούτε καν εκτίμηση, λύπηση. Αυτός μου δίνει την εντύπωση ότι ψάχνει μια γυναίκα να τον φορτωθεί. Αν κάνεις παιδί μαζί του, πιστεύεις… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό δεν είναι update αλλά επανάληψη. Παρόλα αυτά δεν βλέπω πού είναι το πρόβλημα: τη ζωή την απολαμβάνεις, περιπέτειες και φλερτ έχεις, εμφανίσιμη είσαι, από δουλειά καλά τα πας. Μόνο στον έρωτα δεν ήσουν τόσο τυχερή. Δεν θέλεις όμως και να συμβιβαστείς απλά για να είσαι με κάποιον, που συμφωνώ ότι ειναι σωστή επιλογή: καλύτερα μόνη πάρα με λάθος σύντροφο που σου πίνει το μεδούλι. Αλλωστε υπάρχουν κι έρευνες που έχουν δείξει ότι οι ελεύθερες γυναίκες χωρίς παιδιά τείνουν να είναι πιο ευτυχισμένες από τις δεσμευμένες με παιδιά. Γιατί τόσος προβληματισμός; Θα ήταν τόσο τραγικό αν συνέχιζες τη ζωή σου… Διαβάστε περισσότερα »
Βασια νομίζω ήθελες πολύ συγκεκριμένες απαντήσεις, όπως θες και πολύ συγκεκριμένο τύπο (μορφή?) σχέσης. Είναι δικαίωμα σου να το θες, περιλαμβάνει ομως το ρίσκο να μην το βρεις/πάρεις. Μου φαίνεται πολύ λογικό να θες τον χρόνο σου να ξεπεράσεις κάτι, παρτον και μην μπεις κατευθειαν σε οτιδήποτε καινούργιο αφού δεν σου βγαίνει. Ούτε να παραβλέψεις τα στάδια της σχέσης ειναι λογικό. Ουτως η αλλως μονο με αυτό τον τρόπο θα διαπιστωνες αν έχει αλλαξει. Αφού θα δοκιμαζοσασταν πάλι σε σχέση. Κάνεις τέλος κάποιες “παραδοχές” που χρειάζονται μια παραπάνω ανάλυση. – “Δεν υπάρχουν πια ευτυχισμένοι έρωτες”. Αυτό δεν νομίζω ότι ισχύει.… Διαβάστε περισσότερα »